Jan Sadkiewicz

„Krótkie rozdziały tej często prowokacyjnej książki – którą autor najwyraźniej pisał z przyjemnością – na chwilę uwalniają czytelnika od propagandowej mazi, jaka otacza go niemal wszędzie indziej” ~ Serge Halimi, „Le Monde diplomatique” #Todd #KlęskaZachodu #przedsprzedaż

„W połowie lat 70. przewidział upadek Związku Radzieckiego, a po 11 września zapowiedział przemiany, które miały doprowadzić do obecnego zwrotu w Stanach Zjednoczonych. Ten prowokacyjny i inspirujący francuski historyk, czerpiąc z wieloletnich badań nad historią rodziny oraz łącząc narzędzia i metody demograficzne, statystyczne i antropologiczne, prowadzi nas w tej książce przez współczesne procesy geopolityczne i społeczne zachodzące na Zachodzie. Rosyjska agresja na Ukrainę i, jak uważa Todd, coraz bardziej prawdopodobne zwycięstwo Rosji obnażają głębokie słabości najbardziej rozwiniętej części świata. Deindustrializacja gospodarki, dewaluacja znaczenia szkolnictwa wyższego, atomizacja jednostki, kryzys sensu po upadku religii, polityczno-gospodarcza presja Stanów Zjednoczonych oraz osłabienie państwa narodowego... wszystko to prowadzi do nihilizmu. To nowa religia Zachodu: kult nicości, przyzwolenie na destrukcję, odrzucenie samego pojęcia prawdy. Jak przypomina autor, wszystkie te zjawiska uwidoczniły się szczególnie wyraźnie w Palestynie po październiku 2023 roku”. Kenan Efendić

Świat czyta Todda #KlęskaZachodu

Emmanuel Todd: Po pierwsze, Zachód poniósł klęskę, ponieważ Rosja wkrótce wygra wojnę na Ukrainie, a my nie możemy nic na to poradzić. Klęska ta ma dwa oblicza: przemysłowe, ponieważ w trakcie wojny stało się jasne, że Rosjanie są w stanie produkować więcej uzbrojenia niż Amerykanie, i gospodarcze, ponieważ zachodnie sankcje nie doprowadziły do załamania w Rosji, a rosyjska gospodarka okazała się na nie zaskakująco odporna. Na Zachodzie dominowało przekonanie, że mamy ogromną przewagę i że jesteśmy w stanie zdusić Rosję. Zamiast tego udało nam się zdusić Europę. Cała rozmowa z autorem #KlęskaZachodu na stronie @Przeg_Polityczn

„Czy kto zna w dziejach świata przykład choćby jednego traktatu wiecznotrwałego? Wiara w nieśmiertelność traktatu wersalskiego jest równowartościowa przekonaniu, że jegomość X czy jegomość Y nigdy nie umrze i wiecznie żyć będzie. To jakaś mitologia, a nie polityka zagraniczna! Od Budziszyna po Wiedeń przywołuję na świadków te wszystkie miasta, miasteczka, zamki i miejscowości kąpielowe, w których podpisywano traktaty, aby dały świadectwo, że żaden z tych traktatów się nie ostał. Życie jest życiem i życia narodów nie da się pomieścić jak nogi Chinki w żelaznym trzewiku” ~ #CatMackiewicz (1933) #CiKtórzyPrzekonaćNieUmieją

„Każda efektywna siła polityczna zawiera w sobie elementy potęgi i moralności, a przedmiotu politycznej zmiany nie sposób wyrazić tylko w kategoriach potęgi bądź tylko w kategoriach moralnych. Raczej niecelowe byłoby dociekanie, czy celem danej zmiany jest zaprowadzenie „sprawiedliwości” poprzez zaspokojenie „słusznych” pretensji, czy też utrzymanie pokoju poprzez usatysfakcjonowanie tych sił, które w przeciwnym wypadku zdolne byłyby rozpętać wojnę. Niebezpiecznie byłoby jednak zakładać, że te dwa cele są tożsame i że poświęcenie jednego lub drugiego nie jest konieczne. Każde rozwiązanie problemu zmiany politycznej, czy to na poziomie krajowym, czy to międzynarodowym, musi opierać się na kompromisie pomiędzy moralnością a potęgą” ~ #EHCarr #Kryzys20lecia

„Wśród chińskich studentów 25% kształci się w dziedzinach nauk ścisłych i inżynierii, podczas gdy we Francji odsetek ten wynosi 10%, a w Stanach Zjednoczonych – 7%. Z kwestią inżynierów spotykamy się w przypadku wszystkich naszych strategicznych rywali. Nasi przywódcy wciąż sądzą, że mają do czynienia z agentami rosyjskiej FSB, irańskimi mułłami czy chińskimi komunistami, tymczasem wszędzie napotykają inżynierów – tę wszechobecną nowoczesność, która ma charakter nie finansowy, lecz technologiczny” ~ Emmanuel #Todd #KlęskaZachodu

Mimo upływu prawie 80 lat od pierwszego wydania wciąż jedna z najlepszych książek o tym, jak myśleć i jakie wnioski wyciągać z rozbiorów i innych klęsk, które spadły na nas w ciągu ostatnich trzech stuleci. Mniej roztrząsania, „jacy ONI niedobrzy”, że nam to zrobili, więcej refleksji nad tym, „jacy MY byliśmy głupi” że do tego dopuściliśmy lub wręcz to na siebie ściągnęliśmy. Mniej oburzania się na podłość świata, więcej pracy nad tym, by znaleźć sobie w nim – takim jaki jest – godne miejsce. Książka pozostaje aktualna, dopóki nie brakuje pseudopatriotów, którzy w imię swoich chimerycznych wyobrażeń o polskim interesie narodowym gotowi są ściągać na nas kolejne katastrofy, za które odpowiedzialnością obarczą oczywiście wszystkich – wrogów, sojuszników, innych Polaków – tylko nie siebie.

O wyparowaniu wartości spajających wspólnotę, zaniku religii i wspólnej kultury, prowadzących do śmierci państwa narodowego na Zachodzie przeczytacie oczywiście w „Klęsce Zachodu” Emmanuela Todda. Warto czytać, zanim historia pójdzie dalej. #KlęskaZachodu

„Wojowniczość Europejczyków i bardziej negocjacyjna postawa Trumpa świetnie się uzupełniają. Europejscy przywódcy bardzo dobrze służą Trumpowi, ponieważ pozwala mu to sugerować, że odpowiedzialność spoczywa na Europejczykach, choć to Ameryka organizowała tę wojnę. Poza tym Europejczycy nie są na tym poziomie świadomości co Amerykanie, ponieważ chociaż uczestniczyli w wojnie, nie byli autonomicznymi podmiotami. To nie oni podejmowali decyzje, to nie oni dostarczali główne systemy broni i nie rozumieli dobrze, co się dzieje, dlatego nie są w stanie zrozumieć zakresu porażki… Szefowie rządów europejskich grożą sankcjami i stawiają ultimatum za ultimatum, nie mając armii, a nawet broni ani satelitów, które mogłyby nadać jakiekolwiek znaczenie ich słowom. Europejczycy są mentalnie przed porażką, podczas gdy obecna administracja amerykańska jest mentalnie po porażce”. #Todd #KlęskaZachodu

„Państwo niczego tak nie potrzebuje jak zachowania autorytetu, powagi. Nie musi ono wcale być kochane. Nawet najdoskonalsze państwo nie będzie kochane przez masy, jest na to zawsze zbyt abstrakcyjne, a gdy jest to dobre państwo, to jest też na to zbyt racjonalne. Nie powinno nawet się o to starać, by być kochane. Musi natomiast budzić szacunek. Lekceważenie państwa, wyśmiewanie go, okazywanie mu pogardy jest zawsze indykacją jakiejś wady, jakiegoś błędu w jego zasadach lub w trybie jego funkcjonowania. Odpowiedzialność za to ponosi rząd, aparat władzy. Państwo powinno kształtować swój wizerunek nie poprzez propagandę, lecz poprzez dobre, zrozumiałe prawa i ich przestrzeganie, przez porządek administracyjny, przez piękno miast i budowli – tak jak to robili wielcy władcy podziwiani przez stulecia” ~ #Łagowski (1982) #CzyPolskęStać