Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
Replying to @genieinabattl3
อย่าพูดได้ป่ะ เหนื่อย 😭5555555555 เหนื่อยชีวิตเสื้อผ้าเต็มบ้านมาก แง ต้องทีทุกสภาพอากาศฉันอยากกรี๊ด
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
ถึงกับยกมือท่วมหัว ความใจบุญสุนทานของคนไทย สาธุ๙๙🙏🏻5555555555555
พี่คนนี้รับลูกค้าฝรั่งมาเที่ยวแล้วเห็นสายไฟ ประเทศไทยเค้าเลยบอกว่าเค้ารับได้ที่เยอรมันไม่มีนะพี่คนนี้เลยบอกว่าจริงๆสายสายไฟมันลงใต้ดินหมดแล้วนะแต่ที่เห็นเนี่ยเค้าเอาไว้ให้ นกเอี้ยงเกาะตอนกลางคืน555555 มึงคือพี่เค้าคิดได้ยังไงวะนี่ให้นะคนไทยอะไรยอมได้ก็อย่าไปยอมนะ
vt.tiktok.com/ZSpT946QT/
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
นี่พออธิบายได้จากอดีต health workers ที่เคยทำงาน 5-22 น้ำหนักพุ่งไปนู่น95 งานหนักพักผ่อนน้อยระบบเผาผลาญพัง ไม่มีเวลาออกกำลังกาย ขนาดเวลานอนยังไม่มี อาหารคือสิ่งฮีลใจเดียวที่พอเอื้อมถึง อิ่มปุ๊บล้มตึงหลับตุยวนลูป Repeat cycle พอเลิกเป็นเหลือ 60 ดูแลคนอื่นแต่ไม่มีเวลาดูแลตัวเอง
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
วันนี้ไปเรียนทำผักอบ& Hummus กับแม่ดัช อร่อยมากกกก ดิฉันภูมิใจมากกับสิ่งนี้!! เปลี่ยนไปใช้เกลือ Kosher ด่วนค่ะ 😁 #jkfoodntravel
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
เพื่อนญปเคยเล่าว่าคนรู้จักพาลูกเด็กประถมไปกำจัดขนแขน ทำไมเด็กยังต้องมากังวลเรื่องขน ขนมันเรื่องธรรมชาติอะ สังคมมันปลูกฝังว่าการมีขนมันดูไม่สวยงามอะไรขนาดนั้น และเดี๋ยวนี้ผชก็นิยมกำจัดขนกันมากก เพราะผญญปไม่ชอบผชมีขนขาขนตามตัวเยอะๆ ฟังละเหน่ย
นั่งดูรายการทีวีญี่ปุ่นอยู่ เขาทำสกู๊ปว่า ตอนนี้อายุเฉลี่ยคนเริ่มทำศัลยกรรมต่ำกว่าเรื่อยๆ หมอบอกตอนนี้ลูกค้า 1/5 เป็นเด็กอายุต่ำกว่า10 ปี ศัลยกรรมที่ฮิตสุดในญี่ปุ่นคือทำตาสองชั้น พ่อแม่พามาทำศัลยกรรมตั้งแต่ประถม เคยเจอเด็กสุดคือ ป.2 ตัดมาอีกที่แม่พามาน้องมาเลเซอร์กำจัดขนตั้งแต่ 3 ขวบ คือพอคนรุ่นพ่อแม่กำจัดขนกันจนเป็นเรื่องปกติเลยตีว่าเป็นเรื่องธรรมดา โลกแตกเถอะ
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
ดูซีรีย์เกี่ยวกับเรื่องศัลยกรรมของญี่ปุ่นเมื่อเร็วๆนี้ คือดูไปก็ขมวดคิ้วไป โดยเฉพาะประเด็นเรื่องเด็กกับการศัลยกรรม แล้วอีกอย่างว่าสุดคือสุดท้ายแล้ว ซีรี่ย์กับให้บทสรุปประเด็นเรื่องเด็ก กับการทำศัลยกรรมในเชิงที่โอเคกับสิ่งที่เป็นอยู่ด้วยอ่ะ โคตรบ้า คือเหมือนพยายามจะ ทำให้เป็นประเด็นที่ดีนะ แต่สุดท้ายก็คือ ฟอกขาว ให้กับ Beauty Standard ที่มันเกินไปมากๆ ของสังคมญี่ปุ่น แล้วก็สมกับเป็นประเทศที่ไม่มี awareness เรื่องเปโด แบบมากจริงๆ มันแสดงออกมาในการพาเด็ก ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะไปทำศัลยกรรมกันขนาดนี้
นั่งดูรายการทีวีญี่ปุ่นอยู่ เขาทำสกู๊ปว่า ตอนนี้อายุเฉลี่ยคนเริ่มทำศัลยกรรมต่ำกว่าเรื่อยๆ หมอบอกตอนนี้ลูกค้า 1/5 เป็นเด็กอายุต่ำกว่า10 ปี ศัลยกรรมที่ฮิตสุดในญี่ปุ่นคือทำตาสองชั้น พ่อแม่พามาทำศัลยกรรมตั้งแต่ประถม เคยเจอเด็กสุดคือ ป.2 ตัดมาอีกที่แม่พามาน้องมาเลเซอร์กำจัดขนตั้งแต่ 3 ขวบ คือพอคนรุ่นพ่อแม่กำจัดขนกันจนเป็นเรื่องปกติเลยตีว่าเป็นเรื่องธรรมดา โลกแตกเถอะ
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
สรุป วันนี้ยื่นใบลาออกเรียบร้อย เจ้านายไม่มีคำอาลัยอาวรณ์ คนที่นี่แห้งแล้งน้ำใจที่สุดที่เคยทำงานมา สรุปเจ้านายเดิมที่รร.บอกกลับมาเลย ทุกคนแทบกรี๊ดรร.จะแตกเมื่อรู้ข่าวว่าไม่อยู่ที่นี่แล้ว แต่ความทุกข์ขั้นสุดคือต้องทำอีก4อาทิตย์ที่นี่ จะเครซี่
ตั้งแต่ได้งานใหม่รู้สึกอยากเลิกเป็นเชฟ รู้สึกอยากเปลี่ยนอาชีพไปเลยไม่อยากทำเกี่ยวกับอาหารแล้ว รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับงานและอยากหางานอื่นทำ ไม่มีความสุขกับงานเลยและไม่รู้สึกภูมิใจในตัวเอง ใครที่ตามมาซักพักจะรู้ว่าช่วงหลังๆนี่เงียบไปเพราะงานเต็มเวลาจ-ศ ไม่เคยได้ถ่ายรูปอาหารที่ทำงานเพราะห้ามใช้โทรศัพท์แล้วก็ไม่คิดว่าอาหารที่ทำน่าถ่ายใดๆ ผิดกับตอนอยู่รร.อินเตอร์รู้สึกภูมิใจในอาหารทุกอย่างที่ทำ และพร้อมถ่ายลงโซเชียล ดาวน์กับงานมา7-8เดือนแล้วจริงๆแต่ไม่อยากพ่นอะไรไม่ดีลงทวิตเตอร์แต่ถึงที่สุดจริงๆวันนี้ หนักใจกับงานกับคนที่ทำงานไม่มีความสุขจริงๆ
ชอตนี้กุมีน้ำตา พ่อขับรถ 4 ชั่วโมงไปหาลูกทุกเดือนนาน 8 ปี แต่วันหนึ่งลูกกลับบอกว่าไม่ต้องมาหาแล้ว
- มีคุณพ่อชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งอายุ 45 ปี เล่าว่า เขาหย่ากับภรรยามา 8 ปีแล้ว ตอนนั้นลูกสาวยังเรียนอยู่แค่ ป.2 ส่วนตอนนี้ลูกขึ้น ม.4 แล้ว
- หลังหย่า อดีตภรรยาพาลูกย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่จังหวัดนีงาตะ ส่วนเขาอยู่โตเกียว ศาลตกลงให้เขาเจอลูกได้เดือนละครั้ง คือวันเสาร์ที่สองของทุกเดือน
- ตลอด 8 ปี เขาจะตื่นตี 5 แล้วขับรถ 4 ชั่วโมงไปหาลูก ไม่เคยขาดแม้แต่ครั้งเดียว วันไหนหิมะตกหนักจนทางด่วนปิด ก็ยอมขับทางธรรมดา 7 ชั่วโมงเพื่อให้ได้เจอ
- ทั้งคู่จะนัดเจอกันที่ร้านอาหารครอบครัวใกล้สถานีนีงาตะ ตอนลูกยังเล็ก พอเจอหน้าก็รีบจับมือพ่อ สั่งแฮมเบิร์กสเต๊กมากินจนซอสเลอะปาก แล้วเล่าเรื่องโรงเรียนให้ฟังไม่หยุด
- แต่พอขึ้นมัธยม ลูกก็เริ่มพูดน้อยลง เอาแต่มองโทรศัพท์ ถามอะไรก็ตอบสั้น ๆ จากที่เคยนั่งด้วยกัน 2 ชั่วโมง ก็เหลือแค่ชั่วโมงเดียว ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไปหาทุกเดือน เพราะแค่ได้เห็นหน้าลูกก็มีความสุขแล้ว
- จนวันหนึ่งลูกกินแฮมเบิร์กสเต๊กเหลือไว้ครึ่งจาน ก่อนพูดขึ้นมาโดยไม่มองหน้าว่า พ่อไม่ต้องมาหาหนูแล้วก็ได้นะ เขาชะงักไป แต่ก็ฝืนยิ้มตอบว่า เข้าใจแล้ว ลูกโตเป็นสาวแล้วนี่นา คงยุ่งทั้งเรื่องเรียน เรื่องชมรม แล้วก็เพื่อน ๆ
- ระหว่างขับรถกลับ เขาแวะจอดที่จุดพักรถแล้วร้องไห้อยู่คนเดียว เพราะคิดว่าตลอด 8 ปีที่ผ่านมา ตัวเองคงกลายเป็นภาระของลูกไปแล้ว แต่พอกลับถึงบ้านตอนสี่ทุ่ม จู่ ๆ ลูกสาวก็ส่ง LINE มาหา ทั้งที่ปกติแทบไม่เคยเป็นฝ่ายทักมาก่อน
- ลูกขอโทษที่พูดแบบนั้น แล้วบอกว่าเพิ่งรู้จากแม่ว่าพ่อต้องขับรถมาหาไกลถึง 4 ชั่วโมงทุกเดือน แถมวันอื่น ๆ ยังทำงานไม่หยุดเพื่อจะได้ว่างมาหาลูกในวันเสาร์ และใช้รถคันเดิมมาตั้งแต่ลูกยังเล็ก
- ที่ผ่านมาเธอนึกว่าพ่ออยู่ใกล้ ๆ ในจังหวัดนีงาตะมาตลอด ไม่เคยรู้เลยว่พ่อต้องเดินทางไกลขนาดนี้ เธอเลยบอกว่า ตั้งแต่เดือนหน้าหนูจะนั่งรถบัสไปหาพ่อเองนะ ตอนนี้หนูเริ่มทำงานพิเศษแล้ว มีเงินจ่ายค่ารถเองด้วย แล้วก็อยากเห็นว่าพ่ออยู่บ้านแบบไหน
- พ่ออ่านข้อความจบก็ทรุดลงนั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้าประตูบ้าน เป็นครั้งที่สองของวันนั้น เดือนต่อมาลูกก็นั่งรถบัส 5 ชั่วโมงมาหาจริง ๆ พอถึงห้องพักเล็ก ๆ ของพ่อ เธอก็เดินสำรวจไปเรื่อย จนไปเจอสมุดเล่มหนึ่งบนโต๊ะ พ่อยังไม่ทันห้าม ลูกก็เปิดอ่านไปแล้ว
- มันคือสมุดที่พ่อจดเรื่องราวทุกครั้งหลังเจอลูกมาตลอด 8 ปี รวมทั้งหมด 96 ครั้ง
วันนี้ลูกกินแฮมเบิร์กสเต๊กหมด ซอสเลอะปากด้วย
วันนี้ลูกบอกว่าสอบคณิตศาสตร์ได้ 100 คะแนน
วันนี้ลูกไม่ยิ้มเลย เกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียนหรือเปล่านะ
วันนี้ลูกยิ้มให้ครั้งหนึ่งด้วย
- จนมาถึงหน้าสุดท้ายที่เขียนไว้ว่า วันนี้ลูกบอกว่าไม่ต้องมาหาแล้ว สงสัยลูกคงเกลียดเรา แต่เห็นลูกสบายดีก็ดีใจแล้ว
- ลูกสาวอ่านหน้านั้นอยู่นาน ก่อนหยิบปากกามาเขียนอะไรบางอย่างต่อท้าย แล้วปิดสมุดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนบอกพ่อว่า หิวแล้ว อยากกินแฮมเบิร์กสเต๊ก พอลูกกลับไป พ่อถึงได้เปิดสมุดดู แล้วเจอข้อความสั้น ๆ ที่ลูกเขียนทิ้งไว้ว่า หนูไม่ได้เกลียดพ่อสักหน่อย พ่อบ้า
- ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว ลูกสาวเป็นฝ่ายนั่งรถมาหาพ่อที่โตเกียวทุกเดือน ส่วนสมุดเล่มนั้นก็ยังมีบันทึกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ต่างกันตรงที่ทุกวันนี้ พอพ่อเขียนอะไรลงไป ลูกก็มักจะเขียนต่อท้ายไว้ให้อีกหนึ่งบรรทัดเสมอ
คืออ่านแล้วอบอุ่นใจมาก บางครั้งคนในครอบครัวอาจไม่เคยรู้เลยว่าอีกฝ่ายพยายามเพื่อเรามากแค่ไหน จนวันที่ได้เข้าใจกันจริง ๆ
#มินนี่แปลให้
離婚して八年 月に一回だけ会える娘に「もう会いに来なくていい」と言われた
離婚して八年
月に一回だけ会える娘に
今日 こう言われた
「もう 会いに来なくていいよ」
娘は今 高校一年生
離婚した時は まだ小学二年生だった
離婚のあと 元妻は娘を連れて
実家のある新潟に帰った
俺は東京の練馬に残った
家庭裁判所の調停で
娘に会えるのは 毎月第二土曜日だけと決まった
だから俺は 毎月第二土曜日
朝五時に家を出て
関越道を車で四時間走って新潟まで行ってた
八年間 一回も休まなかった
大雪で高速が止まった時は
下の道を七時間かけて行った
会う場所は いつも同じ
新潟駅の近くのファミレスだった
小さい頃の娘は
会うとすぐ俺の手を握ってきた
ハンバーグを頼んで
ソースを口のまわりにつけて
学校の話を ずっと喋ってた
でも 中学生になった頃から
だんだん喋らなくなった
ファミレスに座っても
ずっとスマホを見てて
話しかけても「うん」とか「別に」とかだけ
会ってる時間も 二時間から一時間になった
それでも俺は 毎月行った
会えるだけでよかった
そして今日
いつものファミレスで
娘は ハンバーグを半分残して
下を向いたまま言った
「もう 会いに来なくていいよ」
一瞬 何を言われたのか分からなかった
でも すぐに笑って言った
「そっか 高校生だもんな
部活とか 友達とか 忙しいよな」
娘は何も言わなかった
帰りの関越道
途中のサービスエリアで車を停めて
一人で泣いた
四十五のおっさんが
駐車場で声を出して泣いた
八年かけて
俺は 娘にとって
面倒な存在になってたんだと思った
家に着いたのは 夜の十時だった
その時 スマホが鳴った
娘からのLINEだった
娘から先にLINEが来るなんて
何年ぶりか分からなかった
長い文章だった
「さっきの言い方 悪かった
ちゃんと説明できなくてごめん
この前 お母さんから聞いた
お父さんが毎月 片道四時間かけて来てること
土曜日に来るために 他の日に休みなしで働いてること
車も 私が小さい時からずっと同じやつだって
私 何も知らなかった
毎月 お父さんが新潟に住んでると思ってたくらい
だから 来月からは 私が行く
バイト始めたから
高速バス代は 自分で出せる
お父さんの住んでるとこ
一回も見たことないから 見てみたい」
スマホを持ったまま
玄関で座り込んで
また泣いた
今日二回目だった
次の月の第二土曜日
俺は 朝から池袋のバスターミナルで待ってた
新潟からの高速バスは
五時間かかって 昼過ぎに着いた
バスから降りてきた娘は
少し照れくさそうに
「狭いとこでしょ どうせ」
って言った
本当に狭いアパートだった
娘は部屋に入って
きょろきょろ見回して
机の上の古いノートに気づいた
止める前に 娘はそれを開いてた
八年分の 第二土曜日の記録だった
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
เข้าใจหรือยังทำไมต้องมีอินฟลูที่ฉลาดเอาไว้คอนทำContentฉลาดๆ
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
ในที่ทำงาน แค่คนทำความสะอาดไม่ดี พื้นลื่นเพราะฝุ่นจับ ยังมีคนซวยได้
เพราะตามกฎหมายด้าน work conditions/environment
ฝุ่นทำให้
- อากาศแย่และส่งผลเสียต่อสุขภาพ โดยเฉพาะคนเป็นภูมิแพ้และโรคเกี่ยวกับทางเกินหายใจ
- พื้นลื่นเสี่ยงล้ม แขนขาหัก หน้าแหก etc
มันกระทบสุขภาพและความปลอดภัยในหลาย ๆ ด้านน่ะ
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
Iphone วางยากุละ ด้วยความที่อีเมลล์แม่งแยกเป็น category ให้ โดยปกตินี่ไม่ได้ดูว่าอันแรกคือ primary ซึ่ง primary ควรจะสำคัญสุด วันนี้นั่งกดไปหมวดอื่น สรุปกุได้อีเมลล์จาก immigration ให้ทำ passport check แบบ digital ละนี่เลยวันมาแล้วเรื่องต้องส่งเมลล์ไปขอลิ้งใหม่ อิควายยยยยย ios
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
ไม่อยากแนะนำให้คนคิดมาเริ่มใหม่ที่ญี่ปุ่นตอนนี้ (กรณี ไม่รู้ภาษาเลย)
- เยนถูก
- ศก. ฝืดมาก
- วีซ่าขอยากขึ้นมาก
- ภาษายาก
- สังคมเหมาะสำหรับคนที่ชินแล้ว เพราะการมีชีวิตอยู่อย่างเป็นสุขที่นี่คือ ไหลตามกฎไป
- ถ้าโชคร้ายมีโอกาสเจอ black company
แต่ข้อดีของญี่ปุ่น คือ
- กฎหมายแรงงานแรงมาก พวกเดินไปติ๊ดบัตรแล้วไล่ออกนี่ไม่มี (กับ บ ใหญ่ ๆ )
- ถ้าเป็นพนักงานประจำมีแนวโน้มจ้างงานตลอดชีวิต ไม่ไล่คุณออก จนกว่าคุณจะไสตัวเองออกไปเอง
- ถ้าคุณมีงานอดิเรกคือเลิศ ๆ เป็นประเทศเหมาะกับโอตาคุทุกแขนง
- เหมาะกับ introvert การกินข้าวคนเดียวคือปรกติมาก
- ปาร์ตี้แนว networking ถ้าไม่ใช่เรื่องงานคือมีน้อย
ช่วงนี้เริ่มมีกระแสจะย้ายประเทศกันอีกแล้ว
เวลาเห็นคนมาถามความเห็นตามเพจต่างๆว่าจะย้ายประเทศไปอยู่ไหนดี ถ้าลองสังเกตุให้ดี คุณจะเห็นว่ามีคนอยู่ 2 ประเภท
ประเภทแรกเข้ามาถึงก็จะตั้งคำถามในทำนองว่า ประเทศไหนมีสวัสดิการดีกว่ากัน ประเทศไหนรักษาฟรี เรียนฟรี มีเงินช่วยเหลือเมื่อตกงานหรือไม่ ลาคลอด/ลาเลี้ยงดูบุตรได้เงินหรือไม่ พ่อแม่มีสิทธิอะไรบ้าง เข้าไปแล้วใช้สิทธิ์ได้เลยไหม รอแค่ไหนถึงจะได้สวัสดิการ ฯลฯ
ประเภทที่สองจะเข้ามาตั้งคำถามประเภท อาชีพของเขาเหมาะกับประเทศไหนมากกว่า งานที่ไหนมีเยอะกว่า มีความเป็นไปได้ที่จะเติบโตในสายงานแค่ไหน จะไปทำธุรกิจนี้ธุรกิจนั้นที่ประเทศนี้จะดีไหม ภาษีที่ต้องจ่ายเท่าไหร่ บำนาญที่สะสมจากการทำงานเป็นอย่างไร เงินเดือนสุทธิเท่าไหร่ ฯลฯ
คนสองประเภทนี้มีทัศนคติแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
คนประเภทแรกเรียกว่าพวก Taker หรือ Net beneficiary / Net recipient คือคนที่ในหัวเขาคิดจะย้ายไปเพื่อไปเอามากกว่าไปให้
คนประเภทหลังเรียก Giver หรือ Net contributer คือคนที่คิดจะย้ายไปเพื่ิอไปทำงานสร้างผลผลิตให้ประเทศที่เขาไปอยู่มากกว่าที่คิดจะไปเอาของฟรี ส่วนสวัสดิการต่างๆ สำหรับเขามันคือสิ่งที่เขาจะได้รับเป็นผลตอบแทนคืนมาจากงานที่เขาลงมือลงแรงทำ ไม่ใช่ของฟรี
คนที่มีทัศนคติที่แตกต่างกันสองประเภทนี้โอกาสที่จะประสบความสำเร็จในการสร้างเนื้อสร้างตัวในประเทศใหม่ แตกต่างกันอย่างมีนัยยะสำคัญ และมีการศึกษาทางเศรษฐศาสตร์และนโยบายการย้ายถิ่นฐานที่สนับสนุนเรื่องนี้ค่อนข้างชัดเจน
คนที่เป็น Taker-oriented ผลลัพธ์มักจะมีรายได้ต่ำกว่า ใช้สวัสดิการมากกว่า ใช้เวลานานกว่าจะพึ่งพาตนเองได้
คนที่เป็น Giver-oriented มักจะมีรายได้สูงกว่า (สูงกว่ารายได้เฉลี่ยคนท้องถิ่นด้วยซ้ำ) ใช้สวัสดิการน้อยกว่า เข้ากับคนท้องถิ่นได้เร็วกว่า
ผมมีแบบประเมินง่ายๆ เวลามีใครมาถามว่า “ควรย้ายไปประเทศนั้นประเทศนี้ดีมั๊ย” ว่า ก่อนจะพูดเรื่องสวัสดิการอะไรบ้างที่คุณจะได้รับ ให้ถามตัวเองก่อนว่าคุณสามารถไปแล้วหางานทำที่มีรายได้สูงกว่ารายได้เฉลี่ยของคนในท้องถิ่นหรือเปล่า
เช่น รายได้เฉลี่ยคนในประเทศนั้นๆ $60,000 ต่อปี และคุณสามารถหางานรายได้ $80,000 หรือมากกว่า 100K ได้ คุณก็เป็น Giver ให้แก่ประเทศใหม่ของคุณได้ แล้วค่อยมาคุยว่าประเทศไหนที่มีสวัสดิการดีกว่า คุ้มค่าภาษีที่คุณต้องจ่ายมากกว่ากัน
แต่ถ้าคุณไปแล้วหางานทำที่รายได้ $30,000-40,000 ต่อปีก็ยังเลือดตาแทบกระเด็น คุณควรจะอยู่เมืองไทยดีกว่า อย่าไปไกลถึงขั้นพูดเรื่องสวัสดิการเลย เพราะคุณจะไปที่นั่นและกลายเป็นปรสิตที่เป็นภาระของคนในท้องถิ่นเขาครับ
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
ผัวกุชอบกินอาหารที่กุทำมาก ล่าสุดมันให้กูตุ๋นเนื้อแล้วใส่ไวน์กับซอสมะเขือเทศ กุก็ไม่รู้หรอกว่าชื่อเหี้ยไร ก็ทำๆไปเถอะ เคล็ดลับความอร่อย กูใส่น้ำซุปฟ้าไทยลงไป อิอิ ค่อยมาแอ๊บว่ากุเคี้ยวจนมันหวานเค็มเอง ตบท้ายแกล้งทำเป็นใส่ซอสมะเขือเทศบอกว่าความหวานจากอันนี้ กลมกล่อมชะป่ะล้า
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
ใครมีอาหารที่แฟนทำให้ใส่กล่องไปกินที่ที่ทำงานวันนี้ยกมือขึ้น🙋
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
อย่าไปคิดมากกับคนขาวเรื่องกิน คือเค้าทำเอง เพราะข้างนอกแพง เค้าไม่เข้าใจว่าเอเชียส่วนใหญ่ซื้อนอกจากคนเคยมาเที่ยว ซึ่งมื้อที่เค้ากินดีๆคือมื้อเย็น เพราะมื้ออื่นคือกินingredientรวมๆกันงี้ เค้าก็ไม่ได้ทำกับข้าวเพื่อกินทุกมื้อจริงๆ ถ้าทำเพื่อกินทุกมื้อคือตาย ไม่มีเวลาแน่นอน
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
ตั้งแต่ได้งานใหม่รู้สึกอยากเลิกเป็นเชฟ รู้สึกอยากเปลี่ยนอาชีพไปเลยไม่อยากทำเกี่ยวกับอาหารแล้ว รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับงานและอยากหางานอื่นทำ ไม่มีความสุขกับงานเลยและไม่รู้สึกภูมิใจในตัวเอง ใครที่ตามมาซักพักจะรู้ว่าช่วงหลังๆนี่เงียบไปเพราะงานเต็มเวลาจ-ศ ไม่เคยได้ถ่ายรูปอาหารที่ทำงานเพราะห้ามใช้โทรศัพท์แล้วก็ไม่คิดว่าอาหารที่ทำน่าถ่ายใดๆ ผิดกับตอนอยู่รร.อินเตอร์รู้สึกภูมิใจในอาหารทุกอย่างที่ทำ และพร้อมถ่ายลงโซเชียล ดาวน์กับงานมา7-8เดือนแล้วจริงๆแต่ไม่อยากพ่นอะไรไม่ดีลงทวิตเตอร์แต่ถึงที่สุดจริงๆวันนี้ หนักใจกับงานกับคนที่ทำงานไม่มีความสุขจริงๆ
Mappime ขอโทษที่พิมพ์อีกแย้วว🙂↕️ retweeted
สองค่ายเค้าตื่นตัวกับเคสนี้มากๆ
หวังว่าจะได้เห็นพวกมันถูกดำเนินคดีอย่างถึงที่สุดนะ จะได้เป็นตัวอย่างให้กับพวกใจกากปากเลวทุกคนว่าอย่าคิดว่าใครตามตัวไม่ได้นะ






























