ADAM NIKT🇵🇱 🇵🇱 #BabiesLivesMatter

Gorzka refleksja na temat dwóch aktów niemieckiego prawa; rocznica wydania jednego z nich minęła niedawno. Refleksję wywołał pewien zapis dekretu Hansa Franka "o zwalczaniu czynów gwałtu w Generalnym Gubernatorstwie" z 31 października 1939 r. Nie chodzi o powtarzające się wielokrotnie "ulega karze śmierci". §6: "Podżegacz i pomocnik karani będą, jak sprawca, czyn usiłowany karany będzie jak czyn dokonany". Czyli Polak, który w okupowanej Polsce jedynie usiłował złamać prawo Rzeszy, był karany tak, jakby je złamał. Na tej podstawie Niemcy zamordowali podczas okupacji setki tysięcy naszych współobywateli, większość bez procesu, w najlepszym razie po jego parodii. Zupełnie bez żadnych podstaw zamordowali miliony innych. Gdy skończyła się wojna, Niemcy były moralnym bankrutem. Cały świat tak uważał. 30 lat później RFN znowelizowała kodeks drogowy w taki sposób, by sprawców śmiertelnych wypadków drogowych, którzy nie znają swoich ofiar i nie mają motywu, karać łagodniej niż pozostałych zabójców. Ale zmianę wprowadzono do kodeksu karnego: chodziło o to, by objęła zbrodniarzy wojennych. By traktować ich tak, jakby mordując w okupowanej Polsce dopuścili się tylko usiłowania. Które przedawniało się po 15 latach. Czyli Niemiec, który podczas okupacji wysyłał na śmierć obcych sobie ludzi, wg prawa RFN tylko usiłował zabijać. Niemiecka administracja, zatrudniająca tysiące takich zbrodniarzy, podżegaczy i pomocników, zadbała, by oni i im podobni w społeczeństwie spali spokojnie. Zwłaszcza, że "usiłowanie" przedawniło się w 1960 r. Po wojnie Niemcy nie wypłacili nam reparacji, nie odbudowali zrujnowanych miast i wsi, nie zwrócili zrabowanych dzieł sztuki, nie ukarali zbrodniarzy, ale niektórzy mają swój kraj za "moralne supermocarstwo". Chyba dlatego, że mają moralność podwójną - co widać w podejściu do czynów popełnionych i usiłowanych.