AhmadSadjadpour

با وجود اختلافات فکری‌ام با آقای عبدالکریمی، این اظهارات وی در توصیف جریان موسوم به اصلاح‌طلب را کاملا تأیید می‌کنم. اصلاح‌طلبی یک جریان سیاسی درون‌حکومتی است که بقای خود را بر دو اصل بنیادین «پوپولیسم» و «شارلاتانیسم» استوار کرده است. این جریان، متخصص پر کردن سبد رأی خود با اهرم «ترساندن مردم» است؛ روزگاری شَبحِ تشدید تحریم‌ها و ونزوئلایی شدنِ اقتصاد را زنده می‌کردند، در انتخابات اخیر نیز مردم را از جنگ می‌ترساندند و می‌گفتند: «به پزشکیان رأی بدهید تا جنگ نشود.» پزشکیان آمد اما جنگ هم اتفاق افتاد و اکنون با ابطال آن وعده پوچ، استراتژی خود را به‌روز کرده و با ارتقای سطح هراس‌افکنی، جامعه را از «خطر نابودی و مسئله بقا» می‌ترسانند تا توده‌ها را همچنان در اسارت این ترسِ روان‌شناختی نگه دارند. اصلاح‌طلبی یک جریان منفعت‌طلب است که نه هرگز ذره‌ای مردمی بوده تا در بزنگاه‌ها لحظه‌ای در کنار مردم بایستد، و نه تا به امروز رغبتی داشته که از سفره انقلاب برخیزد. اگرچه کم‌هزینه‌ترین مسیر برای ایجاد تغییر مثبت در یک جامعه، اصلاحاتِ درون‌ساختاری است، اما این جریان در دو دهه گذشته اعتماد و امید مردم به گزاره «اصلاح» را نابود کرد؛ فرآیندی که در نهایت موجب شد جریان براندازِ رادیکال وزن بگیرد و از بیگانگان تقاضای مداخله نظامی و بمب‌وموشک کند. امروز این جریان برای توجیه «تسلیم‌طلبی» خود، ناجوانمردانه حامیان دفاع میهنی را (چه در میان طرفداران و چه در میان مخالفان حکومت) به «جنگ‌طلبی» متهم می‌کند؛ فرآیندی که دقیقاً انسجام ملی برای ایستادگی در برابر تهاجم نظامی خارجی را نشانه می‌رود. آنها با نمایش عدم صلابت، پیشبرد دیپلماسی التماسی و ارسال مکرر پالس ضعف، عملاً دشمن را برای تعرض و فشار بیشتر جری‌تر کرده و زمینه را برای تحمیل جنگ فراهم می‌سازند از همین رو جنگ‌طلب واقعی خود آنها هستند. این جریان، غیر ملی‌گرا، غرب‌شیفته و دچار خوش‌بینی مفرط به واشنگتن است؛ به همین دلیل، بدون داشتن بینش راهبردی، از درک واقعیت‌های ژئوپولیتیک و مناسبات سخت بین‌المللی عاجز است و همانطور که آقای عبدالکریمی اشاره کردند؛ اصلاح‌طلبان هیچ حرفی برای گفتن ندارند، به جز تکرار مکرر عبارت «مذاکره».