Die zaten niet in m’n klasje toen ik nog media-ethiek gaf aan de VU. Ik leg het nog maar een keer uit.. Journalisten en media kunnen niet objectief zijn, maar moeten wel proberen de waarheid zo goed mogelijk weer te geven. Net als rechters en wetenschappers hebben zij een epistemologisch beroep dat gebaat is bij de Mertonian values disinterestedness en organized skepticism. Ze houden gezonde distantie van hun subject. Net als bij deze andere kennisberoepen, die gericht zijn op waarheidsvinding, passen journalisten bepaalde onderzoeksmethoden toe. Deze sluiten aan bij de vluchtigheid van hetgeen zij onderzoeken. Denk aan: -het nastreven van waarheidsgetrouwheid; -publish and be damned (de focus ligt op de waarheid, niet op de consequenties van publicatie); -betrouwbaarheid (één bron is geen bron, twee is een halve bron, drie is een hele bron); -bronbescherming; -rectificatie bij fouten; -en hoor en wederhoor. Sociale cohesie bevorderen, populisme bestrijden en de wereld veranderen zijn geen doelen van de (publieke) media, maar hooguit neveneffecten. Als dit je uitgangspunten zijn, is het vreemd dat je gaat huilen over verslaggeving, tenzij je merkt dat de waarheid niet wordt gebracht. Alleen in dat laatste geval is er reden om te huilen. Maar dat lijkt me al snel overtrokken.