بی ط

حمله‌ی اضطرابی همیشه به معنای تپش قلب، احساس خفگی یا لرزش دست‌ها و بدن نیست. گاهی یعنی وقتی تنهایی نشسته‌ای، ناگهان درگیر ترس عمیقی می‌شوی که به تو القا می‌کند هیچ‌چیز قرار نیست درست شود. گاهی یعنی ساعت‌ها گرفتار چرخه‌ی افکار منفی بودن، زیر سؤال بردن همه‌چیز... آدم‌ها، خودت، حتی اهداف و معنای زندگی‌ات را... و ساعت‌ها اسیر چرخه‌ای از افکار شدن، بی‌آنکه بتوانی راه خروجی از آن‌ها را پیدا کنی.