هزاره!
ای غِرِیو جاری در تاریخ
ای مخته ی آویخته در سکوت
ای قربانی غلاف شده در انکار
حرف بزن!
صدا بلند کن!
قلم برگیر!
غیرت خالقی سهم تو و کتابت جور و ظیفه تو!
ای علقه رهایی در وطن!
سکوت با تو شکسته
ظلمت پیش چشمان تو رنگ باخته
تکثیر کن نفس گرمت را که: #StopHazaraGenocide
🔷 بحران نمایندگی سیاسی در افغانستان؛ چه کسی صدای مردم است؟
چه کسی و کدام جریان از حقوق شهروندان دفاع میکند؟ احزاب سیاسی تا چه اندازه نماینده مطالبات مردماند؟
🎙 در بیستوهفتمین نشست «گفتمان شهروندی» مهمانان، با نگاهی از دو نسل کنشگری سیاسی، به این پرسشها میپردازند.
1
275
هزارهها و مناسبات قدرت در افغانستان؛ از تهدید بقا تا مطالبات شهروندی
چگونه میتوان از وضعیت جاری و تهدید بقا به سوی مشارکت عادلانه در قدرت و تحقق حقوق برابر شهروندی گذار کرد؟
در بیستوششمین نشست «گفتمان شهروندی» به بررسی این پرسش بنیادین میپردازیم.
2
176
Dr. Zaker Hussain Ershadدکتر ارشاد retweeted
دکتر ذاکر حسین ارشاد، رئیس حزب شهروندان افغانستان، در دو برنامه به مناسبت یادبود نسلکشی هزارهها سخنرانی میکند:
📅 ۲۵ سپتامبر | «نسلکشی هزارهها در مسیر تاریخ» – X Space
📅 ۲۷ سپتامبر | «پیامدها و راهکارهای گذار از فاجعه» – منجستر
نبرد داوود در دو میدان به هم میرسد. روزی صدایش تمنای ماندن مردمی بود که پیوسته انکار شدهاند؛ امروز همان تمنا در بدن او ادامه یافته است. داوود امتناع از محوشدن در دو حوزه عمومی و فردی است؛ صدایی که برای بقای مردمش خواند و اکنون، در ژرفای وجود خویش، بازگشت به زندگی را میخواند.
این بسترۀ یک طلبه نیست که از مدرسۀ خاتمالنبیین بیرون برده میشود؛ پیکرۀ زخمیِ امید یک نسل است. نسلی که با شوق آموختن و سودای آگاهی به مدرسه آمده بود، اما اکنون زیر فشار زور، غصب و استبداد طالبان، کتاب و کلاسش را رها میکند و بسترۀ خوابش را بر دوش میکشد
حذف رشتههای حقوق، علوم سیاسی و روابط بینالملل توسط طالبان به معنای حذف زبان فهم قانون، قدرت، حق و مناسبات اجتماعی به شکل مدرن است. طبیعی است که الیگارشی با دانش مشکل داشته باشد وحتی امکانهای تربیت شهروندان آگاه را از جامعه بگیرد
زبان فارسی در افغانستان با فرمان یک مقام حکومتی«ملی» نشده که با فرمان مقام دیگری از ملیبودن ساقط شود. فارسی زبانِ بخش بزرگی از مردم، زبان مشترک ارتباط میان بسیاری از اقوام و یکی از گنجینههای جاویدان وستونهای تاریخیِ دانش، ادب، دیوان و فرهنگ این سرزمین است.
4
380
وقتی دشمن قسمخورده دیروز،، سرمایهگذار امروز میشود، جامعه میآموزد که «جهاد»، «دشمنی» و «هویت اسلامی» مفت است و هیجگونه حقیقت ثابت ندارند و تابع منفعت حاکمان ساخته میشوند که تودهها را فریب دهند. این نوع سیاستورزی؛ ورشکستگی اخلاقی و دعوت آشکار به نیهیلیسم سیاسی است.
با گروهی که شکست را پیروزی، ویرانی را آبادی، فقر را پیشرفت، وحشت را امنیت، اسارت را آزادی و تراژدی یک ملت را رستگاری مینامد، نمیتوان از منطق، اصلاح و آینده سخن گفت. زمانیکه جهل بهسان ایدئولوژی عمل میکند، حقیقت نخستین قربانی و فاجعه تنها دستاورد سیاست است
3
594
افغانستان شاید تنها کشوری است که در آن، بسیاری از مقامها تا زمانی که بر سر قدرتاند، به مردم و منافع ملی پشت میکنند؛ اما پس از برکناری، ناگهان دلسوز، منتقد و مدافع منافع مردم میشوند. گویی وجدان سیاسی در افغانستان نه هنگام مسئولیت، بلکه پس از ازدستدادن قدرت بیدار میشود!
بحران افغانستان صرفاً نتیجه فقر و انزوا نیست؛ پیامد مستقیم سیاستی است که شهروند را از حق، زن را از جامعه، اقوام و مذاهب را از برابری و سیاست را از اراده مردم حذف کرده است. تا قدرت به قانون، پاسخگویی و رأی شهروندان مقید نشود، هیچ امیدی به ثبات، چیزی جز تداوم بحران نخواهد بود
کودکان دشت برچی هنوز از زخم انفجار رهایی نیافتهاند که اینبار با مسمومیت گسترده روبهرو شدهاند. تکرار بحران در جغرافیای هزارهنشین، بدون تحقیق مستقل و پاسخگویی، نشانه روشن بیپناهسازی ساختاری یک جامعه است. علت باید فوراً و مستقلانه روشن و عاملان احتمالی پاسخگو شوند
پیروزی در افغانستان، تصرف کابل و شکستدادن رقیب در جغرافیا نیست؛ ساختن نظمی است که در آن هیچ قومی از هویت خود نترسد، هیچ مذهبی به حاشیه رانده نشود و هیچ شهروندی بهدلیل جنسیت، زبان یا باورش حذف نگردد. پیروزی حقیقی، توانایی «باهمزیستن» است.
۲۸ اسد ۱۲۹۸، افغانستان از وابستگی خارجی رهایی یافت و گام نخست برای گذار از «رعیت» به «شهروند» برداشته شد. اما استقلال، بدون آزادی و برابری در داخل، ناتمام است. ملتی که شهروند آزاد ندارد، تنها جغرافیایی زیر فرمان یک قدرت است، نه جامعهای برخوردار از حق تعیین سرنوشت.
وقتی کودکان خردسال نه بهطور تصادفی، بلکه بهدلیل هویت قومی و مذهبیشان هدف قرار میگیرند و این حملات بارها تکرار میشود، دیگر سخنگفتن از «حوادث امنیتی» تحریف واقعیت است. آیا این الگوی هدفمند، قرینهای روشن بر قصد نابودی بخشی از جامعه هزاره و مصداق قابل تحقیق نسلکشی نیست؟
دشتبرچی، جغرافیای بیپناهی سیستماتیک هزارههاست؛ جایی که مکتب، مسجد، شفاخانه و آموزشگاه بارها به قتلگاه تبدیل شده، اما هیچ قدرتی پاسخگو نشده است. انفجار امروز در ادامه نسلکشی گذشته حلقه دیگری از زنجیره خشونت، تبعیض و مصونیت سازمانیافته را به نمایش گذاشت!
تاریخ افغانستان، بیش از آنکه روایت پیروزیهای جمعی وملی باشد، داستان پیروزی و شکست ما در برابر یکدیگر است. امروز گروهی خود را پیروز وفاتح میخواند و دیگران را شکستخورده؛ فردا جای فاتح و مغلوب عوض میشود، اما افغانستان همچنان در چرخه خشونت و ویرانی باقی میماند
3
270
پانزدهم آگست، سالروز سقوط جمهوریت و بازگشت طالبان، یادآور پیامدهای تلخ انحصار قدرت، فساد سیاسی و معامله بر سرنوشت مردم افغانستان است. این روز، فصل تازهای از محرومیت زنان، سرکوب آزادیها و گسترش بیعدالتی است. افغانستان به اراده آزاد شهروندانش تعلق دارد، نه به یک گروه مسلح
7
208
یک کشور تنها با دراختیار داشتن جغرافیایش ساخته نمیشود؛ با احساس تعلق مشترک ساخته میشوند. هیچ جامعهای با حذف بخشی از شهروندان به صلح پایدار نمیرسد. افغانستان زمانی شانس بقا را پیدا میکند که عدالت جایگزین بیعدالتی، قانون جایگزین سلیقه و شهروند جایگزین رعیت شود
1
327











