Tulay

Hayatı belki de çok sahiplenmeden yaşamak lazım… Kendimizin bile sahibi değilken, ne bir şeye ne de bir insana sonsuzca sahip olabileceğimizi düşünmeden… Sevmek lazım, ama sahiplenmeden. Bağlanmak lazım, ama esir olmadan. Değer vermek lazım, ama kendimizi kaybetmeden… Hayat, avuçlarımızın arasındaki narin bir kelebek misali… Bir an bizimle, bir an kanatlanıp gidecekmiş gibi. Yarınlar hep var olacakmış gibi umutla, hiç yarın yokmuş gibi sevgiyle yaşamak lazım. Hayata bazen ucundan, bazen kenarından köşesinden tutunarak… Ama her zaman yüreğimizin en derininden hissederek. Çünkü mesele ne kadar yaşadığımız değil, nasıl sevdiğimiz, ne kadar iyilik bıraktığımızdır. Ve bu hayattan geçerken ne olursa olsun eksik kalmamak lazım… SEVGİDEN, İYİLİKTEN, İNSANLIKTAN… 🌿🕊️🤍