KuroNami

Benim çok varlıklı, zengin bir dostum var. Bir gün annesini huzurevine yatırdığını duydum. Açıkçası çok şaşırdım. Kendi kendime, “Bu kadar imkânın varken annene neden huzurevinde bakılmasını tercih ediyorsun?” diye düşündüm. Hatta biraz da sinirlendim. Dostum bana, “Gel, annemi ziyaret edelim. Önce bir gör, nasıl bir yerde kaldığını gör, sonra konuşursun benimle,” dedi. Gittim, gördüm ve inanamadım! Dört yıldızlı otel gibi, dört dörtlük bir yerdi. Yemekler harika, her şey kusursuzdu. Bakıcılar kadının başında pervane gibi dönüyordu. Üstelik annesinin kendi evinde de yardımcıları varmış. Yani evinde de bakılabilirdi. Dostum, annesi için bu huzurevine yıllık 300-400 bin TL ödüyormuş. Ama beni en çok etkileyen şey, annesinin mutluluğuydu. Kadın o kadar huzurluydu ki sanki “İyi ki buraya gelmişim,” diyordu. İşte o gün anladım ki huzurevi deyince aklımıza hep aynı şey gelmemeli. Bir de imkânı olan insanların tercih ettiği, konforuyla, hizmetiyle ve ilgisiyle bambaşka bir dünya sunan huzurevleri varmış. Ben önce uzaktan bakıp yargıladım, sonra gidip kendi gözlerimle gördüm. Demek ki bazen bir kararın doğruluğunu anlamak için önce o hayatı, o ortamı ve orada yaşayan insanın mutluluğunu görmek gerekiyormuş.