İnsanlar hayatımızdayken, ellerini tutabiliyorken ve seslerini duyabiliyorken onlara sevgimizi göstermek en büyük önceliğimiz olmalı.
Çiçek sadece bir nesne; asıl verilen şey 'Seni görüyorum, seni önemsiyorum ve seni seviyorum' mesajı. 🌼 💗
1
17
781
Aslında ironik olan şu: İnsan, en büyük hakikatleri ancak onları kaybetme ihtimalinin soğuk rüzgarı yüzüne vurduğunda idrak ediyor. Varlık, ancak yoklukla terbiye oluyor adeta. O yüzden çiçek dediğin şey botanik bir detaydan ziyade, zamanın o acımasız akışına karşı insan ruhunun koyduğu en zarif, en zekice şerh.
Ne var ki modern zaman insanı, sevgiyi bile ertelenebilir bir lüks ya da geleceğe yatırılan vadeli bir işlem sanıyor. Oysa hayat, o karanfilleri beklemeyecek kadar kısa ve huysuz. Belki de marifet, büyük anlamlar peşinde koşarken yanımızdakinin elini kaçırmamakta. Rüzgar esmeden önce o çiçeği uzatıp ben buradayım diyebilmekte gizli.
3
161
Ani soğuma dediğin refleks, bir tartışmaya girmeden, ruhunun gürültülü bir kafeden bıkıp usulca arka kapıdan sıvışmasıdır. Muhatap hala masada sandalyeye laf anlatıyordur ama senin ruhun ceketini giymiş, taksiye binmiş, eve gidip üstüne eşofmanları çekmiştir bile.
Gözünün feri öyle bir söner ki, karşıdaki insan anlar anlamasına ama gururundan yediremez. Hala 'Bak hala bana susuyor' diye trip atmaya devam eder. Susmuyorum arkadaş, içerideki bina boşaltıldı, yıkım ruhsatı çıktı, hafriyat kamyonları yola çıktı bile. Sen hala boş arsaya hoparlör kurmuş miting yapıyorsun. Hadi geçmiş olsun. :)
Bu yorumun haklılık payı taşısa da, videodaki küçük kız çocuğunun durumu için pek geçerli olmayabilir.
Çocukken o karar önceden alınmaz, çünkü çocukta o stratejik mesafeyi koyacak bir zamanlama bilinci henüz yoktur. O an verilen o tepki, geleceğe yönelik sinsi bir planın sonucundan çok, o saniyedeki can havliyle atılan imdat sigortasıdır.
Ancak gördüğüm kadarıyla yetişkin kadınlarda durum tam da söylediğin gibi. Kadın soğumayı o an yapmaz. İlişki içinde taban tabana zıt sinyalleri, biriken ufak hayal kırıklıklarını, göz ardı edilen sınır ihlallerini aylar öncesinden sessizce kayda alır. Zihinsel defter çoktan kapanmıştır, veriler işlenmiştir ama ortalık ayağa kalkmasın diye ses edilmez.
Karşı taraf dışarıdan her şeyin yolunda olduğunu zannederken, içerideki fabrika aylar önce üretimi durdurmuştur.
Dolayısıyla senin söylediğin o şalterin kapanma sesi, ani bir öfkenin değil, çok önceden sessizce mühürlenmiş bir kapının sonunda üzerine kilit vurulurken çıkardığı o son tıkırtıdır.
Replying to @switrabel
Soğuma ani değil. O karar çok önce, kimsenin duymadığı bir anda verilmişti; sen sadece ışıkların kapandığı saati duyuyorsun.
1
3
174
Bu tarz paylaşımlar okuyana bakın, hayatın ve ilişkilerin şifresini çözdüm konforunu veriyor. Çünkü karmaşık, sancılı ve her bireyin kendi travmasıyla şekillenen insan ilişkilerini alıp iki kategorili, pürüzsüz bir şablona sıkıştırıyor.
İnsan zihni bu kadar düz ve öngörülebilir olsaydı, edebiyat diye bir şey kalmazdı.
Olayın aslı şu: İster erkek olsun ister kadın, geçmişteki bir ilişkiye ya da kişiye saplanıp kalmanın arkasında yatan şey derin bir tutkudan ziyade, bugünkü boşlukla ve yüzleşmekten korkulan o içsel sesle yüzleşememe hali. İnsan, kendi bugünkü zavallılığıyla ya da ıssızlığıyla baş etmektense, geçmişin pürüzsüzleştirilmiş anılarına sığınmayı ya da o anılara öfke beslemeyi çok daha az maliyetli buluyor.
Çünkü geçmiş; rötuşlanmış, köşeleri törpülenmiş, sadece hatırlanmak istenen sahnelerin vizyona girdiği nostaljik bir sinema salonudur. Oraya bilet kesmek kolaydır çünkü orada sürpriz yoktur, risk yoktur, kanama yoktur.
Ama bugün? Bugün, kişinin kendi yalnızlığıyla, o günün sonunda aynaya baktığında gördüğü eksikle, kuramadığı bağlarla ve burada neden bu kadar yalnızım? sorusuyla baş başa kaldığı o nahoş andır.
O yüzden o saplanma hallerinin çoğunda mesele kaybedilen o insan ya da o büyük aşk değildir. O insanın arkasında bıraktığı boşluğun sesidir. İnsan, o boşluğun uğultusunu duymamak için ya geçmişin hayaletleriyle kavga eder ya da onları birer put gibi kafasında yeniden üretir. Çünkü hayaletle kavga etmek veya ona tapınmak, yaşayan bir boşlukla komşuluk etmekten çok daha az yorucudur. ++
Ayrıca, insan zihni arkadaşın ifade ettiği gibi cinsiyete göre iki ayrı fabrika ayarında üretilmedi. Biri geçmişe takılıp kalıyorsa ya da diğeri çok çabuk rasyonalize edip yoluna bakabiliyorsa, bu durumun sebebi cinsiyetin biyolojik kapasitesinden çok, ego savunma mekanizmalarının işleyiş biçimi ve bireyin yalnızlıkla, suçlulukla ya da boşlukla baş etme becerisidir.
Kadınlar geçmişteki o cahillik dönemini geride bıraktığında, genellikle kendi gelişim eğrilerine bakıp ne kadar safmışım diyerek bir öz eleştiri ve rasyonalizasyon yaparlar. Bu durum bir üst aşamaya geçişin refleksidir.
Erkek ise o döneme takıldığında bu her zaman yas ya da kapasitesizlik değildir. Bazen o dönemdeki kendi kudretini, potansiyelini veya hayatındaki o dönemin yarattığı konforu özlemesidir. Yani kaybettiği kadından ziyade, o zamanki kendisidir çoğunlukla. Adam kadına değil, kendi gençlik kibrine yanar ama adını aşk acısı koyar.
Kadınların ilişkilerde daha çabuk pratik çözümlere ulaştığı (çünkü sosyal ve duygusal destek ağları erkeklere göre çok daha geniştir) doğrudur.
Erkek ise yalnızlıkla baş etme konusunda genellikle daha sakattır. Çünkü hayatındaki kadını sadece bir partner değil, aynı zamanda gizli bir terapist ve anne figürü olarak konumlandırır. O gidince tüm sistem çöker. Buradaki mesele kapasite değil, bağımlılık mimarisidir.
Yani; kimse kimsenin hayatının büyük trajedisi ya da aşılmaz zirvesi değil. Herkes sadece kendi bugünkü ıssızlığının bekçisi. Kendi sesinden korkan, geçmişin sesine sığınır. Hepsi bu.
Nefret dediğin şey hala bir mesai, bir emek, bir 'dur sana bir laf sokayım' mesabesinde efor ister. Adamın dibine giriyorsun, arkasından gıybet çarkını çeviriyorsun, kalori yakıyorsun.
Ama aniden soğumak? İşte o tam bir görüldü atıp engeli basmaktan bile öte, adamı varoluştan silme operasyonu.
Öyle bir kopuş ki, radyonun fişini çekmek gibi. Frekans pıt diye düşüyor, içerideki bütün o dramatik gürültü patırtı anında buharlaşıyor. Karşıdaki hala TRT 1 spikeri gibi heyecanla el kol hareketleri yapıyor, ama şöyle oldu böyle oldu diye sinirden morarıyor. Senin beyin o esnada ekran koruyucusu moduna geçmiş, acaba dolapta yoğurt var mı, mangoyu da yesem mi diye 2000'lerin akvaryum ekran koruyucusunu izliyor.
Nefret bir bağdır, nefret eden hala umursuyordur. Ama o ani soğuma var ya... İşte o, insanı parayla bile satın alamayacağın bir hükümsüzsün etiketiyle sessizce çöpe atma sanatıdır.
Sessizliğin gürültüsü böyle bir şey işte, arkana bile bakmıyorsun çünkü arkada bakılacak insan kalmamış.
'Bütün erkekler bakar'. Klasik vizyonsuz erkek savunmasını yemişsin. Sorunca ayrılır diye ödün kopuyor çünkü adamın tek sermayesi o tehdit zaten. Sana gelişim masalları anlatıp kendi ego mama kabını doldururken sen koştukça koşturmuşsun.
Adam resmen sıfır sermaye, maksimum karla freeshop işletir gibi ilişki yürütüyor.
Kusura bakma ama o masadan kalkmazsan daha çok motivasyon konuşması dinler, adamın dijital hayran havuzuna seyirci olursun.
Yol yakınken havlu at, bu kafayla devam edersen yakında sana kendi heykelini diktirip ziyaret ücreti de ister bu tip. Kendini bu koca egolu stajere harcatma, bırak o vizyonuyla yalnız kalsın.
Şunu da ilave edeyim; bu oğlanın başka kadınları beğenmesi ve takipleşmesi, aslında senin sevginle tatmin olamadığından değil, kendi kırılgan egosunu dışarıdan sürekli onay alarak yamama çabasından kaynaklanıyor. İçindeki o büyük boşluğu kapatmak için senin sunduğun gerçek emeği sömürüyor, dışarıdaki vitrinlerden de ucuz bir ego tatmini satın alıyor.
Eskiden anne babalar çocuklarına sınır koyar, dünyada tek olmadıklarını, başkalarının da acıları ve mahremiyetleri bulunduğunu öğretirdi. Şimdi ise durum tam tersine döndü.
Modern ebeveynler çocuklarını birer birey olarak değil, kendi bastırılmış narsizmlerini tatmin edecekleri birer başarı ve estetik nesnesi olarak büyütüyorlar. Evin içi bile kimin daha çok parlayacağının yarışma alanına dönmüş durumda.
Annenin ameliyat masasından çıkmış o en kırılgan, en acılı hali bile, küçük prensesin ego tatmini için harika bir malzeme olmuş.
Çocuk ne yapsın? Lacan’ın dediği gibi insan egosu zaten baştan aşağı bir yanılsama üzerine kuruludur ama o yanılsama sağlıklı bir sosyal çevreyle, törpüyle, biraz da hayatın sillesiyle büyümezse, ortaya ömür boyu, şimdi babadan, yarın sosyal medyadaki like'lardan onay bekleyen ama asla doymayan bir ruhsal oburluk çıkacak.
Bu kafayla büyüyen çocuklar yetişkinliğinde tam anlamıyla bireyselleşememiş, dış onay bağımlısı narsist ler olarak karşımıza çıkıyor. İçeride koca bir boşluk, dışarıda ise ebeveynlerin biçtiği o sahte taht... Gerçek sevgi üretmekle, başkasına yönelmekle, ötekinin sınırına saygı duymakla mümkündür ama bu profil sürekli kendine bakan bir ayna cehennemine mahkum ediliyor.
Normal şartlarda o kız çocuğunun o an annesinin kırılganlığıyla yüzleşip empatiyi öğrenmesi gerekirken, baba psikanalizdeki o en kritik görevini, yani babanın sembolik yasasını (dünyanın merkezi sen değilsin kuralını) çöpe atıyor. Çocuğun her saçmalığını, her kibrini 'Aman ne tatlı' diye onaylayarak onu gerçeklik ilkesinden koparıp haz ilkesinin hapishanesine tıkıyor.
Sonra ne mi oluyor? O kız çocuğu büyüdüğünde dışarıdaki dünyayı da babası zannediyor. Herkes ona biat etmeyince, hayat o evdeki konforlu kırmızı halıyı sermeyince de soluğu 'Herkes beni kıskanıyor' tribinde alarak yapay bir yalnızlığın içinde öfkeyle büyüyor.
Çocuğunuza sevgi verdiğinizi zannediyorsunuz ama aslında onu gerçekliğin bağışlayıcılığından tamamen mahrum bırakıp kendi ellerinizle diktiğiniz o minyatür narsizm hapishanesine kapatıyorsunuz. Sonra da dışarıda neden bu kadar çok tahammülsüz yetişkin var diye birbirimize soruyoruz.
Babanın yapması gereken, şöyle hafifçe eğilip, 'Bak bebeğim, annen şu an nefes almakta zorlanıyor, burnunda kocaman sargılarla hayatta kalma mücadelesi veriyor. Dünyanın merkezi sen değilsin, şu an evrenin güneşi anne ve onun şişmiş burnu; sen ise sadece etrafında dönen küçük, sevimli ama şu an biraz saçmalayan bir uydusun' demesi gerekirdi.
Böylelikle çocuğun beyninde o an küçük şimşekler çakardı. 'Aaa, demek ki her şey benim etrafımda dönmüyormuş, bazen başkalarının da acıları benden önemli olabiliyormuş.'
Hayatın ilk minik tokadı, ev konforunda şefkatle atılmış olurdu. Ama ne yazık ki çağımız babaları, prenseslerini gerçek dünyanın sert sularına değil, bir dakikalık video için narsizmin en sıcak kuluçka makinesine bırakmayı tercih ediyor.
10
571
Bu iki seçenek de insanın elinde patlamaya hazır iki ayrı bombayı andırıyor. Mesele hangisinin daha çok tedirgin edeceğinden ziyade, patlama ihtimalinin nerede ve nasıl bir hasarla çıkacağı. İkisi de başlı başına birer röntgen filmi gibi, kişinin bağlanma ve ilişki yürütme kapasitesi hakkında net fikirler veriyor.
Bu ikisini şöyle bir terazide tartarsak;
3-4 yıllık ilişkisi yeni bitmiş biri ile başlayacağın ilişkide tedirginlik kaynağı; onun yaşadığı yas süreci, bitmeyen hesaplaşmaları ve eski hayatının hortlakları.
Bu arkadaş uzun süre bir sisteme, ortak bir rutine, hatta muhtemelen bir köpeğin ortak velayetine adapte olmuş.
Ayrılığın üzerinden ne kadar geçtiği hayati mesele. Eğer taze bir enkazsa, seninle kuracağı bağ yüzde doksan dokuz yara bandı olur. Seni sevdiği için değil, o devasa boşluğun gürültüsünden kaçmak için sığınmıştır limana. Kafada hala eski ilişkinin mukayeseleri, öfkeleri... Boşuna nefes tüketirsin.
Kurtaran tarafı ise en azından ilişki bilinci var. Uzun vadeli düşünmeyi, emek vermeyi, fedakâarlığı bilir. Kısacası masada bir donanım vardır, parmak kasları tutuyordur. ++
Sizi 3,4 yillik iliskisi bitmis biriyle sevgili olmak mi tedirgin eder yoksa en uzun iliskisi 1,2 ay surmus biriyle sevgili olmak mi
2
57
14,300
Diğerini yani en uzun ilişkisi 1-2 ay sürmüş kardeşi ele alırsak. Onun itici tarafı ise; derinleşememe korkusu, kronik kaçınganlık ve hastalıklı bir tahammülsüzlük.
Yetişkin bir insanın hayatındaki en uzun ilişkinin 1-2 ay sürmüş olması müthiş bir red flag'dır. Bu tip, balayı evresinin o cafcaflı, tatlı ışıltısı biter bitmez yani sorumluluk kapıyı çalınca, gerçekler masaya dökülünce kaçmaya programlıdır. En ufak bir pürüzde, kusurda 'Bizden bi’ şey olmaz ya' diyerek masadan kalkmaya alışmıştır. İlişki kası hiç gelişmemiştir. Çünkü o sadece başlangıçların heyecanını sevmeyi bilir, gerisi iliğine kadar batar.
Bu arkadaşın kurtaran tarafı var mı? Yok. Bu eleman kaçmak için deli gibi bahane arıyor zaten, sen sadece sıradaki duraksın. ++
2
18
1,936
Şimdi net bir tercih yapmak gerekirse; en uzun ilişkisi 1-2 ay sürmüş olan bence çok daha korkunç ve yorucudur.
Neden mi? Çünkü birinde uğraşacağın şey eski bir hatıranın hayaleti, zamanla toparlanabilecek bir enkazdır. Diğerinde ise doğrudan bağlanma fobisinin bizzat kendisiyle, duvara konuşmakla uğraşırsın.
Öte yandan, eski enkazın altında kalıp moloz temizlemeyi göze almak da ayrı bir delilik...
2
15
1,659
Bırakmazlar derken sanki toplu tanzim satış çadırından bahsediyoruz mübarek.
20’lerinde 'aman elimden kaçmasın' diye apar topar kapışılan o meşhur en iyi malların hatırı sayılır bir kısmı, 30’una gelmeden garanti iade kargosuyla piyasaya geri dönüyor zaten.
Adliye koridorlarındaki o kabarık boşanma dosyaları, o erken kapıldı denilen malların ilk kullanım hatasında servis masasına nasıl döndüğünün ıslak imza belgesi değil mi zaten.
O yüzden otuzundan sonra tezgahta kalanlar elde kalmışlar değil kardeşim. Onlar, ilk kaos dalgasını, o panik atak evlilikleri uzaktan çekirdek çitleyerek izleyip 'Ben bu amatör ligde oynamıyorum' diyerek kendi huzur krallığını kurmuş usta oyuncular.
Zaten her şeyin kurye hızında eskiyip çöpe atıldığı bir akışkan çağdayız. İlişkiler de insan odaklı olmaktan çıkıp resmen aç kullan iade et modeline döndü.
20’lerdeki o garanti kapsamı bitmeden nikahı kıyalım paniği tam anlamıyla bir e-ticaret kazası. İlk sigorta attığında usta çağırıp tamir etmek yerine boşver, çöpe atıp yenisini sipariş edelim kafasıyla kuruluyor o evliliklerin çoğu.
O yüzden 30’undan sonra gelen o bilinçli bekarlık, modern dünyanın o kaotik trafiğine karşı çekilmiş betonarme bir sığınak kardeşim. İnsanlar o akıntının ortasında derme çatma sallarda savrulmaktansa, kendi kalesinin anahtarını cebinde tutmayı, o sığ insan kalabalığı yerine de konforlu bir yalnızlık zırhı giymeyi tercih ediyorlar.
6
519
Pırıl pırıl, tertemiz bir mantık. Tabii ki ortamda tecavüzcü olmasa kimse tecavüze uğramaz, harika tespit. Ama gelin masaya biraz da gerçeğin o rahatsız edici pisliğiyle oturalım.
Bakın, bu meselede karşımızda iki tane kilitlenmiş tip var ve ikisi de aslında aynı kapıya çıkıyor:
Biri çıkıp 'Gece yarısı o saatte sokakta ne işi vardı' diyor (klasik muhafazakar panik). Diğeri de çıkıp 'Sorun kıyafetler değil, kötü adamlar' diyor (liberal ahlakçılık)
Peki, Foucault amcamız mezarından kulaklarımızı çınlatsa ne derdi biliyor musunuz?
'İktidar sadece yasaklayan değil, bizzat üreten bir mekanizmadır.'
Sokaktaki o kadının bedeni de, o bedene yönelen o şiddet de, o şiddeti ya ahlaksızca meşrulaştıran ya da basit bir dille kötü adam parantezine alıp mahkum eden söylemler de hep bu iktidar aparatının eseri.
Biri kadının bedenini yasaklarla eve kapatıp eve hapsederek denetliyor.
Diğeri ise bedeni soyut bir özgürlük fetişine çevirip arka plandaki o devasa yapısal çürümeyi, eşitsizliği ve şiddet rejimini görünmez kılıyor.
Yani sağdaki de soldaki de (liberali de muhafazakarı da) aslında aynı biat mekanizmasının kolları.
O yüzden işin içinden 'Sorun sistem değil, birkaç kötü adam' diyerek sıyrılmak...
İşte bu, sistemi eleştiriyormuş gibi görünerek sistemi korumanın en konforlu, en lüks yolu. Kötü adamı gökten zembille inmiş bir canavar ilan edip rahat bir nefes alıyoruz ama o canavarı besleyen çarklara dokunan yok.
Haklısınız arkadaşlar, her şey çok net. Sadece gerçeğin gerisi biraz açıkta kaldı, onu da örtüverelim olsun biter.
Flört aşamasında aşık olduğunuz şey karşıdaki etten kemikten insan değildir, kafanızda yarattığınız fantezi nesnesidir. O flört döneminde halının altına süpürdüğünüz o küçük uyumsuzluklar var ya? İşte onlar, o fantezi filminin perdesindeki küçük deliklerdir. Siz kapanır sanırsınız ama oradan içeri sızan şey Gerçeğin ta kendisidir.
Film kopar, perde yırtılır ve karşınızda o sinir bozucu, gram değişmemiş, gerçeğin ham haliyle dikilen insan kalır.
Kimse kimseyi sevgiyle yontup heykel yapmıyor. En fazla üzerine biraz boya sürüyor, o da ilk pas sökülmesinde dökülüveriyor.
Hayalinizdeki o olası şaheser ihtimaline değil, masa başında sandalyeye oturan o somut, arızalı, tescilli gerçeğe bakın. Yoksa 10 katlı çarpan etkisiyle gelen o fatura, insanın rüyalarını değil, sinir sistemini darmadağın eder.
Sosyal medya meydanlarında dönen o sonsuz 'kim kime üstünlüğünü kuracak, kim kimi daha çok süründürecek, kim kime ilk adımı atmayacak' savaşlarına bakıyorum da. İnsanlar ilişkileri adeta ortaçağ kuşatmasına çevirmiş durumda. Herkes elinde kalkanla geziniyor, sevgiyi tartmak için elinde hassas teraziyle botanik bahçesinde kelebek avlıyor sanki.
Şimdi buradaki o 'ispat etmekten kurtulma' lüksüne bir odaklanın Allah aşkına. Günümüz ilişkilerinin en büyük kanseri ne biliyor musunuz? Sürekli teyakkuz hali. Kadın ya da erkek fark etmez; içeride 'Acaba beni gerçekten seviyor mu? Acaba yarın sabah uykudan uyanınca vazgeçer mi?' korkusu varsa, o ilişki muhabbet yuvası olmaktan çıkar, açık alanda karakol nöbetine döner. Her kelime bir test, her sessizlik bir trip, her mesaj süresi bir kriz sebebi. İnsan sevildiğinden emin olamayınca ruhuna çelik yelek giyip geziyor mecburen.
Karşıdaki adam niyetini, sevgisini, duruşunu öyle bir net, öyle bir sarsılmaz koyar ki ortaya... İşte o an o çelik yelek çıkarılır, o ağır zırh balkonun kenarına bırakılır. Kadın için o saatten sonra acaba'lar biter.
Güvende olan insan performans sergilemez. Rol yapmaz, acaba şöyle yapsam daha çok sever mi diye kırk takla atmaz. Sadece var olur. Oturduğu koltukta rahat eder, kahvesini huzurla yudumlar, konuşurken kelimelerini tartmak zorunda kalmaz. Zaten ilişkinin kalitesi de tam olarak o savunmasız kalabilme cesaretinin gösterildiği an başlar.
Bizim millet olarak romantizmi yanlış anlama biçimimiz tam olarak bu işte. Sanıyoruz ki aşk dediğin şey sürekli bir drama, bir kalp krizi, bir dağları delme operasyonu olacak. Hayır arkadaşım, aşk dağ delmek falan değil; günün sonunda yorgun argın eve geldiğinde kapıyı açtığında o omzundaki yükün yere düşmesidir.
O yüzden, bırakın bu 'kim daha az umursarsa o kazanır' tiyatrolarını. Sevginin cimrisi olunmaz. Karşısındakine kendini değerli ve emniyette hissettirebilen insan, bu devirde zenginliğin en kralını yaşıyordur, benden söylemesi.
Neden mi? Çünkü kapitalizm tam da bu karakteri ödüllendiriyor. Sistem dürüstlüğü, ince düşünmeyi, acaba karşıdakinin kalbi kırılır mı hassasiyetini sevmez. Onları kendini yavaşlatan birer maliyet, birer çöp olarak görür. O kötü dediğin adam oradan oraya zıplayıp konfor içinde yaşıyorsa, sırf sistemin kurallarına yani başkalarını araçsallaştır, hızlan, ez ve geçe tam uyumlu birer NPC olduğu için yaşıyor. Adam optimizasyonun kitabını yazmış, sen hala vicdan terazisinden bahsediyorsun.
İşin en komik ve bir o kadar trajik kısmı da o aşırı haz ve keyif tuzağında kopuyor. O dışarıdan parıl parıl parlayan, gününü gün ediyor sandığınız adamların hayatına biraz yakından bakın. İçerideki o koca boşluğu örtmek için sürekli birilerine zarar vermek, durmaksızın tüketmek zorundalar. Adam her şeyi elde etmiş ama kendi yarattığı ideolojik hapishanenin içinde ruhsuz bir otomat haline gelmiş. Yaşadığı şey hayat değil, sistemin dişlileri arasında öğütülürken çıkardığı gürültülü bir ses sadece.
Özetle; o kötülerin konforuna bakıp iç çekmeyi bırakın. Adamlar o konforu satın alabilmek için insanlıklarından, derinliklerinden ve o sahici ruhlarından zaten peşinen vazgeçtiler.
Sistem onları ödüllendiriyor gibi görünürken aslında sessizce maktule çeviriyor. Sahnenin kenarında oturup bu absürt komediyi izlemek varken, onların sahte vitrinine hüzünlenmek bize yakışmaz.













