Ehsan

ابتدا باید یک سوء‌تفاهم بنیادین را کنار زد: جنگ، در جهان، محصول ارادهٔ توده‌ها نیست. چه مردم داخل ایران و چه آنان که بیرون از ایران زندگی می‌کنند، در تصمیم به جنگ یا صلح «هیچ‌کاره»‌اند. تصمیم برای جنگ در اتاق‌های بسته گرفته می‌شود، جایی که محاسبهٔ بقا، موازنهٔ قوا و منافع راهبردی تعیین‌کننده است؛ نه هیجان، نه استوری، نه تجمع چند هزارنفره. این تصور که چندتا تبعیدیِ آواره از وطن بتوانند ماشهٔ یک جنگ منطقه‌ای یا بین‌المللی را بچکانند، بیش از آنکه تحلیل باشد، نوعی فرار از فهم ساختار است. چهل‌وهشت سال است جمهوری اسلامی همچون متنی تزلزل‌ناپذیر در جای خود ایستاده که اگر اراده‌ای مؤثر برای تغییر آن وجود می‌داشت، در این چهار دهه نمود عینی پیدا می‌کرد. سوال این است که مگر تظاهرات گسترده در غرب برای حمایت از فلسطین توانست جلوی حملهٔ اسرائیل را بگیرد که حالا توییت و استوری چهار ایرانی بی‌پناه قرار است محرک جنگ باشد؟ این قیاس، از اساس، ناتوان از درک نسبت «قدرت» و «صدا» است. و این کفتارها به جای فهم مناسبات قدرت، به‌جای آنکه مسئولیت را متوجه مسوول واقعی بدبختی ما و نابودی وطنمان کنند، دور افتاده‌اند که مقصر شمایید. مقصر هرچه به سر ما، ایران، مردم داخل و خودتان بیاید، فقط و فقط شما و نظام محبوبتان است.