sagaponack

Słyszy się nieraz opinie, że Polska nie ma strategii bezpieczeństwa narodowego, że Polska potrzebuje takiej strategii. Ale przecież Polska ma taką strategię. Ta strategia może i prowadzi do skutków odwrotnych od zamierzonych, ale to nie przeszkadza temu, że jest od wielu lat konsekwentnie realizowana przez wszystkie rządy. Tą strategią jest namawianie Zachodu, aby konfrontował się z Rosją, nie współpracował z nią i wypierał jej wpływy skąd się da. Ta strategia opierała się na takich założeniach, że potęga Zachodu jest przytłaczjąca (wszak Rosja to stacja benzynowa z głowicami jądrowymi), więc zawsze wyjdzie(my) z tej konfrontacji zwycięsko, a wraz z wypieraniem wpływów rosyjskich z obszaru poradzieckiego to Polska będzie tam budować swoje wpływy, dzięki czemu jej znaczenie międzynarodowe będzie rosnąć. No i doszło do konfrontacji, i okazało się, że to Zachód przegrał, nie będąc w stanie złamać Rosji sankcjami, ani pokonać jej rękami Ukraińców z zachodnią bronią (innych teorii zwycięstwa nie było), a przy tym nie będąc w stanie obronić swojego protegowanego przed bolesnymi stratami terytorialnymi i jeszcze boleśniejszą katastrofą demograficzną. Przy okazji podważono przekonanie o wszechpotędze NATO, na którym to przekonaniu przecież opiera się nasze bezpieczeństwo, bardziej chyba niż na wierze, że Amerykanie będą toczyć wojnę lądową w Europie Wschodniej lub używać w naszej obronie broni jądrowej. A Rosja weźmie pod swoje bezpośrednie panowanie obszary, na które wcześniej mogła wywierać tylko pośredni wpływ za pomocą nieudolnych i skorumpowanych władz wywodzących się z prorosyjskich środowisk na Ukrainie, w typie Janukowycza. Ale co się więcej okazało, to też że w tych rzekomo sprzyjających okolicznościach (bo Zachód wreszcie „zrozumiał”, jaka jest Rosja i z nią zerwał) Polska nie jest w stanie zbudować na wschodzie żadnych wpływów, że te mrzonki należy porzucić, bo po prostu nie mamy do tego potencjału. Polska, która po wybuchu wojny miała wejść do „ligi państw wagi ciężkiej”, nie była w stanie nawet od toczącej śmiertelne zmagania Ukrainy uzyskać choćby symbolicznych ustępstw (formułowanie celów innych niż symboliczne przychodzi naszym elitom z trudem), czy choćby powstrzymania się od różnych afrontów. Nie trzeba dodawać, że Polska nie będzie się też liczyć w rozmowach pokojowych między Zachodem a Rosją, jeżeli do takich faktycznie dojdzie (bo też co miałaby do nich wnieść? twierdzenie, że z Rosją nie wolno rozmawiać? opowieści o bitwie warszawskiej?). A najgorsze jest to, że my tej nieszczęsnej strategii trzymamy się, mimo że widać jak na dłoni, że ona nie prowadzi do niczego dobrego, ani dla nas, ani dla Ukrainy, ani dla Europy. Że chcemy podtrzymywać konfrontację, w której – w razie eskalacji – grozi nam dewastacja terytorium i masakra + exodus ludności. Polska, owszem, potrzebuje nowej strategii, a przede wszystkim przemyślenia dotychczasowej. #KlęskaPolski #KlęskaZachodu