Pinned Tweet
จำได้ไม่แม่น แต่เขาบอกประมาณว่า
“ผมไม่กินข้าว เจ็บป่วย ไม่นอน พวกคุณรับรู้ตลอดแล้วก็ยังห่วงผม แต่ถ้าพวกคุณไม่กินข้าว เจ็บป่วย ไม่ยอมนอน ผมกลับไม่มีทางรู้เลย เพราะงั้นช่วยดูแลตัวเองกันด้วยนะครับ”
— 田嘉瑞 เถียนเจียรุ่ย
เป็นประโยคเบสิคที่ไม่เบสิค แต่ชอบมาก
จริงๆมันมีฟีเจอร์ค้นหารูปนะทั้งในสมุดแดงแล้วก็ในเว่ย เวลาเจอรูปที่ชอบแต่มองหาลายน้ำไม่เจอ เราก็เอารูปนั้นแหละไปเสิร์จอีกที จนกว่าจะเจอเจ้าของรูป หรืออย่างน้อยก็รูปก็ควรจะมีลายน้ำ หรือเครดิต นี่เห็นอินเตอร์เอารูปมาทำช่องเล็กๆในทวิตแล้วตัดลายน้ำออกเยอะเลย
1
10
(สิ่งที่แม่คิดกับสิ่งที่ลูกเป็น เกินคาดไปมาก)
: มาร์ค แม่บอกให้ไปแต่งตัวดีๆ
: มาร์คเป็นตัวของตัวเองมาร์คผิดตรงไหน?
“คายออกมานะ เจ้าลูกลิง!”
“ข้าลูกลิง เจ้าก็ลูกลิง!”
“หึ แต่ข้าหน้าเหมือนท่านแม่น่ะสิ~”
“ข้าก็เหมือนนะ!”
“เจ้าเหมือนท่านพ่อต่างหาก เจ้าบื้อ! คายออกมา!”
“ไม่” //กลืน
“นั่น!—ขนมข้า….”
“ท ท่านแม่! ท่านพี่จะตีข้าแล้ว อ๊าก!!!”
“เงียบนะ!”
“ท่านนน!! แมมมมมมม่!!”
นี่มันท่านจอมยุทธ์อิ่มนมผงหนิ โตพอจากินนมอัดเม็ดได้ยังเราอะะะะ
(cr 起什么)
#เถียนเจียรุ่ย #田嘉瑞 #TianJiarui
คอนน้องเร้กจะมีใส่หางแมว ร้องมิวจิกกี้ ปะ
(อยากจะรู้เวลาที่ใกล้เธอจะเป็นอย่างไร ผู้ชายที่กล้ามโตถ้าได้จับ คงจะจี๊ดๆข้างใน หวั่นไหวในใจแล้วสิเออ…)
กจม มันชอบจับลูกชั้นใส่คอนแทคเลนส์สีๆ รอบนี้ก็อาจจะเช่นกัน วางสิบบาท กี้สสสสสสสสส รอบนี้ขอโอเชี่ยนบลู
คนบ้าอะไรวะ แต่งเรื่องเป็นตุเป็นตะคู่ทวิตเตอร์มาตั้งนาน แต่หายไปเพราะกลัวเขียนไม่หักมุมมากพอ 555555555555555555555555
กลับมารอบนี้ ไม่มีแล้วนะคะ ปลอมตัว เล่าเรื่องเสียวก็เล่า แต่งเรื่องเสียวก็แต่ง รู้ป่ะมีช่วงหนึ่งเรากังวลมาก ว่าเรื่องต่อไปที่จะลง จะหักมุมพอไหม คนจะจับไม่ได้หรือเปล่า พารานอยด์จนไม่กล้าลงไปหลายเรื่อง เริ่ดป่ะ ฟีล sophomore slump อาการที่เกิดกับนักเขียนดัง เวลาต้องเขียนเล่มสอง 555
130




















