Vahiiiid

در هوای شعر و شراب و راز، اینجا هنوز صدای حافظ می‌پیچد در باد...

با زمین زدن بقیه، خودت بالاتر نمی‌ری؛ حتی اگه همه رو هم زمین بزنی، چیزی به رشد و پیشرفتت اضافه نمی‌شه.

غلتک لازم نیست؛ زندگی اون‌قدر از روم رد شده که دیگه تراکمم به حد اشباع رسیده!

اگه دیدی حق با توئه، محکم‌تر از همیشه ادامه بده؛ قرار نیست هر بار برای اثبات حقیقت، همه رو قانع کنی.

آدم که آگاه‌تر می‌شه، لزوماً اجتماعی‌تر نمی‌شه؛ فقط یاد می‌گیره کجا باشه و کجا خودش رو درگیر نکنه.

اولین بارون پاییزی و عجب هوایی… 🍂🌧️

واقعاً جای تأمل داره این تصویر...

گاهی فقط کافی‌ست نباشی نه توضیحی، نه گلایه‌ای، نه حتی خداحافظی‌ای...

بعضی کارمندای ادارات آدمو به این نتیجه می‌رسونن که واقعاً خدا خر رو شناخت که شاخ بهش نداد.

یه جایی رسیدیم که قیمت‌ها هر روز از دیروز جلوترن و آدم فقط مونده با تعجب نگاه کنه که این قصه قراره کجا تموم بشه.

گاهی چیزی که اسمش را نجابت می‌ذاریم، فقط حماقته.

واقعیته میگن، آتیشِ بی‌محلی تیغ تر از شمشیر است.

بعضی پشتوانه‌ها، بی‌صدا خیلی چیزها رو جابه‌جا می‌کنن.

گاهی یک‌بار ناامید شدن، بهتر از هر روز امیدوار ماندن به چیزی‌ست که حتی معلوم نیست قرار است اتفاق بیفتد یا نه.

بعضی چیزا قرار نیست تموم بشن؛ فقط هر بار با یه ایراد جدید برمی‌گردن.

بعضی وقتا بحث نکردن، سطح بالاتری از پیروزیه.

چه حرف قشنگی زد: بودیم و کسی قدر ندانست که هستیم، باشد که نباشیم و بفهمند نماندن بلدیم.

دارم کم‌کم به این باور می‌رسم که اگه یه چیزی بد تموم شد، شاید هنوز تموم نشده.

روزها از دستم لیز می‌خورن، انگار تقویم روی حالت فست‌فورورده… بطالت مثل گرد و غبار نشسته روی همه‌چیز، حتی توی استخوان‌هام. نه اتفاقی می‌افته، نه انگیزه‌ای می‌مونه؛ فقط زمان می‌گذره و من تماشا می‌کنم.

اگه تعریف جان‌سخت رو بخوان، باید از مردم ایران مثال بزنن.

تلگرام دیگه پیام‌رسان نیست؛ شده نمایشگاه کانال‌های کانفیگ. زندگی خلاصه شده در: وصل شو، قطع شو، دوباره بگرد.