Obawiam się, że nie doceniamy skali społecznej katastrofy, jaką może wywołać tempo tej rewolucji. Dotychczas wielkie przemiany gospodarcze trwały pokolenia. Ludzie mieli czas, żeby się do nich przystosować. Teraz zmiany, które kiedyś zajmowały 50 lat, mogą wydarzyć się w pięć. Tylko że człowiek nie jest oprogramowaniem, które można zaktualizować z dnia na dzień. Im szybciej wchodzimy w ten zakręt, tym większe powodujemy przeciążenia. Wciskamy gaz do podłogi, nie mając pojęcia, ilu ludzi wypadnie z drogi. Nawet nie chodzi tylko o utratę pracy. Chodzi o miliony ludzi, którym w ciągu kilku lat może zawalić się cały porządek życia. Zawód to przecież nie tylko źródło dochodu, ale też pozycja społeczna, poczucie własnej wartości i sens tego, co robi się przez większość życia. Społeczeństwo to nie firma. Nie da się zwolnić połowy ludzi, zatrudnić nowych i ogłosić sukcesu transformacji. Ludzie, którzy nie nadążą, nigdzie nie znikną. Zostaną ze swoją frustracją, poczuciem krzywdy i gniewem. Nie chcę żyć w świecie, w którym frustraci będą stanowili większość.