A. Ari Aramesh

My latest on Fox News discussing this election season.

آخرین گفت‌وگوی من با شبکه نیوزنیشن (NewsNation): هشداری دوگانه برای شهروندان آمریکایی در فرانسه؛ از یک سو، شورش‌های خشونت‌آمیز و ناآرامی‌های داخلی تهدیدی فوری برای امنیت شهروندان آمریکایی محسوب می‌شوند و از سوی دیگر، تلاش‌های فزاینده رژیم جمهوری اسلامی برای هدف قرار دادن آمریکایی‌ها در خارج از کشور، تهدیدی جداگانه و بالقوه مرگبار به شمار می‌رود. آمریکایی‌ها در خارج از کشور باید بیش از پیش هوشیار باشند و احتیاط‌های امنیتی لازم را جدی بگیرند.

My latest on NewsNation: A two-pronged warning for Americans 🇺🇸 in France 🇫🇷. Violent riots and civil unrest pose an immediate security concern, while the Iranian regime’s escalating efforts to target Americans overseas present a separate, potentially deadly threat. Americans abroad must remain vigilant and exercise heightened caution. @NewsNation @HenaDoba

از منظر منافع و امنیت ملی آمریکا و متحدانش، مسئله نباید صرفاً مهار یا تضعیف موقت جمهوری اسلامی باشد. هدف باید نابودی کامل ساختار نظامی و سرکوبگر سپاه پاسداران، از بین بردن توان عملیاتی و شبکه فرماندهی آن و برچیدن تشکیلات مسلح وابسته به جمهوری اسلامی در منطقه باشد؛ از حزب‌الله لبنان و حوثی‌های یمن گرفته تا گروه‌های شبه‌نظامی وابسته به تهران در عراق. اسرائیل با ضربات سنگینی که به حزب‌الله لبنان وارد کرده، نشان داده است که حتی قدرتمندترین نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی نیز آسیب‌پذیرند. اما این روند، برای دستیابی به نتایج پایدار، به اراده سیاسی، راهبردی روشن و آمادگی برای یک رویارویی جدی و پرهزینه نیاز دارد.

🥇 Nobel Prize in Economic Sciences.

این روزها، در سالگرد درگذشت محمدرضا شجریان، بار دیگر به دو آلبوم از محبوب‌ترین آثارش، «پیام نسیم» و «معمای هستی»، گوش می‌دهم. بخش بزرگی از علاقه‌ی من به موسیقی اصیل ایرانی و پیوندم با شعر فارسی، از طریق صدای بی‌نظیر شجریان شکل گرفته است. در میان آثار او، همیشه بیش از هر چیز شیفته‌ی ساز و آواز بوده‌ام؛ آن گفت‌وگوی ظریف و بی‌واسطه‌ی میان شعر، ساز و صدای خواننده که گاهی یک تحریر، یک مکث یا چند نت موسیقی، بیش از صدها واژه حرف برای گفتن دارد. در «پیام نسیم»، آن دوبیتی عاشقانه‌ی باباطاهر که می‌گوید: «چو شو گیرم خیالت را در آغوش / سحر از بسترم بوی گل آیو»، با آن نی‌نوازی کم‌نظیر جمشید عندلیبی، برایم از زیباترین لحظات موسیقی ایرانی است. یا آن بیت سرشار از حسرت حافظ: «گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم / چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد». چه توصیف ساده و در عین حال عمیقی از عشق و بی‌مهری! و البته آن تصنیف دلنشین «دل بردی از من به یغما / ای ترک غارتگر من» که هر بار شنیدنش برایم همان تازگی و لذت نخستین بار را دارد. در کنار آن، آلبوم «معمای هستی»، به‌ویژه سه ساز و آواز زیبایش با سه غزل ماندگار حافظ، جایگاهی ویژه در میان علاقه‌مندی‌هایم دارد. یکی با آن بیت جسورانه و رندانه: «ظاهر زاهدپرست ما را به رندی عیب نیست / در حقیقت ما هر آنچه گوید آنیم». دیگری با آن تصویر بی‌نظیر از رنج و اشتیاق عاشقانه: «مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم / تو را می‌بینم و میلم زیادت می‌شود هر دم». چه تضاد زیبایی میان بی‌مهری معشوق و اشتیاق روزافزون عاشق! و سرانجام آن غزل تلخ و تکان‌دهنده: «ما ز یاران چشم یاری داشتیم / خود غلط بود آنچه می‌پنداشتیم». چه اندازه زیبایی، حسرت، سرخوردگی و تجربه‌ی انسانی در این اشعار نهفته است و چه هنری می‌خواهد که خواننده‌ای بتواند این ظرافت‌ها را چنین در آواز خود بازتاب دهد. برای من «پیام نسیم» و «معمای هستی» صرفاً دو آلبوم موسیقی نیستند؛ بخشی از خاطرات، احساسات و رابطه‌ی شخصی‌ام با زبان و ادبیات فارسی‌اند. شجریان از آن هنرمندان کم‌نظیری بود که نه‌تنها موسیقی ایرانی را به نسل‌های مختلف شناساند، بلکه بسیاری از ما را با زیبایی شعر کلاسیک فارسی مأنوس‌تر کرد. از خوش‌اقبالی‌های زندگی‌ام این بود که در دوران دانشجویی، فرصت دیدن او را از نزدیک داشتم؛ نخست در سال‌های آغازین دهه‌ی ۲۰۰۰، در تالار بزرگ زلرباخ دانشگاه برکلی، و سال‌ها بعد، هنگامی که در دانشگاه استنفورد بودم و شجریان در یکی از آخرین دوره‌های سفرهایش به آمریکا حضور داشت. هنوز خاطره‌ی آن روزها و شوق دیدن هنرمندی که صدایش سال‌ها با زندگی و خاطراتم گره خورده بود، برایم زنده است. چه خوش‌اقبال بودیم که در روزگار او زندگی کردیم و چه میراث گران‌بهایی از او باقی مانده است. بعضی صداها هرگز کهنه نمی‌شوند؛ هر بار که به آن‌ها گوش می‌دهیم، معنای تازه‌ای در شعر و موسیقی کشف می‌کنیم. یادش گرامی و صدایش ماندگار.

متأسفانه نمی‌شود به سیاست‌ها و تصمیمات آقای ترامپ در قبال جمهوری اسلامی اعتماد کرد. وقتی رئیس‌جمهور آمریکا به‌جای استفاده از گزینه‌های متعدد دیگر، به دنبال خرید سوخت از روسیه و پوتین می‌رود، آن هم از کشوری که یکی از بزرگ‌ترین حامیان جمهوری اسلامی است، باید به‌شدت نگران پیامدهای چنین تصمیماتی برای امنیت ملی و منافع راهبردی ایالات متحده بود. نگرانی بزرگ‌تر این است که همین رویکرد در قبال جمهوری اسلامی نیز تکرار شود؛ اینکه آخوندها با چند وعده توخالی و امتیاز ظاهری، ترامپ را پای میز مذاکره بکشانند و او هم بار دیگر برایشان فرش قرمز پهن کند. به‌ویژه وقتی به نظر می‌رسد ترامپ، به هر دلیلی، همچنان نسبت به متحدان سنتی آمریکا بی‌اعتماد است، این نگرانی جدی‌تر می‌شود. جمهوری اسلامی زبان مماشات و امتیاز دادن را نمی‌فهمد. تنها راه مقابله مؤثر با این حکومت، فشار قاطع، مستمر و همه‌جانبه است؛ فشاری که یا به پایان جمهوری اسلامی منجر شود یا دست‌کم آن‌چنان تضعیفش کند که دیگر توان تهدید آمریکا، متحدانش و امنیت منطقه را نداشته باشد. این واقعیتی است که هم دموکرات‌ها و هم جمهوری‌خواهان باید درک کنند: تا زمانی که جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران وجود دارند، همین آش است و همین کاسه. این حکومت اسلامی، ایالات متحده، غرب و جهان آزاد را دشمن خود می‌داند و با چند لبخند دیپلماتیک، مذاکره و امتیاز اقتصادی، این واقعیت تغییر نخواهد کرد.

با کمال افتخار، بله! علی ابراهیم‌زاده بالاخره در میان این همه دروغ و داستان‌سرایی، یک حرف درست زده است! بله، بنده با کمال افتخار، در کنار جمعی از برجسته‌ترین و مجرب‌ترین وکلای کشور، وکیل جناب آقای پرویز ثابتی هستم و تا آخرین مرحله، با تمام توان از حقوق موکل خود دفاع خواهیم کرد. با عربده‌کشی و اتهام‌زنی امثال آقای ابراهیم‌زاده از انجام وظیفه حرفه‌ای خود عقب‌نشینی نخواهم کرد. اما برسیم به دروغ بعدی این آقا درباره پرونده سرکار خانم بیتا دریاباری! آقای ابراهیم‌زاده! مگر شما همان کسی نبودید که مرتب فریاد می‌زدید هرگز مصالحه نمی‌کنم، تا آخر می‌روم و کوتاه نمی‌آیم؟ پس چه شد؟ آخر سر خودتان رفتید پشت درهای بسته، پای میز مذاکره نشستید و مصالحه کردید! آن هم نه فقط در یک پرونده، بلکه در مجموعه دعاوی مطرح‌شده میان طرفین! بعد از آن همه رجزخوانی، حالا با چه رویی به مردم می‌گویید که خانم دریاباری در دادگاه شکست خورده است؟! این هم متن رسمی اظهارات قاضی دادگاه لس‌آنجلس در تاریخ ۵ مه ۲۰۲۵. قبلاً منتشرش کرده‌ام و دوباره لینک آن را می‌گذارم. قسمت‌های مهم را هم هایلایت کرده‌ام. خواهش می‌کنم خودتان بخوانید. قاضی صراحتاً می‌گوید: “These matters have been globally settled.” یعنی تمام این دعاوی با مصالحه جامع طرفین خاتمه یافته‌اند! اما قسمت مضحک‌تر ماجرا تازه از اینجا شروع می‌شود! آقای ابراهیم‌زاده، شما بعد از اینکه پشت درهای بسته مصالحه کردید، دوباره به دادگاه برگشتید و درخواست ۵۸ هزار دلار حق‌الوکاله کردید! قاضی هم تمام درخواستتان را رد کرد: “The Court is denying the motion for fees in their entirety.” حتی توضیح داد که مطالبه حق‌الوکاله باید در همان توافق مصالحه مطرح و حل‌وفصل می‌شد و مبلغ درخواستی شما هم بسیار فراتر از چیزی بود که دادگاه ممکن بود تعیین کند. یعنی چه، آقای ابراهیم‌زاده؟ هم پشت درهای بسته مصالحه می‌کنید، هم بعدش دوباره دنبال پول می‌روید، هم وقتی قاضی درخواستتان را رد می‌کند، برمی‌گردید و برای مردم داستان پیروزی تعریف می‌کنید؟! این دیگر چه نمایشی است؟ مگر می‌شود هر بار یک روایت تازه سر هم کرد و انتظار داشت مردم اسناد دادگاه را نخوانند؟ آقای ابراهیم‌زاده! شما می‌توانید هر روز ده بار داستان تازه تعریف کنید، اما نمی‌توانید متن رسمی دادگاه را عوض کنید. قاضی که دروغ نمی‌گوید! برای ایشان واقعاً آرزوی سلامتی و آرامش دارم. امیدوارم روزی دست از این همه تحریف واقعیت و حمله به دیگران بردارد. من سند و اظهارات رسمی دادگاه را منتشر می‌کنم؛ شما هم اگر حرفی دارید، با سند پاسخ بدهید، نه با عربده‌کشی و قصه‌گویی. مردم بخوانند و خودشان قضاوت کنند. لینک اینجا: nitter.gq/ariaramesh/status/1941…

🥇

در سیاست خارجی، بلاتکلیفی خودش یک سیاست است؛ و معمولاً بدترین سیاست. اول از همه، به نظر من ایالات متحده عملیات نظامی علیه جمهوری اسلامی را آن‌طور که باید و شاید مدیریت نکرده است. وقتی آمریکا در برابر یک قدرت منطقه‌ای درجه‌سه چنین عمل می‌کند، سؤال بسیار جدی‌تری پیش می‌آید: اگر روزی پای رویارویی با قدرت‌هایی مثل چین یا روسیه در میان باشد، کشورهایی که توان نظامی و صنعتی‌شان اساساً قابل مقایسه با جمهوری اسلامی نیست، آن وقت قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ اما اشتباه بزرگ‌تر، توهم «حل مسئله» از طریق مذاکره با جمهوری اسلامی است. اینکه تصور کنیم چند دور مذاکره، چند توافق و چند امتیاز می‌تواند ماهیت تهدید را از بین ببرد، از نظر من یک خطای راهبردی بسیار بزرگ است. مذاکره شاید بتواند یک بحران را موقتاً مدیریت کند؛ اما به‌خودی‌خود ساختار و رفتار یک حکومت را تغییر نمی‌دهد. در نهایت آمریکا باید تکلیف استراتژی خود را روشن کند. اگر هدف صرفاً مهار جمهوری اسلامی است، باید توان نظامی و منطقه‌ای آن به‌گونه‌ای تضعیف شود که دیگر قادر به ایجاد همان سطح از تهدید نباشد. اگر هم واشنگتن به این نتیجه رسیده که مشکل از خود ساختار جمهوری اسلامی ناشی می‌شود، باید به‌جای سیاست‌های مقطعی و رفت‌وبرگشت میان فشار و مذاکره، یک راهبرد سیاسی روشن و پایدار در حمایت از گذار سیاسی و تغییر حکومت داشته باشد. چیزی که قابل دوام نیست همین وضعیت بینابینی است: نه آن‌قدر فشار که جمهوری اسلامی واقعاً مهار شود، نه یک مسیر سیاسی روشن برای تغییر، و نه مذاکره‌ای که بتواند ریشه مسئله را حل کند. این بلاتکلیفی، از همه گزینه‌ها خطرناک‌تر است.