Pinned Tweet
Voor alle #pro-palestina activisten een must read! 👇🏼
Ich bin Palästinenser, israelischer Araber. Und ich staune über die tausenden von Linken und anderen an Unis in Europa oder Amerika, die Leuten wie mir das Land meiner Herkunft erklären wollen.
Mein Großvater kämpfte 1948 im Unabhängigkeitskrieg – auf der Seite
irakischer Soldaten, gegen Israel. Mein Vater, geboren 1946, wuchs in einer Welt auf, die von Flucht und Trauma geprägt war. Vor dem Krieg von 1948 zwischen arabischen Nachbarn und Israel machte mein Onkel sein Abitur in Tulkarem im Westjordanland. Nach der Gründung Israels durfte er nicht in sein Heimatdorf zurückkehren. Er wanderte in die USA aus und kam erst 1982 mit einem Touristenvisum zurück, ein Visum, das er jährlich verlängern musste, um bleiben zu dürfen.
Der Bruder meiner Großmutter floh 1948 nach Jordanien. Jahrzehntelang konnten die Geschwister einander nicht sehen. Einige aus unserer Familie ließen sich in der Westbank nieder, die konnte man
ab und zu besuchen. Viele Wunden blieben, bei vielen von uns. Israels
Staatsgründung bedeutete für meine Familie den Verlust von Land, Besitz, Zusammenhalt.
Meine erste Lebenserinnerung? Eine Versammlung meiner Familie vor dem
Fernseher, 1982. Ich war sechs. Es liefen Bilder des Massakers von Sabra und Shatila. Ich sehe noch die Tränen in den Augen meiner Mutter und die Wut auf den Gesichtern der Männer. Diese Emotionen haben mich geprägt.
Am „Tag des Bodens“, jedes Jahr am 30. März, gingen wir auf die Straße. Es war unser Ritual, um an die Landverluste zu erinnern. Ich habe als junger Mensch kaum eine Demonstration verpasst, wenn es um
Palästina ging. Ich wurde Islamist und hörte andächtig die Kampflieder
der Hamas und der Muslimbruderschaft. Es drehte sich immer um die Befreiung Palästinas, um den Kampf gegen Israel, gegen Juden.
Als Kind war ich oft in Gaza. Unsere Einkäufe erledigten wir samstags in der Westbank. Der Konflikt war nicht nur Teil meines Lebens – er war Teil meiner Identität, meiner Familie, meiner Biografie.
In meiner Jugend suchte ich den Konflikt – buchstäblich. Jeden Donnerstagabend fuhr ich nach Jerusalem, um in der Al-Aqsa-Moschee zu übernachten, zu beten, und um Israels Soldaten und Polizisten zu
provozieren. Ich hasste Israelis, ich hasste Juden. Mein politischer Traum war, dass der Staat Israel verschwindet. Egal, was in unserem Leben nicht gut lief: Schuld waren immer „Israel und die Juden!“. Immer.
Als Israeli habe ich die Oslo-Abkommen gefeiert. Die Rückkehr von Arafat, die Entstehung der palästinensischen Autonomiebehörde – all das schien ein neues Kapitel in unserer Geschichte zu eröffnen. Wir sahen Hoffnung im Friedensabkommen mit Jordanien, im Rückzug aus dem Süden des Libanon im Jahr 2000, im Abbau der Siedlungen in Gaza im Jahr 2005. Als Premierminister Yitzhak Rabin auf einer Friedenskundgebung von einem radikalen jüdischen Studenten ermordet wurde, weinten wir. Es war nicht nur der Verlust eines Mannes, sondern der Verlust eines Traums.
Doch die Realität holte uns ein. Die zweite Intifada habe ich nicht im Fernsehen verfolgt – ich habe sie im echten Leben erlebt. Die Unruhen im Oktober 2000 erreichten die arabischen Orte in Israel, und 13 arabische Israelis wurden durch Polizeigewalt getötet. Über drei Jahre lang erlebten wir täglich Anschläge. Busse explodierten, und Selbstmordattentäter zerstörten die Orte, die meine Jugend geprägt hatten. Der Terror kam immer näher, bis er schließlich meine Nachbarschaft erreichte.
Am Ende blieb mir nur eine Wahl: Ich musste gehen.
Het moet niet veel idioter worden!
GEDOE op Rijksuniversiteit Groningen om onderzoek naar Dode Zeerollen want ISRAHELL geenstijl.nl/5193152/gedoe-r…
1
17
Judith retweeted
Maar goed dat kunstmatige intelligentie de boel straks overneemt, want menselijke intelligentie is stuk. Groningse hoogleraren vinden de 2000 jaar oude Joodse Dode Zeerollen Palestijns.
GEDOE op Rijksuniversiteit Groningen om onderzoek naar Dode Zeerollen want ISRAHELL geenstijl.nl/5193152/gedoe-r…
Judith retweeted
GEDOE op Rijksuniversiteit Groningen om onderzoek naar Dode Zeerollen want ISRAHELL geenstijl.nl/5193152/gedoe-r…
Judith retweeted
An amazing overview with Dr. Joe Uziel, head of the Dead Sea Scrolls Unit at the Israel Antiquities Authority:
Judith retweeted
Palestijnse organisaties klagen dat ze geen toegang hebben tot de oudste Torarollen 🤣🤡
Dat ze zijn gevonden op de Westbank maakt de Hebreeuwse rollen geen Palestijns erfgoed, integendeel! Het bewijst hoe diep de Joodse historie in dit gebied geworteld is
nos.nl/artikel/2640029-groni…
Wacht ff… “De Dode Zeerollen behoren tot de belangrijkste archeologische vondsten van de vorige eeuw. Het is een verzameling van ruim 2000 jaar oude Joodse teksten”. Ik herhaal: JOODSE teksten!
Het moet niet veel gekker worden!
nos.nl/l/2640029
2
15
Judith retweeted
Volgens Fatah heeft Hamas hulpgoederen voor Gazanen in beslag genomen en medewerkers van de Palestijnse Autoriteit verhinderd tenten uit te delen.
Kan iemand dit even appen aan SjoerdSjoerd? algemeiner.com/2026/11/16/pa…
Judith retweeted
Het jaarlijkse ritueel rond het Chanoekaconcert is weer begonnen. Een Joods feest wordt eerst tot Israelische aangelegenheid verklaard, zodat de roep om verstoring vervolgens als politiek protest kan worden gepresenteerd. Zo doorzichtig en voorspelbaar.
parool.nl/cs-b0d533b6/
Judith retweeted
Gaza: de cijfers zijn er, de schuldige ook. Nu het onderzoek nog.
Israël geeft toe dat er veel te weinig humanitaire hulp Gaza binnenkomt, kopt NU. nl. Volgens cijfers van het Israëlische leger komt slechts de helft van het afgesproken aantal vrachtwagens Gaza binnen. Voor NU.nl is de conclusie duidelijk: Israël houdt zich niet aan zijn afspraken.
Maar zo eenvoudig is het niet.
Israël heeft toegezegd maandelijks zo'n 18.000 vrachtwagens Gaza binnen te laten. Dat is iets anders dan toezeggen zelf 18.000 vrachtwagens met hulpgoederen te leveren.
Hoeveel vrachtwagens stonden daadwerkelijk aan de grens? Hoeveel zijn er door Israël geweigerd? En waarom? Dat lijkt toch het eerste wat een journalist zou willen weten.
Ook Egypte komt in het hele verhaal niet voor. Opmerkelijk, aangezien een belangrijk deel van de hulpgoederen via dat land wordt aangevoerd. Egypte kan die goederen niet zonder Israëlische toestemming Gaza binnenbrengen, maar dat maakt de Egyptische rol in de aanvoer niet ineens irrelevant.
De Verenigde Naties melden bovendien dat hulporganisaties kampen met financieringstekorten en dat de aanvoer van goederen is afgenomen. Tegelijkertijd heeft Israël de aanvoer vanuit Egypte beperkt vanwege zorgen over smokkel. Dat laatste verdient uiteraard kritische aandacht, maar waarom het eerste niet?
Dan die 18.000 vrachtwagens. Gaat het om humanitaire hulp of worden ook commerciële goederen meegerekend? De VN maakt dat onderscheid wel. Bij NU. nl krijgt de lezer de indruk dat het uitsluitend om humanitaire hulp gaat.
Niemand beweert dat Israël geen verantwoordelijkheid draagt. Israël controleert de toegang van goederen en moet zich verantwoorden voor de beperkingen die het oplegt. Maar als Israël 18.000 vrachtwagens moet toelaten en er komen er slechts 9.000, betekent dat niet automatisch dat Israël er 9.000 heeft tegengehouden.
Dat verschil lijkt de redactie niet te interesseren.
En hoe zit het eigenlijk met de hulpgoederen die Gaza wél binnenkomen? Bereiken die allemaal de mensen die ze nodig hebben? Ook daarover zou de lezer graag iets willen weten.
Wie werkelijk begaan is met het lot van de Palestijnse bevolking, wil weten waar het misgaat. Want als hulporganisaties onvoldoende geld hebben, los je dat niet op door Israël te veroordelen. Als Israël onnodig goederen tegenhoudt, moet dáár druk worden uitgeoefend.
Maar dan moet je wel eerst weten hoe het zit.
Bij NU. nl lijkt die volgorde inmiddels omgekeerd. De schuldige is bekend, de cijfers worden erbij gezocht en de rest van het verhaal kan kennelijk achterwege blijven.
De Palestijnen zijn niet geholpen met een journalistiek verhaal waarin de schuldvraag belangrijker is geworden dan de vraag waarom de hulp niet aankomt.
nu.nl/midden-oostenconflict/…
Judith retweeted
Hebrew University ligt op Mount Scopus in Jeruzalem, niet op "bezet Palestijns gebied". Mount Scopus was voor 1967 een Israëlische enclave in de door Jordanië bezette Westoever. Met "#Gaza" heeft het al helemaal niets te maken.
Judith retweeted
Herman beweert goed ingevoerd te zijn in de discussie over Israël, maar weet kennelijk niet dat er ook in Nederland genoeg mensen zijn die het bestaansrecht van Israël ontkennen. Wees geen Herman.
Replying to @joos2022 @SherminAmiri
Niks velen, ik ben goed ingevoerd in deze materie, maar ik heb dit zelden gehoord.
Judith retweeted
Ik vind het erg zorgwekkend. Het conflict Gaza-Israël splijt de maatschappij en mensen laten zich volledig beïnvloeden door emoties. Media verliezen hun objectiviteit en binnen organisaties en bedrijven zorgen de verschillende meningen voor fricties. De lat schuift steeds verder omlaag. Mensen laten zich volledig meeslepen door een kwestie ruim 3000 km verderop. Een hoofdredacteur die zegt dat ze 'het moeilijk vindt om neutraal te blijven'. Wat zoek je dan in de journalistiek?? Zoek aub een ander vak! Een radiopresentatrice die zegt: we moeten als journalisten vanwege de 'genocide' niet neutraal blijven. Wat?? Een redactie van een radioprogramma waar iemand zegt: ik zou haar niet uitnodigen, want zij is pro Israel: bij een onderwerp n.b. dat er niets mee te maken heeft. Het is een collectieve massapsychose. Een gekte. Het uitgangspunt bij veel 'kwaliteitsmedia' is niet meer: wat zijn de feiten, maar wat is gewenst? Respecteer elkaars mening en wees objectief bij verslaggeving en nieuwsverhalen. Doe normaal
Judith retweeted
Het meest gehate land ter wereld is niet Noord-Korea.
Volgens de Democracy Perception Index 2026, een peiling onder ruim 90.000 mensen in bijna 100 landen, staat Israël helemaal onderaan: -24. Noord-Korea en Afghanistan volgen op -19.
Laat dat even inwerken.
Een regime dat zijn eigen bevolking in strafkampen opsluit. Een regime dat meisjes de school uit jaagt en vrouwen uit het openbare leven wist. Beide komen er in de ogen van de wereld beter vanaf dan de enige Joodse staat.
Dat is geen weging van feiten. Geen mens die de feiten naast elkaar legt, komt tot deze rangorde. Dit is wat je krijgt na jaren van eenzijdige beelden, weggelaten context en koppen die het oordeel al bevatten voordat het artikel begint.
Over Noord-Korea zien we niets, dus vinden we niets. Over Israël zien we elke dag iets, zorgvuldig geselecteerd, dus vinden we alles.
Kritiek op een regering is legitiem. Maar als een democratie in oorlog slechter scoort dan de Taliban, meet je niet het land. Dan meet je de berichtgeving.
De propaganda doet haar werk.
















