Tuğçe Tatari

Açıkçası Kandil’e dair yazmak incecik bir ip üzerinde yürümek gibidir aslında. Orada karşılanışın, sohbetlerin niteliği, insanlarla gazeteci olarak kurduğun iletişim buraya geldiğinde kiminin hâlâ kabullenmekte güçlük çektiği bir duvara çarpar; orada yaşayan “dağ Kürtleri”dir, “kulakları kocaman, kuyruklu canlılardır” birileri için hâlâ sonuçta ve sen bunun tam aksi bir tablo çizmektesindir karşılarında… ‘Orada’ yaşayanların ‘insanlıktan uzak canlılar’ olduğuna inanmak, belki de kimileri için bu sonu gelmez düşmanlığı kolay kılıyor, bilmiyorum… Ama hayır, “mağaralarda yaşayan, az gelişmiş, yürürken kart-kurt sesler çıkaran vahşi insanlardan” söz etmiyoruz. Üzgünüm, bunu ısrarla söyleyen kişi olmayı da sevmiyorum ama bu gerçek değil! Bazıları birkaç dil bilen, ideolojik tartışmalara, gündeme, sanata, tarihe ve siyasete hâkim insanlardan söz ediyoruz. Ayrıca yıl olmuş 2026, o kadar çok “Onlar da normal insanlar mı” tarzı soru alıyorum ki, bunları anlatmak, yani “Tabii ki normal insanlar” demek de zul ve ayıp geliyor insana bir aşamada, inanın. Şimdi tabii bazıları ‘övgü’ sayar bu satırları, “Karşımızdakiler sen gibi, ben gibi insanlar” demeyi ‘propaganda’ diye yaftalar. Ama insanların sordukları sorulara da, tanıklıklar eşliğinde gerçeği yansıtan yanıtlar vermekten başka bir ahlaki seçenek yok.

📌 “Kandil’de ne konuşuluyor?” sorusundan çok, “Biz Kandil hakkında ne konuşuyoruz?” sorusunu daha önemli buluyorum. Biz bu insanların aramıza katılışına nasıl hazırlanıyoruz?

Barışı en çok, en ısrarlı, en tutkuyla, amasız/fakatsız savunması gereken kesimlerden biri de siyasi tutsakları artık aramızda görmek isteyenler olmalıdır! @hdpdemirtas @FigenYuksekdag

Savaşın Kürtlere düşen yangınının her manada en büyük bedel ödeyenleri olarak anneler hala Abdullah Öcalan’ı iradeleri olarak ortaya koyuyorsa, bu uğurda yaşını, yoksulluğunu, kilometreleri dert etmeyip dökülüyorsa yollara, artık o noktadan sonra Türk kamuoyunun bu gerçekliği inkâr etme, görmezden gelme çabası da abes kalıyor doğrusu...