🪿

คนที่ไม่เชื่อว่าหลานจ้านจะชอบเว่ยอิงที่สุดเลยก็คือตัวเว่ยอิงเองนั่นแหละ คนทั่วทั้งยุทธภพรู้ว่าหลานจ้านรอเว่ยอิงมาตลอด 13 ปี แต่ตลอดเวลาที่รอเว่ยอิงไม่ได้รู้อะไรเลย ครั้งล่าสุดที่เจอกันคือตอนเป็นปรามาจารย์อี๋หลิง ซึ่งก็ช่วงที่จำอะไรไม่ค่อยได้ เพราะวิชามารและความแค้นบังตา สิ่งที่จำได้ก็มีแต่ความแค้น ความทรงจำที่มีต่อหลานจ้านคือ อีกฝ่ายไม่ชอบตนเอง ยืนอยู่คนละฝั่งกัน ตอนตายก็ตายในฐานะปรมาจารย์อี๋หลิงผู้ใช้วิชามาร เป็นไปไม่ได้ที่หานกวงจวินผู้สูงส่งแห่งสำนักเซียนจะมาชอบได้ แต่ใช่ว่าจะมองไม่เห็นสิ่งที่หลานจ้านทำให้ ตอนกลับมาอีกครั้งแค่ไม่โดนจับตัวส่งไปให้สำนักเซียนที่ตามล่า เว่ยอิงก็ไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้ว เว่ยอิงเริ่มมองเห็นถึงสายตา มองเห็นการกระทำหลายอย่างที่หลานจ้านทำให้ เลยอยากถามว่าสิ่งพวกนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่ เพราะตนเองรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก หลานจ้านยามปกติเป็นคนไม่พูด แต่ถึงหลานจ้านจะเมาแล้วเว่ยอิงก็ยังไม่กล้าถามอยู่ดี ส่วนหนึ่งเพราะกลัวว่าความจริงจะไม่ได้เป็นแบบที่ตนคาดหวัง เพราะอย่างที่บอกไป นี่คือ ‘หานกวงจวิน’ คนนั้นเลยนะ แต่กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นนั่งจูบกันในอ่างไปแล้ว อีกทั้งยังทำอะไรเกินเลยไปมาก ในเรื่องเหล่านี้เว่ยอิงไม่ได้คิดอะไรมากเท่าไหร่ค่อนข้างเปิดกว้าง อารมณ์มาก็ปล่อยไปตามอารมณ์ (แต่ก็ไม่เคยปล่อยตัวปล่อยใจให้ใคร) ถึงขั้นอยากบอกความในใจของตนไปก่อน ทั้งที่ยังไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายคิดยังไงอยู่นั่นแหละ แต่กลับกลายเป็นว่าพอหลานจ้านสร่างเมากลับผลักออกจากตนออกอย่างแรง และเว้นระยะห่างออกจากกัน เว่ยอิงรู้สึกเหมือนโดนตบหน้า เพราะรู้แล้วว่าการกระทำของตนที่ทำกับอีกฝ่ายมันแย่แค่ไหน [เสริมส่วนหลานจ้าน] ที่หลานจ้านผลักออกไม่ใช่ไม่ชอบ แต่คงเพราะกลัวว่าจะคุมสติไม่ได้ และการทำเรื่องอย่างว่ากับเว่ยอิงทั้งที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกดีกับตนหรือเปล่ามันเป็นเรื่องที่ผิด อย่างน้อยที่สุดก็ไม่อยากฝืนใจเว่ยอิง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่ว่าเว่ยอิงจะทำตัวรุ่มร่ามแค่ไหน หลานจ้านก็ไม่เคยทำเรื่องเกินเลยกับเว่ยอิงเลย ได้แต่อดทนไว้อยู่คนเดียว ทางเว่ยอิงเองกลับมองว่าที่ผลักออก หมายถึงที่หลานจ้านไม่ได้ชอบตนในแบบที่ตนชอบหลานจ้าน ดังนั้นจึงอธิบายกลบเกลื่อนไปว่าก็แค่เป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายทำกัน ทั้งสองคนรู้สึกไม่เหมือนเดิม เพื่อนกันเขาไม่ทำกันแบบนี้ แต่ก็ไม่มีใครพูด เว่ยอิงก็ไม่กล้าบอกความในใจตนเองออกไปอีกแล้ว เพราะยังอยากเหลือเยื่อใยของความเป็นเพื่อนอยู่ได้ การที่ผู้ชายคนหนึ่งรักผู้ชายอีกครึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง และยิ่งสำหรับหานกวงจวินที่มีกฎสามพันข้อที่ปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ยิ่งไม่ถูกต้อง อีกทั้งหลานจ้านเป็นคนไม่ชอบพูด เขาไม่ใช่คนที่มานั่งอธิบายทุกการกระทำของตนเอง การกระทำของเขาชัดเจนมากพอที่จะอธิบายทุกอย่างในตัวมันเองอยู่แล้ว จนกระทั่งเว่ยอิงได้รู้ความจริงจากพี่ใหญ่ ได้รู้ว่าที่ผ่านมาตั้งแต่ชีวิตที่แล้วหลานจ้านทั้งปกป้อง รัก และรอคอยมาตลอด 13 ปี ก็รู้สึกผิดกับที่ตอนนั้นตนเองมีแต่ความแค้นบังตาที่ทำให้มองไม่เห็นสิ่งที่หลานจ้านทำ ดังนั้นเมื่อเจอกันอีกครั้ง ถึงจะโดนจับไว้เป็นตัวประกันแต่ก็ต้องสารภาพรัก (ตอบรับ) อีกฝ่ายให้ได้ !! // ดังนั้นสงสารยยัยอิงเถอะ ยัยรู้ใจตนเองช้า ไม่รู้ว่ายังมีคนรักอยู่ เพราะตอนนั้นชีวิตยัยบัดซบมาก ไว้ใจใครก็ไม่ได้ ความแค้นบังตา คนทั้งยุทธภพตามฆ่า ใครจะคิดว่าคุณชายรองหลานที่เห็นต่างกันมาตลอดคนนั้นจะมาชอบตนเองได้