Pyra ⭐️

Chazar Lenkoran - Lech Poznań (Puchar UEFA). Fragment mojej relacji do programu meczowego "Heeeej Lech!", 31 lipca 2008. Jeszcze tylko szybki kebab z baraniny – starannie przygotowywany acz dość specyficzny w smaku – i ruszamy w kierunku Stadionu Narodowego w Baku. Nasze obawy co do frekwencji (Lankarańczycy mają do stolicy ponad 250 kilometrów) rozwiewa radosny i rozkrzyczany tłum wokół stadionu. Autokar oczywiście wzbudza sensacje. Zresztą, wzbudzamy ją wszędzie – Azerbejdżan nie jest nastawiony na turystykę to i turyści są widokiem niespotykanym, w celu wysłania pocztówek do Polski pozostaje nam zakup kartek z hasłem “Visit to USSR”. Wokół stadionu barwny tłum w koszulkach Chazaru, Fenerbahce, trzymający flagi Azerbejdżanu a nawet Turcji. Witani jesteśmy bądź to uśmiechem i skandowaniem “Lech!”, bądź opuszczonym kciukiem w dół. Morze głów na trybunach stadionu im. Tofika Bachramowa robi wrażenie. Jest to tłum jakże inny od europejskiego, nie do opanowania, wrzący i szalony, pojedyncze okrzyki pobudzają do dopingu kilkanaście tysięcy ludzi. W tle, z chrzęszczących, przesterowanych głośników wwierca się w głowę powtarzany do znudzenia hymn klubu z Lankaranu. Każde nasze choćby najdrobniejsze zająknięcie dopingiem wywołuje burzę na trybunach – sprowokowani Azerbejdżanie wywrzeszczanym “Chazar! Chazar!” tłamszą nasze wszelkie próby przebicia. Wbrew obiegowym opiniom na stadionie są pojedyncze kobiety, choć głównym tego powodem jest zapewne masowy charakter spotkania, sportowego wydarzenia dnia w Azerbejdżanie. Spośród tłumu można też wyłapać ultrasów z Lankaranu. W klubowych koszulkach, z charakterystycznymi dla wschodu opaskami na głowach, odpalają skromną pirotechnikę. Mundurowych na trybunach sporo, ale poza stanowczym zakazywaniem stania na krzesełkach (po pewnym czasie widząc bezskuteczność swoich poleceń – poddają się) starają się nie wchodzić nikomu z nas w drogę. Nasza skromna grupa wzbudza nieustające zainteresowanie całego stadionu, ale naprawdę w centrum uwagi znajdujemy się dopiero równo z rozpoczęciem zabawy i ściągnięciem koszulek. Na stadionie zawrzało, ze strony sektorów gospodarzy, którzy odebrali nasz doping jako kulturową prowokację, zaczynają lecieć w naszym kierunku zapalniczki, monety, butelki a nawet kije i flagi. Te narodowe zdezorientowana policja zaczyna w pośpiechu zbierać z ziemi. Sytuacja jest na tyle nieoczekiwana, że po prawej stronie od nas spanikowani policjanci zaczynają …bić się między sobą. Robi się dramatycznie i, może to dziwnie zabrzmi, fajnie jednocześnie. Furia w oczach kilkudziesięciotysięcznego tłumu, który marzy o tym, by cię zlinczować, to nie jest codzienność. Orient pełną gębą! Lech wygrywa mecz w Baku a my żegnamy wyjazdowiczów udających się w drogę powrotną do Poznania. Echa stadionowych wydarzeń jeszcze przez jakiś czas nam towarzyszą, taksówkarz wiozący nas do hotelu ostrzega przed bezwzględnymi “fanatami”, którzy z pewnością będą chcieli nam uprzykrzyć pobyt w Baku. Skłonność do przesady jest chyba jednak cechą narodową Azerbejdżan – chwilę po ostatnim gwizdku sędziego blisko dwumilionowa metropolia wraca do swojego codziennego, leniwego rytmu.