Bir karadelikte olay ufkunu geçerken hiçbir şey hissetmeyebilirsin. Hayattaki en zor sınırlar da çoğu zaman böyle geçiliyor Süper kütleli bir karadelikte gelgit kuvvetleri ufukta henüz zayıftır. Çizgiyi geçersin ve fark etmezsin. Fark ettiğinde artık dönüş yoktur. Çünkü ufuk fiziksel bir duvar değil, matematiksel bir çizgi Bunu hayat için kesin bir kural gibi değil, güzel bir benzetme olarak okuyorum. İnsan zor giden şeylere çoğu zaman böyle giriyor. İlk günlerde alarm çalmaz. Sürekli eleştirilen çocuk "bu normal" der. Yıpratan bir işte ilk aylar "geçici" gibi gelir. Çizginin nerede geçildiği geriye bakınca anlaşılır İyi haber şu: fizikte ufuktan dönüş yok ama psikolojide mutlak bir sınır yok. Travma odaklı terapiler ve EMDR için güçlü kanıt var ve anılar her çağrıldığında geçici olarak yeniden işlenebilir hale geliyor Bugün kendine şunları sor 6 ay önce kabul etmeyeceğin neyi bugün normal sayıyorsun Bunu ilk ne zaman fark etmeye başladın Güvendiğin biri bunu duysa sana ne derdi Cevap seni korkutuyorsa ya da güvenliğin tehlikedeyse bir uzmana ya da güvendiğin birine ulaş Çizgiyi ancak geriye bakınca görürsün. Ama geriye bakmaya cesaret edersen yön de orada başlıyor 🕳️