naina

Alya’nın güvensizliklerini, korkularını; Cihan’ın mecburiyetlerini, prangalarını, geçmişinden taşıdığı travmaları… Bu karakterleri anlayabilmek için defalarca düşündüm, konuştum, yazdım; hep birlikte anlamaya çalıştık. Neyi neden yaptıklarını, hangi yaradan hangi tepkiyi verdiklerini anladık, hâlâ da anlıyoruz. Ama artık yetmez mi? Onları yüzleşmenin eşiğine getirecek olan neyse, artık yaşansın istiyorum. Çünkü mesele benim için çoktan kimin haklı, kimin haksız olduğu tartışmasının ötesine geçti. Ben artık onları anlamaya çalışmak değil, birbirlerini anlamaya başladıklarını görmek istiyorum. Yaralarını tanımakla yetinmeyip birbirlerinin yaralarına dokunabildiklerini, nihayet iyileşme yolunda adım attıklarını hissetmek istiyorum. Haftalar geçiyor ama aynı korkular, aynı savunma mekanizmaları, aynı hatalar dönüp dolaşıp karşımıza çıkıyor. Aralarındaki sorunlar yerinde sayarken verdikleri tepkiler de değişmiyor. Oysa karakterlerin yaşadıkları her şeyin onları bir yere taşıması, bütün bu acıların ve kırılmaların bir karşılığının olması gerekiyor. Artık aynı döngünün içinde ne kadar incindiklerini değil, o döngüden çıkmak için ne yaptıklarını görmek istiyorum. Bölümler beni mutsuz etmiyor, bunu söyleyemem. Ama artık tatmin de etmiyor. Çünkü hikâyenin duygusal ağırlığını hissetsem de ilişkilerindeki ilerlemeyi aynı ölçüde hissedemiyorum. CihAl’i yeniden o güçlü bağlarıyla, birbirlerine duydukları aşkın bütün korkularına rağmen kendini hissettirdiği hâliyle görmek istiyorum. Bu belirsizlik, bu sürekli ertelenen yüzleşme artık bende heyecandan çok tedirginlik yaratıyor. Onların aşkına inanmak için yeni sebeplere ihtiyacım yok, o aşkın artık bir şeyleri değiştirdiğini görmeye ihtiyacım var. Umut verecek bir gelişmenin zamanı çoktan geldi, geçiyor.