لعنت به آن ۵۷ که کاری کرد یک ایرانی، به‌جای زندگی کردن، مجبور باشد هر روز اخبار جنگ و سیاست جهان را دنبال کند تا شاید کورسوی امیدی برای آزادی کشورش پیدا شود! آخر چرا مردم عادی باید بدانند حزب لیکود چیست؟ آیزنکوت کیست؟ نتانیاهو امروز چند بار حرف زده و ترامپ کجا و چند بار اسم ایران را آورده؟ مگر ما ایرانی‌ها چه گناهی کرده‌ایم که حتی آرزوی یک زندگی معمولی هم برایمان تبدیل به رؤیا شده است؟ چرا مردمی که باید به فکر زندگی، خانواده، آینده فرزندان و خوشبختی خود باشند، مجبورند از صبح تا شب اخبار جهان را زیر و رو کنند، شاید از میان هزار خبر، روزنه‌ای برای آزادی کشورشان پیدا شود؟ دنبال روزنه امیدی برای خود هزار صفحه را دنبال کنند این همان بلایی است که فاجعه ۵۷ و حکومت آخوندها بر سر ما آورد. نسلی را سوزاند، نسلی را آواره کرد و نسلی را در انتظار فردایی که هرگز نرسید، پیر کرد. ما فقط عمرمان را از دست ندادیم؛ حق یک زندگی معمولی را از ما گرفتند. مردم کشورهای دیگر اخبار را از روی علاقه دنبال می‌کنند، اما ما ایرانی‌ها از سر ناچاری؛ چون سرنوشت زندگی‌مان را در تصمیم‌های دیگران جست‌وجو می‌کنیم. ما از زندگی چیز زیادی نخواستیم؛ فقط می‌خواستیم زندگی کنیم. و این شاید تلخ‌ترین میراث جمهوری اسلامی باشد: نسلی که به‌جای ساختن خاطره، عمرش را صرف انتظار برای آزادی کرد. و در آخر حرف دل ✍️: من به‌عنوان کسی که سال‌ها در حوزه سیاست و تحولات بین‌المللی پژوهش کرده‌ام، گاهی از خودم خجالت می‌کشم؛ نه از آنچه می‌نویسم، بلکه از این واقعیت تلخ که به‌جای نوشتن از منافع ملی ایران، آبادانی وطن و آینده فرزندانمان، ناچارم هر روز سخنان سیاستمداران کشورهای دیگر را رصد کنم و برای شما بنویسم؛ شاید در میان تصمیم‌های آنان، نشانی از آزادی ایران پیدا شود. باور کنید گاهی چنان دلم می‌گیرد که حتی قلمم یاری نمی‌کند. می‌مانم که چه بنویسم و چگونه بنویسم تا این درد را بفهمانم؛ درد ملتی که حتی برای رؤیای یک زندگی معمولی، چشم به اخبار جهان دوخته است. چه بر سر ما آوردند که به‌جای نوشتن از آینده ایران، مجبوریم آینده ایران را در سخنان دیگران جست‌وجو کنیم؟