Odblokowaliśmy KPO i pieniądze z niego cały czas trafiają do Polski! 🇵🇱🇪🇺 W tym tygodniu do naszego kraju trafi w sumie aż 650 mln zł z Krajowego Planu Odbudowy❗️

Że też się nie znudziła Panu redaktorowi służba szefowi wszystkich szefów 🤣. Jak wygadywał Pan bzdury 6 lat temu , do dzisiaj to samo - przedtem na Hołownię, teraz na Pełczyńską - Nałęcz. A gdyby nie Hołownia i Trzecia Droga nie byłoby K15X - tylko PIS by rządził.

Przeproś chamie. Albo chodź na solo.

Prawie 80% autobusów w największych niemieckich miastach nadal jeździ na dieslu. Tymczasem Polska od stycznia 2026 r. zakazała dużym miastom kupowania takich pojazdów. Wychodzi na to, że znowu jesteśmy bardziej papiescy od papieża. Niemiecka organizacja Deutsche Umwelthilfe przebadała floty 40 największych miast w Niemczech 70% to klasyczne diesle 7% to miękkie hybrydy 21% to elektryki 2% to wodór i gaz W 5 dużych miastach (m.in. w Essen i Augsburgu) nie było ANI JEDNEGO autobusu na baterie. Co więcej, prawie połowa badanych niemieckich samorządów planuje kupować kolejne autobusy spalinowe w latach 2026–2030. Nie mają żadnego ogólnokrajowego zakazu. A u nas? Od 1 stycznia 2026 r. miasta powyżej 100 tys. mieszkańców muszą kupować wyłącznie tabor zeroemisyjny (z drobnymi wyjątkami na linie podmiejskie). Choć już dziś np. w warszawskim MZA klasyczne diesle to 60,5% floty – czyli wyraźnie mniej niż średnia w największych miastach w Niemczech. Dlaczego Niemcy nie zakazali diesla i dalej go kupują? Wystarczy spojrzeć na wyliczenia PwC ze średnimi cenami 12-metrowego autobusu: Diesel: 310 tys. euro Elektryk: 580 tys. euro To 87% różnicy w cenie zakupu. A do tego dochodzą gigantyczne koszty ładowarek i przebudowy zajezdni. Oczywiście elektryk bywa tańszy w samej eksploatacji ale niemiecki samorząd może usiąść z kalkulatorem, policzyć cały cykl życia pojazdu i wybrać to, co mu się spina w budżecie. Polskiemu samorządowi ustawowo związano ręce. Pasażera na przystanku nie interesuje to, co autobus ma pod maską, tylko czy przyjedzie na czas i czy nie obetną mu linii przez brak kasy w budżecie miasta. Dlaczego polskie miasta mają mniejszą swobodę decydowania o swoich pieniądzach niż niemieckie?

Prezydent ponad Konstytucją? Kto pilnuje państwa prawa, gdy państwo nie potrafi wyegzekwować własnych zasad? 20 października 2026 r. W demokratycznym państwie prawa obowiązuje zasada tak prosta, że nie powinna wymagać wielomiesięcznych sporów: każdy organ władzy publicznej może robić tylko to, na co pozwala mu prawo. Dotyczy to również Prezydenta Rzeczypospolitej. Tymczasem od marca 2026 roku obserwujemy sytuację, w której prezydent Karol Nawrocki nie odbiera ślubowania od części sędziów Trybunału Konstytucyjnego wybranych przez Sejm. We wrześniu do tego konfliktu dołączyła sprawa Macieja Berka. Pytanie nie brzmi już wyłącznie, czy prezydent ma zastrzeżenia wobec poszczególnych osób. Pytanie brzmi: skąd prezydent wywodzi kompetencję do blokowania wykonania decyzji Sejmu? Konstytucja nie przewiduje prezydenckiego weta Art. 194 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że sędziów Trybunału Konstytucyjnego wybiera Sejm. Art. 4 ustawy o statusie sędziów TK określa natomiast, że osoba wybrana składa ślubowanie wobec prezydenta. Nigdzie nie zapisano, że prezydent zatwierdza wybór sędziego TK, ponownie bada jego kwalifikacje lub może według własnego uznania odmówić odebrania ślubowania. Co więcej, art. 7 Konstytucji nakazuje organom państwa działać na podstawie i w granicach prawa. Prezydent jest strażnikiem Konstytucji, ale nie oznacza to, że może samodzielnie dopisywać do niej nowe kompetencje. Wątpliwość nie jest dowodem W wyroku K 34/15 z 3 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny jednoznacznie wskazał, że prezydent powinien odebrać ślubowanie bez zwłoki. Dopuścił jedynie wyjątkowe, krótkotrwałe odroczenie w sytuacji nadzwyczajnej, obiektywnej i związanej z oczywistą, niebudzącą wątpliwości przeszkodą prawną. Właśnie tutaj tkwi istota obecnego konfliktu. „Budzi wątpliwości” i „nie budzi wątpliwości” to nie są określenia zamienne. Pierwsze opisuje niepewność. Drugie wymaga obiektywnie wykazanej okoliczności. Nie wystarczy zatem publicznie oświadczyć, że kwalifikacje Macieja Berka budzą wątpliwości. Trzeba wykazać przeszkodę odpowiadającą rygorystycznym warunkom wskazanym w orzeczeniu. A nawet wówczas wyjątkowe odroczenie nie daje prawa do definitywnego zawetowania decyzji Sejmu. Źródło: TK, K 34/15, 3.12.2015 r., pkt 8.5.2 Kto powinien weryfikować kwalifikacje Berka? Kancelaria Prezydenta kwestionuje udokumentowanie wymaganego okresu wykonywania przez Berka zawodu radcy prawnego. Przyznajmy jedno: przepisy wymagają rzeczywistego wykonywania zawodu przez odpowiedni okres, a nie wyłącznie posiadania legitymacji zawodowej. Ale z tego nie wynika, że prezydent może ustanowić siebie dodatkową komisją kwalifikacyjną. Kandydaturę rozpatruje Sejm w określonej procedurze, a informacje dotyczące uprawnień i okresów wykonywania zawodu można sprawdzać we właściwym samorządzie zawodowym. Jeśli występują rzeczywiste nieprawidłowości, powinny zostać wyjaśnione przez właściwe organy i w przewidzianym prawem trybie. Nie można zastąpić procedury prawnej osobistą oceną prezydenta. Czterech sędziów od marca. Berek od września. Przypadek? 13 marca 2026 roku Sejm wybrał sześcioro sędziów TK. Prezydent odebrał 1 kwietnia ślubowanie od dwojga. Pozostała czwórka złożyła 9 kwietnia ślubowanie w Sejmie, kierując je do prezydenta i przekazując odpowiednie dokumenty jego kancelarii. 4 września Sejm wybrał Macieja Berka. On również nie został zaproszony do złożenia ślubowania przed głową państwa i 14 października złożył ślubowanie w Sejmie. Nie został następnie dopuszczony do orzekania w TK. Nie jest to więc odosobniony problem dotyczący jednego kandydata. Mamy do czynienia z powtarzającym się mechanizmem, w którym osoby wybrane przez parlament nie mogą wykonywać swoich obowiązków. Pałac Prezydencki przedstawia to jako ochronę praworządności i kontrolę prawidłowości procedur. Jednak wybiórcze przyjmowanie ślubowań, wielomiesięczna zwłoka i ponawiane zastrzeżenia wobec wyborów parlamentarnych pozwalają postawić poważne pytanie o polityczne podłoże tych działań. Nie jest to jeszcze dowód osobistych intencji prezydenta. Jest to jednak uzasadniony wniosek polityczny z obserwowanej praktyki. Europa nie pozostawia wątpliwości co do zasad 7 maja 2021 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawie Xero Flor przeciwko Polsce wykazał naruszenie prawa do sądu ustanowionego ustawą w związku z wadliwą obsadą TK. 18 grudnia 2025 roku Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawie C-448/23 stwierdził, że polski TK nie spełnia standardu niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą, ze względu na poważne nieprawidłowości dotyczące jego obsady i kierownictwa. Szczegóły: TSUE, C-448/23, 18.12.2025 r. Sąd Najwyższy w postanowieniu I KZP 5/23 z 13 grudnia 2023 roku przyjął również, że rozstrzygnięcia organu orzekającego z udziałem osób zajmujących wcześniej prawidłowo obsadzone miejsca nie wywołują skutków określonych w art. 190 ust. 1 Konstytucji. Źródło: SN, I KZP 5/23, 13.12.2023 r. Ma to zasadnicze znaczenie dla późniejszego rozstrzygnięcia K 3/26 z 12 maja 2026 roku, którym próbowano podważyć obowiązek odebrania ślubowania. W składzie uczestniczyły bowiem osoby, których status sędziowski jest dotknięty wskazywanymi wadami. Istnieją zatem poważne podstawy do kwestionowania skutków prawnych tego rozstrzygnięcia. Nie można przedstawiać go jako niekwestionowanego źródła nowych uprawnień prezydenta. Komisja Wenecka: prezydent nie jest organem kontrolnym Sejmu Najnowsza opinia Komisji Weneckiej, opublikowana 13 października 2026 roku, ma szczególne znaczenie. Komisja wyraźnie wskazała, że prezydent nie ma kompetencji do oceny prawidłowości wyboru sędziów TK ani ich merytorycznej przydatności. Co istotniejsze, oceniła, że w rozpatrywanych przypadkach nie widać nadzwyczajnych przeszkód, które uzasadniałyby odroczenie ślubowania według standardu K 34/15. Zaleciła też dopuszczenie zastępczej formy ślubowania, jeżeli prezydent uniemożliwia zakończenie zwykłej procedury. To ważne, ponieważ opinia została wydana po zapoznaniu się ze stanowiskami różnych stron polskiego konfliktu, w tym Kancelarii Prezydenta. Źródło: Komisja Wenecka, CDL-AD(2026)031, 13.10.2026 r. A gdzie w tym wszystkim jest obywatel? W sporze o Trybunał Konstytucyjny często zapomina się o najważniejszym: TK nie został utworzony dla prezydenta, premiera, posłów ani samych sędziów. Został powołany, aby strzec zgodności prawa z Konstytucją. Każdy obywatel powinien mieć dostęp do skutecznego mechanizmu ochrony swoich praw konstytucyjnych, w tym do skargi konstytucyjnej na zasadach określonych w art. 79 Konstytucji. Kiedy skład i niezależność Trybunału są kwestionowane, a prawidłowo wybrani sędziowie nie mogą wykonywać swoich obowiązków, cierpi nie tylko prestiż instytucji. Zagrożone zostają pewność prawa, skuteczność kontroli konstytucyjnej i zaufanie obywateli do państwa. Państwo prawa nie może funkcjonować na zasadzie, że jeden organ interpretuje swoje kompetencje coraz szerzej, a pozostałe nie potrafią skutecznie wyegzekwować konstytucyjnego porządku. Czy państwo reaguje, czy tylko komentuje? Trzeba uczciwie powiedzieć, że reakcje istnieją. Sejm podjął działania umożliwiające zastępcze złożenie ślubowań. Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał na obowiązki prezydenta. Europejski Trybunał Praw Człowieka zastosował w maju środek tymczasowy dotyczący czterech sędziów, a rząd zapowiedział ochronę nowo wybranych osób i egzekwowanie prawa. 14 października premier Donald Tusk publicznie zapowiedział dalsze działania w obronie konstytucyjnego porządku. Źródło: KPRM, komunikat z 14.10.2026 r. Ale deklaracje nie są jeszcze skutecznym rozwiązaniem. Jeśli pomimo uchwał Sejmu, rozstrzygnięć sądowych, stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich i opinii Komisji Weneckiej sędziowie nadal napotykają przeszkody w wykonywaniu obowiązków, trzeba zapytać o odpowiedzialność całego aparatu państwowego. Nie chodzi o żądanie działań pozaprawnych ani siłowego rozstrzygania konfliktu. Chodzi o wykorzystanie wszystkich zgodnych z Konstytucją instrumentów, które zapewnią skuteczność decyzji właściwych organów i ochronę prawa obywateli do niezależnego sądownictwa. Władza publiczna nie może poprzestać na stwierdzeniu, że inny organ narusza Konstytucję, jeżeli sama posiada legalne możliwości przeciwdziałania skutkom tego naruszenia. Bo praworządność, której państwo nie potrafi skutecznie chronić, staje się jedynie uroczystą deklaracją. Dlaczego więc, mimo tylu orzeczeń, opinii i publicznych deklaracji, reakcja państwa nadal nie zapewnia skutecznej ochrony porządku konstytucyjnego? Czy państwo polskie abdykowało ze swojego podstawowego obowiązku, ochrony Konstytucji i praw obywateli?

W sprawie odmowy ślubowania Macieja Berka. Prezydent uzurpuje sobie kompetencje, których ani Konstytucja, ani ustawy mu nie przyznały. To tak, jakby lekarz wystawił pacjentowi receptę, a farmaceuta odmówił jej realizacji i zażądał od przychodni dokumentacji medycznej, by zweryfikować, czy chory rzeczywiście ma cukrzycę.