…

فرمودید: «جمهوری اسلامی دیگر فقط یک نظام سیاسی مستبد نیست؛ امروز یک وضعیت اضطراری ملی است.» اگر کوچک‌ترین شناختی از دگرگشت ساختارهای سیاسی داشته باشیم، می‌دانیم که جمهوری اسلامی «امروز» به یک «وضعیت اضطراری ملی» تبدیل نشده است. این وضعیت، دست‌کم از شبی آغاز شد که نیروهای حکومتی به بیمارستان خمینی ایلام یورش بردند و سپس در شب ۱۸ دی به نقطه‌ی اوج و پارادایم‌شیفت ساختاری خود رسید؛ شبی که حکومت بی‌محابا دست به کشتار سیستماتیک زد و آخرین بقایای نقاب حقوقی و ایدئولوژیک خود را در مقام یک «nation-state» کنار گذاشت. از همان نقطه، مؤلفه‌های بنیادین ساختار رفته رفته تغییر کرد و جمهوری اسلامی، امروز پس از مرگ علی خامنه‌ای، با حفظ پوسته‌ی نازک دینی، وارد گذار از یک اقتدارگرایی دینی به یک اقتدارگرایی میلیشیایی شده است. می‌نویسید: «وقتِ فراخوان دقیقاً همین حالاست.» خیر؛ اتفاقاً اگر تحلیل ساختاری مبنا باشد، «همین حالا» هشت ماه پیش بود؛ زمانی که وضعیت اضطراری ملی اعلام شد و میلیون‌ها نفر به فراخوان‌ها پاسخ دادند، به خیابان آمدند، کشته شدند، بازداشت شدند و همان بازداشت‌شدگان امروز پای چوبه‌ی دار ایستاده‌اند. اعدام‌های امروز، آغاز وضعیت اضطراری نیست؛ ادامه‌ی همان وضعیت اضطراری است که ماه‌ها پیش اتفاق افتاد. می‌نویسید: «گروه‌های مدعی و اثرگذاری …» این بخش عجیب‌ترین قسمت متن شماست. «ملی‌گرایی» یک واکنش مقطعی به شرایط امروز نیست؛ گفتمانی است با سابقه، پشتوانه و امتداد سیاسی. کسانی که امروز از وضعیت اضطراری ملی سخن می‌گویند، ماه‌هاست همین هشدار را داده‌اند، هزینه‌اش را پرداخته‌اند و برای آن فراخوان داده‌اند. پرسش این است که آن زمان شما کجا ایستاده بودید؟ کنار این گفتمان یا در حال تخطئه و حمله به همان کسانی که از وضعیت اضطراری ملی سخن می‌گفتند؟ می‌نویسید: «اگر این موج اعدام‌ها همه را متحد نکند…» این گزاره نیز از نظر تحلیلی محل اشکال است. اعدام‌ها علت وضعیت اضطراری نیستند؛ یکی از تجلیات آن هستند. هنگامی که علت و معلول جابه‌جا شوند، تحلیل نیز به‌جای شناخت ساختار، صرفاً به دنبال آخرین رویداد می‌دود. #واحیرتا