Yunus Emre Karabulut

HER ŞEYE SAHİP OLAMAZSIN Her şeye sahip olamazsın. Ama bir incir ağacın olabilir; avuçlarını göğe açmış iri, yeşil yapraklarıyla. Gece yarısı yanağına değen on bir yaşında bir parmak olabilir; uyandırıp sana “Hamster geri döndü,” diyebilir. Bir kedinin mırıltısı olabilir evinde, bir kara köpeğin bakışı; sanki bütün kederlerini tek tek dişlerinin arasına alıp dünyadan söküp atacakmış gibi. Ağustos olabilir. Tam da ağustos. Sıcağıyla, kokusuyla, olgunlaşan meyveleriyle fazlasıyla ağustos. Aşk olabilir, ama aşkın ne olduğunu çoğu zaman anlayamazsın. Fasulyenin üzerinde kabaran o beyaz köpük gibi: masum görünür önce, sonra birden anlarsın— köpüğün kardeşi kandır. Bir bedenin sıcaklığı olabilir, tenin tenine değdiği o mahrem yer. Bir zihnin olabilir ayrıca; arada bir içinden ışık geçen, dünyanın bayağılığına boyun eğmeyen, sınır kapısındaki somurtkan bekçiye rüşvet vermeyi aklından bile geçirmeyen. Çünkü bazı sınırlar para ile aşılmaz. Bazen başka bir dil konuşabilirsin ve o dil, bir anlığına, dünyanın sana açılan başka bir kapısı olabilir. Babanın ağladığı mezara gidebilirsin. Ölüleri geri getiremezsin. Ama “affetmek” ile “unutmak” birbirlerinin elini tutabilir; sanki birlikte yaşlanmaya karar vermiş iki eski dost gibi. Makyaja şükredebilirsin, yüzüne kondurduğu o küçük unutkanlığa; yarısı baharat, yarısı hafıza kaybı. Mozart’a şükredebilirsin: notalarının birbirini geçmeye çalışarak neşeye doğru koşmasına. Temiz teninde kalan suyu içine çeken havluya, dudaklarında büyüyen susuzluğa, çarkıfeleğe, tükürüğe bile. Çünkü hayat bazen en küçük şeyin içinde kendini ele verir. Mısır’ı düşleyebilirsin. Sıcak kumları, atları, o atların üzerinde senin sonsuza doğru gidişini. Büyükbaban bir süreliğine yatağının kenarında oturabilir. Bulutlar olabilir. Mektuplar olabilir. Uzaklıklar birdenbire kısalabilir. Gün doğumu gibi sarı bir Hint yemeği önüne gelebilir. Lütuf kalabalığın içinden seni seçmeyebilir. Hayat seni her zaman hak ettiğin yerden alıp yükseğe koymaz. Ama bir arkadaşın olabilir. Sana çıtanın üzerinden geriye doğru atlamayı öğreten biri. Kendini boşluğa bırakmayı. Düşerken korkmamayı. Sonra anlarsın: aşk biraz da budur— tutunmayı bırakmak, kendini bırakmak, tatlı bir teslimiyetle boşluğa güvenmek. Deniz salyangozları olabilir. Durakta diz çöken otobüsler. Zihninin içinde Afrika kadar gerçek çiftlikler. Ve bir gün yetişkinlik seni yarı yolda bıraktığında, çocukluğunun göletindeki kara kuğuyu çağırabilirsin yeniden. Büyükannenin herkes uyurken sana verdiği fıstık ezmeli, muzlu çavdar ekmeğini hatırlayabilirsin. Bazı şeyler geri gelmez. Ama bazı sesler istenildiğinde yeniden duyulur. Annenin sesi gibi. Uzaklardan, çok eskilerden, içindeki en sessiz yerden hep aynı şeyi söyler: Her şeye sahip olamazsın. Sonra biraz susar. Ve hayat, bütün eksiklerine rağmen, avuçlarına usulca şunu bırakır: Ama işte bu var. Barbara Ras

'Bir şeyin hakikati, yıkılırken ortaya çıkar'. Düşerken, yıkılırken, kaybederken ne isek; aslında oyuz.

Hayat rekabet değil, dayanışmadır. Tıpkı karanlıkta birbirine bağlanan ağaç kökleri gibi, hiçbir canlı tek başına var olamaz. Bizler doğanın efendisi değil, onun sadece bir parçasıyız. Unuttuğumuz bu dayanışma dilini çocuklar hâlâ anadilleri gibi konuşur ve sordukları yalın sorularla bize doğru yolu gösterir. Geleceği kurtarmak, dünyayı yeniden bir çocuğun gözüyle görebilmekten, her canlıyla akraba olduğumuzu hatırlamaktan ve küçülmeyi bilmekten geçer. Umut, fırtınaya rağmen tohum saçmaktır; bir orman gibi düşünen yürekler, en karanlık kışta bile içlerinde bir bahar sakladığını bilir ve onu ağır ağır yeşertir.