Byrd TT (@byrdtt) header
Byrd TT (@byrdtt) profile picture

IT guy in SYD | Atheist | Reader | Pour Over | Morning Lover | Apricari | Pluviophile | Anthropologist enthusiast who happens to work in tech.

Sydney
Joined May 2010
Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)
Byrd TT retweeted
Voyager 1 is the furthest manmade object from earth. It was launched nearly 50 years ago and has been hurtling through space at 30,000+ miles per hour ever since. Today it reached one full LIGHT-DAY from earth (the distance you travel in 24 hours going the speed of light - 16 billion miles!) Earth's next CLOSEST star, Proxima Centauri, is a bit over 4 LIGHT YEARS away The scale of the universe and how spread out everything is... is always absolutely nuts.
Nov. 18, 2026, 5:16am EST The Voyager 1 spacecraft has reached a distance of one light-day from Earth.
198
1,188
50
18,708
654,540
The problem with modern politics is that winning elections has become more important than solving problems.
262
3,218
200
12,796
196,040
ถ้าให้เรียง 1. Corp Culture 2. Management/Manager 3. Room to grow 4. Stability 5. Pay ข้อแรก เพราะมันเชปวิธีการคิด วิธีการทำงาน สิ่งที่เค้าให้ความสำคัญ (จริยธรรม/ธรรมาภิบาลขององค์กร) มนุษย์ทุกคนล้วน"ปรับตัว"ให้เข้ากับองค์กรได้ แต่"เปลี่ยน"ตัวตนไม่ได้ ถ้านั่นเป็น core values ของคนนั้นๆ แล้วถ้าเลือกอะไรที่มันขัดกับตรงนั้นปุ๊บคือตายอ่ะ อยากให้คน value สิ่งนี้มากๆ ข้อสอง หัวหน้า (จริงๆเรามองที่โอกาสเติบโตพอๆกับหัวหน้า) แต่ถ้าตอนสัมฯแล้วมันไม่คลิก โอกาสที่เข้าไปแล้วพบว่ามันจะทำงานด้วยกันไม่ได้จะค่อนข้างเยอะเลย แล้วต่อให้ในองค์กรมีโอกาสในการเติบโตมากขนาดไหน แต่ถ้าหัวหน้าไม่สนับสนุนก็จบ (เพราะ assessment และ perf/peer review รวมถึง calibration มันมาจากเค้า) ส่วนความมั่นคงกับเงิน เราให้ความสำคัญพอๆกัน เพราะเราผ่านอะไรมาเยอะละ (สมัยนี้ไม่มีใครพูดคำว่า VUCA กันแล้วมั้ง) ความมั่นคงที่แท้จริงคือการสร้างคุณค่าในตัวเรา ถ้าเราเก่งพอ และสามารถสร้าง result ให้องค์กรในระดับที่มี impact ได้ มันก็จะมั่นคงเองในระดับนึง และเรื่องเงิน เรายอมถอยได้ถ้าเนื้องานมันสนุกพอ + มีโอกาสในการไปต่อ (เราเชื่อเรื่องถอยครึ่งก้าว ก่อนจะกระโดดอ่ะ)
เวลาสัมภาษณ์งาน ทุกคนให้ความสำคัญกับอะไรมากที่สุด? เงินเดือน / หัวหน้า / วัฒนธรรมองค์กร / ความมั่นคง / โอกาสเติบโต
1
3
147
น้องๆที่กำลังเตรียมตัวสัมภาษณ์งานแรก ผมอยากฝากเรื่องหนึ่งครับ ก่อนหน้านี้ผมเคยเล่าให้น้องฝึกงานที่บริษัทฟังว่า มีทักษะบางอย่างที่มหาวิทยาลัยอาจไม่ได้สอน แต่พอเข้าสู่โลกการทำงานแล้ว เราจะต้องใช้มันอยู่ตลอด ผมเรียกมันว่า ทักษะการเอ๊ะ ทักษะการต่อรอง และทักษะการเป็นมุมมองบุคคลที่สาม วันนี้เลยอยากเอามาขยายความให้น้องๆที่กำลังเตรียมตัวเป็น First Jobber ครับ 1. ทักษะการเอ๊ะ - สงสัยให้เป็น ถามให้เป็น สมมติว่ากรรมการสัมภาษณ์ให้โจทย์มาว่า ถ้าได้รับมอบหมายงานที่ไม่เคยทำมาก่อน จะจัดการอย่างไร? หลายคนอาจรีบตอบว่า จะพยายามทำให้ดีที่สุดครับ แต่ผมอยากเห็นมากกว่านั้น ลองถามกลับเพื่อทำความเข้าใจโจทย์ก่อนก็ได้ครับ เช่น งานนี้ต้องการผลลัพธ์อะไร มีเวลาทำเท่าไร มีข้อจำกัดอะไรบ้าง หรือมีใครที่เราสามารถขอคำแนะนำได้ การถามไม่ได้แปลว่าเราไม่เก่งนะครับ มันแสดงให้เห็นว่าเรารู้จักหาข้อมูลให้เพียงพอก่อนลงมือทำ ในชีวิตทำงานจริง บางทีคนสั่งงานก็อธิบายไม่ครบ และบางครั้งคนสั่งเองก็อาจยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีข้อจำกัดอะไรอยู่บ้าง คนทำงานที่ดีจึงไม่ใช่แค่ทำตามคำสั่งเก่ง แต่ต้องรู้จักตั้งคำถามด้วย 2. ทักษะการต่อรอง - หาข้อตกลง ไม่ใช่หาคนแพ้ชนะ สมมติว่ากรรมการถามว่า ถ้าหัวหน้ามอบหมายงานด่วนให้ แต่เรามีงานสำคัญอีกชิ้นที่ต้องส่งวันนี้เหมือนกัน จะทำอย่างไร? ไม่จำเป็นต้องตอบว่าจะทำให้เสร็จทั้งสองงานให้ได้เสมอไปนะครับ ลองอธิบายว่าเราจะบอกหัวหน้าถึงงานที่มีอยู่และเวลาที่เหลือ แล้วขอให้ช่วยจัดลำดับความสำคัญ หรือเสนอทางเลือกว่าชิ้นไหนสามารถส่งบางส่วนก่อนได้ ชิ้นไหนต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติม นี่คือการต่อรองเรื่องข้อจำกัดและความคาดหวัง ไม่ใช่การปฏิเสธความรับผิดชอบ ในโลกการทำงาน เราจะเจอสถานการณ์ที่ทรัพยากร เวลา และความต้องการของแต่ละฝ่ายไม่ตรงกันอยู่เสมอ การต่อรองที่ดีคือทำให้ทุกฝ่ายเข้าใจข้อจำกัดของกันและกัน แล้วหาทางเลือกที่ยอมรับร่วมกันได้ 3. ทักษะการเป็นมุมมองบุคคลที่สาม - มองให้พ้นจากมุมของตัวเอง สมมติว่ากรรมการถามว่า ถ้าเพื่อนร่วมทีมไม่เห็นด้วยกับวิธีทำงานของเรา จะทำอย่างไร? บางคนอาจตอบว่า จะพยายามอธิบายให้เพื่อนเข้าใจว่าเราคิดถูกอย่างไร แต่ลองคิดอีกมุมหนึ่งนะครับ ก่อนจะพยายามทำให้ใครเข้าใจเรา เราได้พยายามเข้าใจเขาหรือยัง? เขาอาจมีข้อมูลบางอย่างที่เราไม่มี อาจเห็นความเสี่ยงที่เรามองไม่เห็น หรืออาจรับผิดชอบผลกระทบอีกด้านหนึ่งของงาน ลองถอยออกมามองทั้งสองฝ่าย รวมถึงเป้าหมายของทีม แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเดินต่ออย่างไร ทักษะนี้ไม่ใช่การยอมคนอื่นตลอดเวลา และไม่ใช่การไม่มีจุดยืน แต่เป็นการไม่ยึดว่ามุมมองของเราคือความจริงทั้งหมด น้องๆอาจสงสัยว่า ถ้ายังไม่เคยทำงาน จะเอาประสบการณ์จากไหนมาตอบคำถามเหล่านี้? ไม่จำเป็นต้องเป็นประสบการณ์ทำงานประจำครับ งานกลุ่มที่มหาวิทยาลัย โปรเจกต์จบ การฝึกงาน กิจกรรมชมรม หรือแม้แต่ปัญหาที่เคยเจอระหว่างเรียน ก็เอามาเล่าได้ ลองเตรียมเหตุการณ์จริงที่ตัวเองเคยเจอไว้สักเรื่อง แล้วอธิบายให้กรรมการฟังว่า ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น เรารับผิดชอบอะไร เราตัดสินใจทำอะไร เพราะอะไร และสุดท้ายผลออกมาอย่างไร ถ้าย้อนกลับไปได้ มีอะไรที่เราอยากทำให้ดีกว่าเดิมไหม? สิ่งสำคัญไม่ใช่ทำให้กรรมการเชื่อว่าเราเก่งทุกอย่าง แต่ทำให้เขาเห็นว่าเรามีวิธีคิดอย่างไรเมื่อเจอสิ่งที่ไม่รู้ เจอข้อจำกัด หรือเจอคนที่คิดไม่เหมือนเรา และขอฝากอีกอย่างครับ อย่าเอาตัวอย่างทั้งหมดนี้ไปท่องเป็นคำตอบสำเร็จรูปนะครับ เพราะคำถามเดียวกันอาจมีคำตอบที่เหมาะสมได้หลายแบบ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์และหน้าที่ของงานนั้นๆ สำหรับผม Hard Skill เป็นสิ่งที่เรายังเรียนรู้และฝึกฝนเพิ่มเติมได้ตลอด แต่ Soft Skill เหล่านี้ก็ต้องอาศัยเวลาและประสบการณ์ในการพัฒนาเช่นกัน ไม่ต้องรอให้ได้งานก่อนถึงจะเริ่มฝึกครับ เริ่มฝึกได้ตั้งแต่วันนี้เลย ขอให้น้องๆทุกคนโชคดีกับการสัมภาษณ์งาน และได้เริ่มต้นชีวิตการทำงานในที่ที่เปิดโอกาสให้เรียนรู้นะครับ #CareerRealityCheck #FirstJobber #มุมมองบุคลลที่สาม
1
889
4
2,037
44,314
เราเลือกเป็นหัวหน้า... ไม่สิ เราเลือกเป็นมากกว่านั้นอีก เราเป็นคนไม่ชอบทำงาน operations เลย เราไม่สนุกกับการทำงานเดิมๆ ซ้ำๆ เราชอบคิด เราชอบ strategize เราอยากมี autonomy ในการตัดสินใจ (เราขึ้นชื่อได้ว่าเป็นคนที่ชอบ challenge status quo ในทุกองค์กรที่เราทำงาน) ซึ่งการเป็นตัวจิ๋วๆในทีมมันไม่ตอบโจทย์เรา เราเป็นคนมองภาพกว้าง เราเป็น visionary ในระดับนึง และก็เป็น transformative มากๆ เราก็ชอบเห็นความคิดของเราที่อาจจะเป็น long term vision มันถูก turn into reality ซึ่งถ้าคุณไม่ได้อยู่ในจุดที่ senior พอ สิ่งเหล่านี้มันจะไม่เกิดขึ้น นั่นแหล่ะ เราไต่ career ladder มาด้วย mindset แบบนี้ (เงินไม่เคยเป็นเรื่องหลักในชีวิตเรา) แล้วพอเราโตขึ้น ความสนุกที่เพิ่มขึ้นคือการได้เป็น mentor และสร้าง platform ให้น้องๆได้โตขึ้นไป ให้พวกเค้าได้ realise potential ของตัวเอง - เคยมีน้องในทีมเราเรียกเราว่า พี่ไม้ขีดไฟเลยด้วย เพราะไปจุดไฟในตัวเค้า... นี่แม่งคือความภูมิใจของเราอ่ะ ซึ่งเราเข้าใจนะ คนสมัยนี้อาจจะไม่ได้มี values เดียวกับที่เรามี เค้าจะพอใจแค่นั้น แต่อยากบอกว่าไม่ว่าจะตัดสินใจอะไรลงไป ให้ลองคิดไปข้างหน้าในอีก 10-15 ปีข้างหน้าด้วยว่าจะเสียใจกับสิ่งที่เราตัดสินใจในวันนี้หรือเปล่า
ทำไมเดี๋ยวนี้คนรุ่นใหม่ถึงไม่ค่อยอยากเป็นหัวหน้ากันแล้วอะ เมื่อก่อนการได้เลื่อนตำแหน่งคือความก้าวหน้าในชีวิต แต่เดี๋ยวนี้หลายคนกลับเลือกเป็นพนักงานธรรมดา เพราะเงินเดือนเพิ่มนิดเดียว แต่ความรับผิดชอบเพิ่มเป็นสิบเท่า ไหนจะต้องรับแรงกดดันจากทั้งลูกน้องและผู้บริหารอีก ถ้าเป็นคุณ ยอมได้เงินเดือนเพิ่มเพื่อเป็นหัวหน้า หรือขออยู่ตำแหน่งเดิมแบบสบายใจกว่า?
181
6
223
11,678
อันนี้ก็ take it too personal ไปนิดนึง การตัดสินใจ let go ใครซักคน มันเป็น confidential process อยู่แล้ว แล้วยิ่งถ้าเค้ารู้ว่าคุณสนิท มันยิ่งจะสร้าง bias ตอนตัดสินใจด้วยซ้ำ แล้วทางจขทว.ก็บอกเองว่าตัวเพื่อนเองก็ performance ไม่ดีจริงๆ มันก็ logical ที่จะให้ออก คือมองในมุม org/team mgmt มันก็เข้าใจได้หมด มันไม่ได้มีการหักหลังอะไรกันทั้งนั้น มันคือ professional methodology แค่นั้นเอง on a flip side นี่คือสิ่งที่ดีขององค์กรด้วยซ้ำเวลา evaluate คน เพราะวัดกันที่ performance จริงๆ ไม่ใช่สนิทกับใคร เคยไปเล่นกับใครแล้วจะมี leverage ในการได้โอกาสมากกว่าอีกคนนึง ไม่ว่าจะเป็นโอกาสในการเติบโต หรือ 2nd chance ก็ตาม
นายโทรมาบอกว่าเพื่อนในทีมจะโดนจ้างออก สิ้นสุดงานสิ้นปีนี้ ที่อึ้งคือกุเพิ่งมารู้ว่าเค้าเรียกหัวหน้าแผนกอื่นๆไปปรึกษาเมื่อวันศุกร์ ทุกคนไม่มีใครแย้ง แล้ววันศุกร์นี่อยู่ออฟด้วยซ้ำแต่ไม่มีใครเรียกคุย ไม่ถามคห พี่ๆพวกนั้นเพิ่งเล่นกับเพื่อนนี่ด้วยซ้ำ ลับหลังทำกันขนาดนี้เลยเหรอวะ
95
2
66
11,888
I’m in love with this sentence: “Pressure is a privilege. It means things are expected of you.”
30
570
12
5,144
112,941
คำคมวันนี้; อย่าเสียความเป็นตัวเอง เพียงเพื่อให้ใครบางคนพอใจ
2
5
9
445
สำคัญมาก มาก มาก มาก มาก มาก สำหรับตัวเองที่อยู่ในสายเทคฯ ถ้าเทียบสกิลด้านเทคฯแล้วผมนี่กากมาก แต่ตอน early career ของผม competitive advantage ของผมอยู่ที่ภาษาเลยครับ ดีกว่ายังไง ? เพราะโลกเราขับเคลื่อนด้วยการสื่อสารครับ ต่อให้คุณเก่งขนาดไหน คุณสื่อสารไม่ได้ (ทั้งสื่อออกและรับเข้า) มันก็ทำให้คุณไปต่อไม่ได้แล้ว พอเราได้ภาษาดีกว่าคนอื่นๆ เราสามารถอธิบายสิ่งที่เราคิดได้ดีกว่า ถามสิ่งที่เราไม่รู้ได้ตรงประเด็นกว่า เราเข้าใจได้เร็วกว่า รวมถึงเราสามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมได้เร็วกว่า นั่นแปลว่าคุณทำงานกับต่างชาติได้ง่ายกว่าคนอื่น เร็วกว่าคนอื่น รวมถึงงานที่จะได้ทำก็เปิดกว้างมากกว่าคนอื่น แล้วถ้าวันนึงคุณอยากลอง challenge ตัวเองไปหางานทำตปท. เรื่องภาษาจะไม่เป็นอุปสรรคของคุณครับ ตอนผมได้โอกาสในชีวิต ผมเชื่อว่ามีคนที่เก่งกว่าผมอีกมากในตลาด แต่ผมเห็นว่าเค้าสื่อความคิดเค้าได้ไม่ดีเท่าผม นั่นทำให้ผมถูก evaluate ในมุมของคนอื่นๆดีกว่าคนนั้น สรุปเลยละกัน ถ้าผมบอกน้องๆได้ ผมบอกเลยว่าไปเติมภาษาเถอะ (ควบคู่ไปกับ AI ก็ดี) มันทำให้เราไปได้ไกลมากๆๆๆๆๆจริงๆนะ
หลายคนพูดว่ายุคนี้การพูดภาษาที่2 ได้โดยเฉพาะภาษาอังกฤษนั้นสำคัญมาก อยากรู้ว่าภาษาอังกฤษเปลี่ยนชีวิตทุกคนยังไงกันบ้าง
52
80
3,613
อันนี้จริงๆเกือบถูกละ แต่ถ้าจะต้องวัดว่าควรจะออกจากงานดีมั้ย มันจะแยกเป็น 5 ข้อ - ตัวงาน | หัวหน้า | ทีม | เงินเดือน | โอกาสในการเรียนรู้และพัฒนาตัวเอง... ซึ่งแต่ละคนรวมถึงจังหวะของชีวิตก็ให้น้ำหนักตรงนี้ไม่เท่ากัน ตอนเราเด็กกว่านี้ เราสนใจแค่เนื้องานกับโอกาสในการเรียนรู้ เพราะเราจะใช้มันต่อยอดไปได้อีกในชีวิตการทำงานในอีก 20-30 ปีข้างหน้า หน.แย่ ทีมห่วย เงินไม่กากไป เราก็ทนทำไปเพราะเราคิดเหมือนว่าเราไปเรียนแถมได้เงิน แต่พอ mid-career ที่เราพอมีความสามารถ เราก็จะไปโฟกัสที่ทีมและหัวหน้าแทน เพราะคนพวกนี้จะช่วยให้เราไปได้ไกลกว่าเดิม ไม่ว่าจะ support เรา mentally or professionally ทีมที่ไม่ดีหรือหัวหน้าที่ไม่พร้อมทำตรงนี้ เราก็จะมองแล้วว่ามันเป็น hurdle ของการไปข้างหน้าของเรา ซึ่งทั้งหมดที่พูดมา เราไม่อยากให้เอาอารมณ์มาตัดสินใจอะไรทั้งนั้น ให้มองทุกอย่างแบบ fact-based ให้หมด เพราะคนเรามันมี emotional bias อยู่แล้ว ให้มองให้ขาด ตัดอารมณ์ให้ได้ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆเสมอๆ และสุดท้าย เรา approach การเลือกงานใหม่จากการวัด 5-6 ข้อนี้เหมือนกัน ไม่ใช่แค่คิดตอนที่จะออก แต่คิดตั้งแต่วันที่เลือกงานเลย (ข้อ 6 ของเราคือเราจะดูว่า corporate ethics/principles มันขัดต่อความเชื่อของเราหรือเปล่า)
สำหรับทุกคน อะไรคือจุดที่ทำให้ตัดสินใจลาออกจากงานที่เก่าจริงๆ ระหว่าง 1. เนื้องาน 2. หัวหน้า/เพื่อนร่วมงาน 3. เงินเดือน มาแชร์กันหน่อย
112
1
181
5,947
จากคนที่ย้ายแล้วสองรอบ ถ้ามั่นใจว่าอยากใช้ชีวิตอยู่ตปท. (แบบไปแล้วไม่กลับเลยนะ ยกเว้นจำเป็น) ไปยิ่งเร็วยิ่งดีครับ ผมย้ายครั้งแรกตอน 25 แล้วกลับไทยตอน 29 ตอนนั้นคือง่ายมาก กระเป๋าลากใบเดียวเลยด้วยซ้ำ อายุผู้ใหญ่ที่บ้านก็ยังไม่มากยังพอดูแลตัวเองได้ การปรับตัวกับภาษาก็ง่ายกว่า ภาระรอบตัวก็ยังไม่เยอะ อนาคตข้างหน้ามันยังมีอีกยาวอ่ะ คือถ้าเฟล มันก็คือการ fail forward แบบแทบไม่เสียอะไรเลย นี่ย้ายรอบล่าสุดนี่ 40 ต้นๆ คิดเยอะมาก ไม่ว่าจะเรื่องส่วนตัวเพราะต้องวางแผนละว่า ถ้าไปแล้วอยากจะกลับ จะกลับมาทำอะไรได้ หรือว่าถ้าอยู่ต่อ คนข้างหลังจะยังไง สินทรัพย์ที่มีในไทย รถ บ้าน ฯลฯ จะจัดการยังไง จะวางแผน retirement ยังไง คือความรับผิดชอบมันเยอะกว่าเดิมเยอะมากครับ ฉะนั้น ถ้าตั้งธงแล้วว่าจะไป หาทางไปตั้งแต่เด็กๆเลยครับ
📌 อายุ 30-35 มีใครคิดจะย้ายประเทศไหมครับ?
1
390
5
491
71,982
ครอบครัว เราก็เหมือนวัยรุ่นและคนรุ่นใหม่ๆทั่วๆไปที่คิดว่า เห้ยเรียนจบละ หาเงินได้เองละ เราก็อยากใช้ชีวิตของเราไปนั่นแหล่ะ เรา take it for granted มาตลอดกับคนที่บ้าน ใส่ใจบ้างไม่ใส่ใจบ้าง ตามวิถีของคนรุ่นเรา แต่พอเราเจอ incident ใหญ่ๆครั้งนึงในชีวิต ครอบครัวคือคนที่ไม่เคยตั้งคำถามกับการตัดสินใจของเรา ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเรา จนเรารู้สึกได้เองว่า เออว่ะ การมีคนที่ดีที่พร้อมซัพพอร์ตเราอยู่ (แบบ mentally/emotionally นะ) แม่งดีกว่าไม่มีขนาดไหน แล้วที่ผ่านมาเราทำไมแม่งไม่เคยเห็นเลยวะ แล้วยิ่งตอนนี้เราเห็นพวกเค้าอายุมากขึ้นไปทุกวัน เวลาที่มันนับถอยหลังไปทุกวันแล้ว เราก็ยิ่งรู้สึกว่าเราต้องให้ความสำคัญกับเค้ามากๆ เพราะเวลามันไม่สามารถถอยกลับได้แล้ว ถ้าไม่ใช้เวลากับเค้าตอนนี้ เราอาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้วก็ได้
มีเรื่องอะไรที่เมื่อก่อนทุกคนไม่เห็นความสำคัญ แต่พอโตขึ้นกลับรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ๆ บ้าง
1
4
375
เราไม่มีเส้นแบ่งอันนั้นเลย เพราะเราไม่ค่อยมีเพื่อนมั้ง 🥹🥹🥹 เราแก่แล้ว เราไม่ได้คิดอะไรเยอะแล้ว เพื่อนที่ทำงาน = เพื่อนอ่ะ มันต่างกันแค่ว่าเรารู้จักคนๆนั้นจากตรงไหนก็แค่นั้น แต่ทุกคือคนอื่นสำหรับเราเหมือนกันหมด แล้วเรื่องส่วนตัวของเราก็คือเรื่องของเรา เราไม่ได้ไปเล่าอะไรให้ใครฟังอยู่แล้ว ฉะนั้นทุกคนมันก็เหมือนกัน เท่ากันไปหมด เค้าไม่ใช่เรา ไม่ใช่แฟน หรือพ่อแม่ หรืออะไรของเราที่จำเป็นจะต้องไปให้ status อะไรไปมากกว่านั้น
อยากรู้ว่าทุกคนมีเส้นแบ่งระหว่างเพื่อนร่วมงานกับเพื่อนจริง ๆ กันตรงไหน หรือที่ทำงานมันก็แค่ที่ๆเราแสดงความสนิทสนมเพื่อความอยู่รอด
1
8
1
18
3,915
ส่วนตัวเราชอบวิธีการเขียนทุกอย่างลงในกระดาษมากๆ เป็นวิธีที่นักจิตวิทยาแนะนำมาเยอะอยู่ เพราะเวลาเรารู้สึกโกรธ เศร้า กังวล หรือมีเรื่องวุ่นวายอยู่ในหัว หลายครั้งเราอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรเริ่มจัดการกับความรู้สึกเหล่านั้นยังไง เปลี่ยนจากการเก็บทุกอย่างไว้ในใจ มาใช้กระดาษเป็นพื้นที่ระบายความรู้สึกกันดู -ถ้ากำลังโกรธ ลองเขียนทุกอย่างที่ทำให้เราโกรธลงไป ไม่ต้องเรียบเรียง ไม่ต้องคิดเยอะ เขียนให้หมด แล้วลองฉีกกระดาษทิ้ง จะรู้สึกดีขึ้นมาแบบบอกไม่ถูก เหมือนได้ปล่อยวางความโกรธทิ้งไป -ถ้ากำลังเศร้า ลองเขียนจดหมายถึงตัวเอง เหมือนกำลังปลอบเพื่อนคนหนึ่ง เขียนว่าเรากำลังรู้สึกอะไร และอยากบอกอะไรกับตัวเองในวันที่ไม่โอเค -ถ้ากำลังกังวล ลองเขียนสิ่งที่กำลังกังวลออกมาทีละข้อ แล้วแยกดูว่าเรื่องไหนเราพอจะจัดการได้ และเรื่องไหนอยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา -ถ้าเบื่อ ไม่มีแรงบันดาลใจ ลองเขียนทุกอย่างที่ผุดขึ้นมาในหัว ไม่ต้องคิดว่าจะเขียนอะไรดี ไม่ต้องสนใจว่ามันจะมีสาระหรือเปล่า บางทีไอเดียใหม่ ๆ อาจเริ่มจากตรงนี้ก็ได้ -ถ้ารู้สึกว่าชีวิตไม่มีอะไรดีเลย ลองเขียน 3 สิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เป็นอะไรก็ได้ เรื่องเล็กหรือใหญ่ก็ได้ เช่น ได้กินของอร่อย, ได้จกพุงแมวน่ารักๆ, ทำงานเสร็จตามเป้าหมาย -ถ้ารู้สึกหลงทาง ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ลองเขียนภาพชีวิตที่เราอยากมีในอีก 1 ปีข้างหน้า อยากทำอะไร อยากเป็นคนแบบไหน และมีอะไรเล็ก ๆ ที่เริ่มทำได้ตั้งแต่วันนี้ ลองดูนะ มันช่วยได้มากจริงๆ🤍🤍
ขอ how to ฮีลใจตัวเองหน่อย เวลาเหนื่อยกับชีวิต เศร้า หรือเครียด ไม่ว่าจะเรื่องงาน เรื่องเงิน ความรัก หรือเรื่องอื่น ๆ
1
6
9
445
ผมโชคดีครับ ที่ตลอดชีวิตการทำงานมีคนให้โอกาสมาตลอด เจ้านายคนแรกในช่วงวิกฤติต้มยำกุ้ง ให้ผมทำทุกอย่างในสาย IT ตั้งแต่เข้าสาย LAN ซ่อมคอม Setup Printer เขียนโปรแกรม จนวันหนึ่งท้าทายให้เขียนระบบ Payroll ของบริษัทคนเดียว บริษัทต่อมา ผมสมัครไปเป็น Sales แต่เขาดูหน่วยก้านแล้วคงคิดว่าไม่เหมาะ ฮ่าๆ เลยส่งผมไปอยู่ทีม Mainframe แทน พี่ๆในทีมช่วยสอน ช่วยดัน จนได้เป็น Mainframe Engineer แล้วก็มีคนให้โอกาสไปทำ Project Management จากคนดูแล Mainframe กลายเป็นคนรับผิดชอบโครงการย้าย Data Center ต้องไปเรียนรู้งานก่อสร้าง ระบบแอร์ Raised Floor และวางแผนย้ายระบบทั้งหมดในช่วงวันหยุด เจ้านายคนต่อมาสอนผมอีกหลายเรื่องที่ไม่มีในตำราทำงาน ทั้งเล่นกอล์ฟ เข้าหาผู้ใหญ่ และเรื่องที่เขาคุยกันในสนามกอล์ฟ อีกคนให้ความไว้ใจ ให้ตัดสินใจและลงมือทำเต็มที่ มีปัญหาค่อย Escalate จนถึงเจ้านายคนปัจจุบันที่สื่อสารกันตลอด มอบหมายงานยากๆที่ไม่ค่อยมีใครได้ทำ ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรใหม่อีกเยอะ มองย้อนกลับไป ผมคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ ถ้าไม่มีคนเหล่านี้ให้โอกาส วันนี้พอมีโอกาสเป็นคนเลือกคน สอนงาน และมอบหมายงานให้คนอื่นบ้าง ผมก็อยากส่งต่อสิ่งที่เคยได้รับ Pay It Forward ครับ #มุมมองบุคคลที่สาม
3
9
19
713
1. เราย้ายไปยุโรปครั้งแรกตอนอายุ 25 (ทำอยู่เกือบๆ 4 ปี) บริษัทที่เราทำงานในไทยเค้ามี HQ อยู่ที่นั่น เราเป็น first jobber ที่นี่ ทำได้อยู่ 3 ปีนิดๆ นายเราตอนนั้นถามว่ามีตำแหน่งที่นู่นว่าง open for int'l อยากไปมั้ย ก็สัมฯกับนายทางนู้นแล้วก็ได้ย้ายไป 2. รอบล่าสุด นี่ย้ายมาออสฯ นาย(again) บอกว่าคนเก่าจะเกษียณนะ สนใจมั้ยเพราะเค้าคิดว่าเราเหมาะ ก็สัมฯตาม process แล้วก็ได้ย้ายมา นี่มาได้ 7 เดือนละครับ ทั้งสองครั้งของเราเกิดขึ้นกับการได้ทำงานในองค์กร global ที่มีออฟฟิศในไทย และเป็นองค์กรที่ open for international growth ซึ่งไม่ใช่ทุกองค์กรมี mindset แบบนี้ อย่างไรก็ดีนั่นก็คือในส่วนขององค์กร แต่ในมุมส่วนตัว เราเห็นว่าทุกคนที่ได้ย้ายไปนู่นมานี่ (expat/inpatriate) แทบทุกคนจะมีคาแรคเตอร์ของการ open for changes พร้อมรับสิ่งใหม่ๆ ทั้งคน งาน วัฒนธรรม และไม่ judge มี character ที่เราเรียกว่า pleasant/amicable ละกัน (ไม่ใช่เฟรนด์ลี่นะ แต่เราอธิบายไม่ถูก) รวมถึงทุกคนทำงานหนัก ไม่ว่าจะเพราะชอบทำ หรือเพราะอยากพิสูจน์ตัวเองก็ตาม และสุดท้าย คุณต้องมี achievement บางอย่างที่จะเล่าเป็น success story ของคุณเองได้ ไม่ว่าด้านไหนก็ตาม เพราะสุดท้ายทุกการย้าย มันไม่ใช่แค่ตัวคุณ แต่มันต้องมี endorsement หรือ sense check กับเพื่อนร่วมงาน ทีม นาย น้องในทีมก่อนอยู่แล้ว สิ่งที่คุณทำ คนที่คุณเป็น มัน echo ออกมาผ่านสายตาและมุมมองของคนอื่นด้วยเช่นกัน
ในนี้มีใครทำงานอยู่ยุโรป ออสเตรเลีย อเมริกากันมั้ยคะคืออยากรู้ว่าทุกคนเริ่มต้นไปทำที่นั้นกันได้ยังไงจากคนไม่มีทุนพอจะแชร์ให้กันฟังได้มั้ย
4
174
1
288
17,961
เราคือคนที่ตรงข้าม 😅😅😅 เรามองในแทบทุกมุมว่าชีวิตมีความเสี่ยงอะไรบ้าง มีอะไรจะผิดพลาดได้บ้าง มีอะไรที่ doom to fail ได้บ้าง คือเป็นคนมองลบแทบจะตลอดเวลา แต่นั่นทำให้เรามี awareness และหาวิธีปิดแกปตลอด และเราอยู่บนความเป็นจริงแบบนั้น จนทำให้เรามาถึงจุดที่เราอยู่ตอนนี้มากกว่า
หรือจริงๆแล้ว สูตรโกงชีวิตคือการมองโลกในแง่ดีแบบเวอร์ๆ เพ้อฝันหน่อยๆ แล้วเชื่อว่าตัวเองจะไปได้ไกลกว่าที่คนอื่นคิดไว้ก็ได้นะ
2
1
8
733