Ashkan اشکان (@ashkrosh) header
Ashkan اشکان (@ashkrosh) profile picture
Netherlands
Joined February 2011
Photo by Ashkan اشکان (@ashkrosh)Photo by Ashkan اشکان (@ashkrosh)Photo by Ashkan اشکان (@ashkrosh)Photo by Ashkan اشکان (@ashkrosh)Photo by Ashkan اشکان (@ashkrosh)Photo by Ashkan اشکان (@ashkrosh)
امسال را سال "گُنگ بی‌بهار" می‌نامم.
2
343
وقاحت خاصی لازمست که در سالروز سلاخی #حمید_حاجیزاده و #کارون_حاجیزاده از رنسانس فرهنگی حرف بزنی. #به_یاد_آر
اولین گپ و گفت #محسن_نامجو در وطن؛ "از علی عظیمی، سعید شنبه زاده، حبیب مفتاح، مسعود بهنود و حامد نیک پی برای بازگشت به ایران دعوت میکنم.../ یک رنسانس فرهنگی در ایران اتفاق افتاده است..."
1
5
170
@arasphz 🕯️🕯️
«اگر قرار بود بکشی، حاضری کارون را چاقو بزنی» چهل روز قبل از سلاخی شاعر و کارون ۹ ساله‌اش، یک ماشین با چند سرنشین در چهارراه “باغ ملی” جلوی حمید حاجی‌زاده را می‌گیرد و می‌گویند بیش‌تر از حد مجاز حرف می‌زند و تهدیدش می‌کنند: «پایت را روی دم شیر می‌گذاری، نابودت می‌کنیم» شاید هیچ‌کس به اندازه‌ی خود آقای معلم، حرف آن حرامیان را جدی نگرفت. برخی کتاب‌ها ‌‌و نوشته‌هایش را شبانه از خانه خارج کرد و بی‌آنکه بیش از این چیزی به همسرش بگوید، دل نگران نشست. دل نگران بود، اما نه برای خودش! بیش از خودش برای پسرانش؛ ارس، اروند، کارون. و حتی بیش از آن‌ها، برای ایران! برای وطنش! بی‌سبب نبود که سروده بود: «مسوزان وطنم را» و سوزاندند گماشتگانِ بُت اعظم سینه‌ی شاعر را، و کارد آجین کردند حرامیان بدنِ کارون ۹ ساله‌اش را، و کُشتند روح بازماندگانش را و به صلیب رنج کشیدند عشقش را به فرهنگ ایران، ۲۸ سال پیش، شاعر را پیش ِچشم پسرک‌اش چنان تکه‌تکه کردند، که امروز آرزوی ارس و اروند این است که کاش، اول پدر را کشته باشند، مبادا پیکر کارون را به چشم دیده باشد! این داستان حمید حاجی‌زاده، شاعر این خاک نیست، نه حتی داستان کارون ۹ ساله و همسر و پسران هزار تکه‌اش، این داستان خود ِایران است که برایش سروده بود: ایرانِ من، ای عشقِ من، ای زندگیِ من خواهم که بدوزی تو به راهت کفنم را /۱
3
59
شاید اعتراض کنید که زبان باید بتواند تغییر کند. بله. قطعاً. اگر مردم امروز مثل بیهقی می‌نوشتند، زبان فارسی مرده بود. زبان باید تغییر کند، واژه بگیرد، اصطلاح بسازد، شوخی کند، عامیانه شود. نسل تازه باید بتواند زبان خودش را داشته باشد. «خفن» دشمن فارسی نیست. «وایب» هم قرار نیست تمدن ایرانی را نابود کند. زبان شکسته هم غلط نیست. مسئله پاکیزگی زبان نیست. مسئله دامنه‌ی زبان است. زبان قدرتمند زبانی است که گوینده‌اش هم «خفن» را بشناسد، هم «خیره‌کننده»، هم «درخشان»، هم «شگفت‌انگیز»، هم «مهیب»، هم «چشمگیر»، و بداند هرکدام را کجا به کار ببرد. بحران وقتی‌ست همه‌ی این‌ها فقط «خفن» باشند. یک زبان بالغ چندین لایه دارد: زبان گفت‌وگوی دوستانه با زبان مقاله، زبان خبر، زبان علمی، زبان ادبی، زبان اداری و زبان اندیشه فرق دارد. اگر همه را یک طبقه کنیم، زبان شاید ساده‌تر شود، اما توانایی ما برای اندیشیدن و بیان کردن تجربه‌های پیچیده هم محدودتر می‌شود. امروز اما زبان فارسی را عده‌ای نمایندگی می‌کنند که تسلط کافی بر زبان فارسی ندارند: تأثیرگذاران فضای مجازی، گویندگان این شبکه‌ی خبری داخلی یا آن شبکه‌ی خارجی که زبانشان کمتر نشانی از خواندن متون سطح بالای فارسی دارد، آن فیلم‌سازِ بی‌سواد یا سریال سرهم‌کنِ صداوسیما که به نظر نمی‌رسد هرگز کتابی ارزشمند از نویسنده‌ یا مترجمی معتبر خوانده باشد، آن ترانه‌ساز یا رَپ‌خوانی که زبان را تکه‌پاره می‌کند تا آهنگی بسازد بی‌محتوا، دور از ترانه‌های سطح بالای کسانی مثل رهی معیری، عارف قزوینی، معینی کرمانشاهی، اردلان سرافراز، ایرج جنتی عطایی، شهریار قنبری، و دیگرانی که ترانه‌هایشان در برابر زمان تاب آورد. در بخش بزرگی از این تولیدات، دیگر آن وسواس و احترامی را نمی‌بینیم که نسل‌های پیشین به زبان داشتند. فارسی دارد هم‌سفران بسیاری را از دست می‌دهد که روزگاری مراقبش بودند: نویسنده‌ای که سانسور شده، مترجمی که دیگر نمی‌تواند از کارش امرار معاش کند، روزنامه‌نگاری که محلی برای نشر ندارد، ویراستاری که نخستین قربانی کاهش هزینه‌ی نشر است، رسانه‌ای که اعتبارش را از دست داده. و در خلأی که مانده، هرکس بلندتر حرف می‌زند سهم بیشتری در ساختن زبان پیدا می‌کند. مشکلی نیست که نسل بعدی به فارسی دیگری حرف می‌زند. این اتفاق ناگزیر است. سؤال این است که آن فارسی چقدر توانایی خواهد داشت. آیا می‌تواند دقیق باشد؟ پیچیده باشد؟ ظریف باشد؟ چندلایه باشد؟ بتوان با آن عشق، فلسفه، سیاست، علم، طنز، خشم و ابهام را با تفاوت‌های ظریفشان بیان کرد؟ یا سرانجام به زبانی می‌رسیم که همه‌چیز در آن یا «خفن» است، یا «سم»، یا «تاکسیک»، یا «رندوم»؟ زبان فقط وسیله‌ی بیان فکر نیست. بخشی از دستگاهی است که با آن فکر می‌کنیم. اگر زبانمان فقیر شود، فقط بدتر حرف نمی‌زنیم. شاید روزی چیزهایی را که دیگر برایشان کلمه نداریم، سخت‌تر هم بفهمیم.
تقریباً هر چیز خوبی «خفن» است. هر چیز بسیار خوب «ترکونده». هر آدم ناخوشایند «تاکسیک» است. هر رفتار مشکوک «ردفلگ» است. هر ادعایی «فکت» است. هر چیزی که انتظارش را نداشته‌ایم «رندوم» است. هر چیزی که کمی بیش از حد تحسین شده باشد «اورریتد» است. زبان هنوز کار می‌کند. منظور هم را می‌فهمیم. اما آن ظرافت معنایی که زبان را به جلو می‌راند، آرام‌آرام از میان می‌رود. تفاوت است میانِ «گزنده»، «آزاردهنده»، «سلطه‌جو»، «خودشیفته»، «تحقیرکننده»، «پرخاشگر»، «ویرانگر» و «ناسالم». وقتی همه «تاکسیک» می‌شوند، فقط یک کلمه‌ی انگلیسی وارد فارسی نشده، هفت تمایز معنایی هم شاید از گفت‌وگوی روزمره بیرون برود. فقر زبان از همین‌جا آغاز می‌شود و ادبیات به قهقرا می‌رود. موضوع ورود کلمه‌ی تازه نیست (که اشکالی ندارد)، مشکل این است که ده کلمه می‌رود و یک کلمه جایشان را می‌گیرد. caravanseraipress.com/fa/202…
3
6
1
73
3,869
مشکل این نیست که «وایب» یا «رِد فلگ» از انگلیسی آمده‌. فارسی در طول هزاره‌ها از زبان‌های دیگر واژه گرفته و اگر این توانایی را نداشت، احتمالاً امروز زبانی بسیار فقیرتر بود. مسئله این است که در بسیاری از این کاربردها، دیگر با وام گرفتن واژه روبه‌رو نیستیم. گاهی کل سازوکار فکر کردن، جمله ساختن و بیان تجربه، ترجمه‌ی فوری زبان دیگری است. «این رابطه برای من کار نمی‌کند» دیگر فقط ورود یک واژه‌ی انگلیسی نیست. ساختار this relationship doesn’t work for me  را دست نخورده وارد فارسی کرده‌اند و وقتی هزاران بار تکرار شود، دیگر عجیب به نظر نمی‌رسد. تغییر در زبان خوب است، اما هر تغییری لزوماً زبان را غنی‌تر نمی‌کند. در فضای مجازی می‌توان هر روز این زخم‌ها را دید. «بزار»، «راجب»، «دوسته خوبم» شاید غلط‌هایی کوچک باشد، شاید بگویید چه مهم که کسی «بذار» را «بزار» بنویسد؟ شاید واقعاً مهم نباشد. مشکل آن‌جاست که نویسنده‌ی آن جمله دیگر حتی نمی‌داند صورت دیگری وجود دارد. بعد همان آدم مدیر شبکه‌ی اجتماعی یک شرکت می‌شود، خبرنگار می‌شود، تبلیغ می‌نویسد، سایت خبری اداره می‌کند یا برای صدها هزار نفر محتوا تولید می‌کند. آن‌جا خطا دیگر شخصی نیست، تکثیر می‌شود. و مهم‌تر از املا، دایره‌ی واژگان کوچک می‌شود.
تقریباً هر چیز خوبی «خفن» است. هر چیز بسیار خوب «ترکونده». هر آدم ناخوشایند «تاکسیک» است. هر رفتار مشکوک «ردفلگ» است. هر ادعایی «فکت» است. هر چیزی که انتظارش را نداشته‌ایم «رندوم» است. هر چیزی که کمی بیش از حد تحسین شده باشد «اورریتد» است. زبان هنوز کار می‌کند. منظور هم را می‌فهمیم. اما آن ظرافت معنایی که زبان را به جلو می‌راند، آرام‌آرام از میان می‌رود. تفاوت است میانِ «گزنده»، «آزاردهنده»، «سلطه‌جو»، «خودشیفته»، «تحقیرکننده»، «پرخاشگر»، «ویرانگر» و «ناسالم». وقتی همه «تاکسیک» می‌شوند، فقط یک کلمه‌ی انگلیسی وارد فارسی نشده، هفت تمایز معنایی هم شاید از گفت‌وگوی روزمره بیرون برود. فقر زبان از همین‌جا آغاز می‌شود و ادبیات به قهقرا می‌رود. موضوع ورود کلمه‌ی تازه نیست (که اشکالی ندارد)، مشکل این است که ده کلمه می‌رود و یک کلمه جایشان را می‌گیرد. caravanseraipress.com/fa/202…
3
11
3
157
9,346
Ashkan اشکان retweeted
سه نوع مخالف در خارج از کشور داریم: نوع اول در همین رژیم می‌تواند به ایران برگردد، نوع دوم بعد از سقوط رژیم، و نوع سوم بعد از سقوط رژیم بعدی.
44
27
13
430
67,569
ترامپ غلط کرد با باعث و بانیان این غلط اضافه.
President Trump posts again that Hormuz is ‘New U.S. Territory’
1
185
نسخه‌ی جلد نرم و کتاب الکترونیکی کتاب ‌خاطراتم، «نگاه آهو‌» The Gaze of the Gazelle با جلد تازه. این کتاب صرفاً خاطره‌ی یک واقعه یا مقطع تاریخی نیست. داستان زندگی پسری است که در نه‌سالگی انقلاب ۵۷ را دید، در سال‌های جنگ بزرگ شد، با ممنوعیت، سانسور و ترس زندگی کرد، به کتاب و ادبیات پناه برد، پزشک شد، ناشر شد، مترجم و نویسنده شد و سال‌ها تلاش کرد در کشوری که هر روز مرزهای آزادی در آن تنگ‌تر می‌شد، حق خواندن، نوشتن و انتخاب را حفظ کند. و بعد رسیدیم به ۳۰ خرداد ۱۳۸۸. روزی که ندا آقاسلطان در چند قدمی‌ام تیر خورد و سعی کردم کمکش‌کنم. تصویری که از آخرین لحظات زندگی او به جهان رسید، زندگی من را هم برای همیشه تغییر داد و چند روز بعد ناچار شدم ایران را ترک کنم. اما The Gaze of the Gazelle فقط کتاب ندا نیست. فقط کتاب انقلاب و جمهوری اسلامی هم نیست. روایت یک نسل است، و بیش از همه، روایت ایرانی است که اغلب پشت تصویر حکومتش پنهان می‌ماند. ایرانی پر از کتاب و موسیقی و دوستی و عشق و شوخی و سرسختی، ایرانی که مردمش در تمام این سال‌ها تلاش کرده‌اند خودشان باقی بمانند. طرح جلد تازه همین همین دو ایران را نشان می‌دهد. تصویری که دنیا از ایران می‌بیند، و زندگی‌ای که پشت آن جریان دارد. این روایت من است از ایران. این کتاب پیش از این به انگلیسی، آلمانی، سوئدی و ایتالیایی منتشر شده. The Gaze of the Gazelle An Iranian Memoir amzn.to/4wMRpUJ
4
15
150
3,370
عشق درآمد از درم دست نهاد بر سرم دید مرا که بی‌توام گفت مرا که وای تو
4
106
عشق درآمد از درم دست نهاد بر سرم دید مرا که بی‌توام گفت مرا که وای تو
1
96
Ashkan اشکان retweeted
شاپور بختیار در گفت‌وگو با تاریخ شفاهی هاروارد: «تمام مصیبت ملت ما این است که فرد اصیل را از فرد جَلَب نمی‌خواهیم تشخیص دهیم».
219
114
14
1,523
41,731
آمریکا تاکتیک های جنگیش رو با الهام از بستنی فروش های ترکیه طراحی کرده.
18
294
3
8,417
113,196
HR = Hardly Relevant
JUST IN: Bolt CEO Ryan Breslow fired the company’s entire HR team because they were “creating problems that didn’t exist.”
2
361
گنجور یکی از عجیب‌ترین و دلگرم‌کننده‌ترین community ها رو داره (داشت؟). احساسم بیشتر مواقع این بود که واقعا شیفته هستند و برخلاف اکثر شبکه‌های اجتماعی کمتر خودنمایی توش دیده می‌شد. با احترام و زبان فاخر با هم مخالفت و حتی دعوا می‌کردند 😄
آقای حسینی ۱۴ سال و ۵ ماه قبل، در گنجور زیر غزلی از حافظ نوشته: «سلام
وزن شعر فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن بحر رمل مثمن مخبون محذوف است.
لطفا دقت فرمائید.با تشکر» و خانم فاطمه در ۱ سال و ۱ ماه قبل، پاسخ داده: «اختیار شاعری آوردن فاعلاتن بجای فعلاتن رخ داده. وزن درست درج شده.»
5
319
خوابم نمی‌برد اومدم اینجا و دیدم آنچه نباید: «…ما که روزنامه‌نگار هستیم و شغل‌مان کامنت دادن روی خبر است، برای سه دقیقه سخن گفتن روی آنتن، یک ساعت می‌خوانیم…» این رو علی‌حسین قاضی‌زاده گفته. ما هیچ ما نگاه.
هر بار که به کلاب‌هاوس سر می‌زنم تعدادی کودک ۶۰ و ۷۰ ساله می‌بینم که بر منبری نشسته‌اند و برای هزار اکانت جوری سخنرانی می‌کنند که انگار صاحب یک کشورند. مجموعه‌ای تاریخ مصرف گذشته که تمام دنیای‌شان به اندازه همان منبر حقیر است. نه آداب گفتگو را بلندند و نه اهل شنیدن‌اند. یک تریلی مدرک و رزومه دارند، اما دریغ از ذره‌ای تواضع. تمام جهان نفهمند و تنها همین‌ها و همپالگی‌های‌شان هستند که اهل فهم و دانش‌اند. با تکرار هزار باره اینکه تو نمی‌فهمی و تو نخوانده‌ای، خودارضایی می‌کنند. ما که روزنامه‌نگار هستیم و شغل‌مان کامنت دادن روی خبر است، برای سه دقیقه سخن گفتن روی آنتن، یک ساعت می‌خوانیم و درباره جوانب خبر کلی مشورت می‌کنیم، اما این جماعت که خود را اهل علم و پژوهش معرفی می‌کنند، رختخواب‌شان در کلاب‌هاوس پهن است. هر بار که این اپلیکیشن را باز کنید، آنجا پلاس هستند. روزی چند ساعت برای همین هزار نفر جهاد تبیین می‌کنند و صد برابر چیزی که می‌خوانند دهان باز می‌کنند. گاهی هوس می‌کنم که بروم برای گفتگو، چند دقیقه که به این مجموعه دانشمند گوش می‌کنم، رها می‌کنم و می‌روم از فرط رقت‌انگیز بودن این جماعت.
351
تو همون دانشکده استادی بود که دکتراش رو از Essex گرفته بود و لذا صفحه پروفایلش فیلتر بود (بعدا که مضحکه شد رفع فیلتر کردند)
You’re unable to view this Post because this account owner limits who can view their Posts. Learn more
1
455
Ready to reconsider my non existing relationship with umbrellas.
This quoted post is unavailable.
1
370
هنوز واژه “توافق به کون” در سپهر سیاسی تابیدن نگرفته؟
1
2
613
در تاریخ فراموش نخواهد شد که وقتی یک دیوانه تهدید کرد تمدن ایران را نابود کند، آن‌که ژست «رهبر ملی‌گرایان» می‌گیرد، سکوت کامل کرد، چون تمام موجودیت سیاسی‌اش را مدیون دولت‌های خارجی است.
250
585
11
4,399
83,287
Ashkan اشکان retweeted
بازگشت طنز درجه یک ایرانی، از عوامل تشخیص وضعیت، مثل قیمت نفت و شاخص سهام.
یه ایران امشب با سیس امیرکبیر رفتن حموم.
3
25
1,112
48,272