من مشتاق اون روزیم که کارمند ایرانی بتونه با شرکتهای بین المللی کار کنه و کارفرمای ایرانی برای پیدا کردن نیروی خوب روزی صد بار خون گریه کنه، حرومزادههای مفتخور بیسواد.
چرا بقیه میتونن از اتفاقات عادی و غیرعادی سختی که براشون پیش میاد راحت عبور کنن ولی واسه من همه چیز انقد دردناکه؟ برای من انگار همه چیز دردناکتر و پررنگ تره. کاش اینجوری نبودم.
از اونسر شهر میکوبم میام مصاحبه، دو ساعت معطل میشم، فرم پر میکنم و ازم درباره کار و تجربهی تخصصیم میپرسی که تهش یه پوزیشن بیربط رو بهم آفر بدی؟ بیناموسی؟
حدودا دو هفته پیش رفتم مصاحبه و خب بهم زنگ نزدن. من هنوز منتظرم و امیدوارم چون نمیدونم دیگه باید کجا برم و چیکار کنم و خسته ام و حتما سرشون شلوغ بوده و پروسه کاریشون بیشتر طول میکشه بابا.
بدو بدو و با اینکه از خستگی نمیتونستم رو پاهام بند بشم رفتم و براش کیک تولد گرفتم. چند روز بعد دعوامون شد، گفت میدونی چی آرزو کردم؟ آرزو کردم سال بعد زنده نباشم و لازم نباشه تورو تحمل کنم.
شما خودتون رو سرزنش میکنید چون وقتی شرایط بهتر بود سرمایهگذاری نگردید، من خودم رو سرزنش میکنم که چرا لباس و کفش بیشتر نخریدم. ما واقعا تو یه طبقه نیستیم.
بیشتر از یه ربع تو اکسپلور باشی،برمیگردی زمستون، جوونای مردم دوباره تیر میخورن، مامان باباهاشون زجه میزنن، خودت رو میذاری جای خواهر تک تکشون، گریه میکنی، بدبختیهای خودت چقدر کوچیکن، تف تو زندگی.