พัมพุม🐣🪿🌨️ retweeted
ทำงานอาร์ตแม่งก้เหนื่อยจะตายอยุ่ละ ถ้าโดนบอกงานแก่ ไร้เทส กุคงกรี้ดอัดหน้ามันแล้วถามว่า แล้วแบบไหนคือไม่แก่คะ ใส่ฟิลเต้อฟุ้ง ๆ แคปชั่นในรูป texts แบบยืด ๆ มีดอกบัวหรอ
พัมพุม🐣🪿🌨️ retweeted
ถูกต้อง คือแต่ละที่ก็ต้องทำงานเหมือนกันแหละแต่สภาพแวดล้อมการทำงานแบบห้ามผิด ห้ามพลาดเลย ทำให้เกิดความเครียดจนกลายเป็นความกดดัน งานเป็น priority แม้แต่วันลาก็ต้องคอยรับสายเพราะ urgent แต่บางทีก็ urgent จนรู้สึกว่าลามาทำไม environment แบบนี้ทำให้เหนื่อยใจจนไม่อยากไปทำงานอ่ะจริงๆ
เหมือนเข้ารร.ประจำเก่าๆที่ต้องทำขัดฉากท่องข้าวทุกจานอารทุกมื้อ มีเวลากินข้าว5นาที มากกว่าจะเป็นโรงเรียนเวทมนตร์แฟนตาซีสนุกๆ
พัมพุม🐣🪿🌨️ retweeted
น้องๆที่กำลังเตรียมตัวสัมภาษณ์งานแรก ผมอยากฝากเรื่องหนึ่งครับ
ก่อนหน้านี้ผมเคยเล่าให้น้องฝึกงานที่บริษัทฟังว่า มีทักษะบางอย่างที่มหาวิทยาลัยอาจไม่ได้สอน แต่พอเข้าสู่โลกการทำงานแล้ว เราจะต้องใช้มันอยู่ตลอด
ผมเรียกมันว่า ทักษะการเอ๊ะ ทักษะการต่อรอง และทักษะการเป็นมุมมองบุคคลที่สาม
วันนี้เลยอยากเอามาขยายความให้น้องๆที่กำลังเตรียมตัวเป็น First Jobber ครับ
1. ทักษะการเอ๊ะ - สงสัยให้เป็น ถามให้เป็น
สมมติว่ากรรมการสัมภาษณ์ให้โจทย์มาว่า ถ้าได้รับมอบหมายงานที่ไม่เคยทำมาก่อน จะจัดการอย่างไร?
หลายคนอาจรีบตอบว่า จะพยายามทำให้ดีที่สุดครับ
แต่ผมอยากเห็นมากกว่านั้น
ลองถามกลับเพื่อทำความเข้าใจโจทย์ก่อนก็ได้ครับ เช่น งานนี้ต้องการผลลัพธ์อะไร มีเวลาทำเท่าไร มีข้อจำกัดอะไรบ้าง หรือมีใครที่เราสามารถขอคำแนะนำได้
การถามไม่ได้แปลว่าเราไม่เก่งนะครับ มันแสดงให้เห็นว่าเรารู้จักหาข้อมูลให้เพียงพอก่อนลงมือทำ
ในชีวิตทำงานจริง บางทีคนสั่งงานก็อธิบายไม่ครบ และบางครั้งคนสั่งเองก็อาจยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีข้อจำกัดอะไรอยู่บ้าง
คนทำงานที่ดีจึงไม่ใช่แค่ทำตามคำสั่งเก่ง แต่ต้องรู้จักตั้งคำถามด้วย
2. ทักษะการต่อรอง - หาข้อตกลง ไม่ใช่หาคนแพ้ชนะ
สมมติว่ากรรมการถามว่า ถ้าหัวหน้ามอบหมายงานด่วนให้ แต่เรามีงานสำคัญอีกชิ้นที่ต้องส่งวันนี้เหมือนกัน จะทำอย่างไร?
ไม่จำเป็นต้องตอบว่าจะทำให้เสร็จทั้งสองงานให้ได้เสมอไปนะครับ
ลองอธิบายว่าเราจะบอกหัวหน้าถึงงานที่มีอยู่และเวลาที่เหลือ แล้วขอให้ช่วยจัดลำดับความสำคัญ หรือเสนอทางเลือกว่าชิ้นไหนสามารถส่งบางส่วนก่อนได้ ชิ้นไหนต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติม
นี่คือการต่อรองเรื่องข้อจำกัดและความคาดหวัง ไม่ใช่การปฏิเสธความรับผิดชอบ
ในโลกการทำงาน เราจะเจอสถานการณ์ที่ทรัพยากร เวลา และความต้องการของแต่ละฝ่ายไม่ตรงกันอยู่เสมอ
การต่อรองที่ดีคือทำให้ทุกฝ่ายเข้าใจข้อจำกัดของกันและกัน แล้วหาทางเลือกที่ยอมรับร่วมกันได้
3. ทักษะการเป็นมุมมองบุคคลที่สาม - มองให้พ้นจากมุมของตัวเอง
สมมติว่ากรรมการถามว่า ถ้าเพื่อนร่วมทีมไม่เห็นด้วยกับวิธีทำงานของเรา จะทำอย่างไร?
บางคนอาจตอบว่า จะพยายามอธิบายให้เพื่อนเข้าใจว่าเราคิดถูกอย่างไร
แต่ลองคิดอีกมุมหนึ่งนะครับ
ก่อนจะพยายามทำให้ใครเข้าใจเรา เราได้พยายามเข้าใจเขาหรือยัง?
เขาอาจมีข้อมูลบางอย่างที่เราไม่มี อาจเห็นความเสี่ยงที่เรามองไม่เห็น หรืออาจรับผิดชอบผลกระทบอีกด้านหนึ่งของงาน
ลองถอยออกมามองทั้งสองฝ่าย รวมถึงเป้าหมายของทีม แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเดินต่ออย่างไร
ทักษะนี้ไม่ใช่การยอมคนอื่นตลอดเวลา และไม่ใช่การไม่มีจุดยืน แต่เป็นการไม่ยึดว่ามุมมองของเราคือความจริงทั้งหมด
น้องๆอาจสงสัยว่า ถ้ายังไม่เคยทำงาน จะเอาประสบการณ์จากไหนมาตอบคำถามเหล่านี้?
ไม่จำเป็นต้องเป็นประสบการณ์ทำงานประจำครับ
งานกลุ่มที่มหาวิทยาลัย โปรเจกต์จบ การฝึกงาน กิจกรรมชมรม หรือแม้แต่ปัญหาที่เคยเจอระหว่างเรียน ก็เอามาเล่าได้
ลองเตรียมเหตุการณ์จริงที่ตัวเองเคยเจอไว้สักเรื่อง แล้วอธิบายให้กรรมการฟังว่า
ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น เรารับผิดชอบอะไร เราตัดสินใจทำอะไร เพราะอะไร และสุดท้ายผลออกมาอย่างไร
ถ้าย้อนกลับไปได้ มีอะไรที่เราอยากทำให้ดีกว่าเดิมไหม?
สิ่งสำคัญไม่ใช่ทำให้กรรมการเชื่อว่าเราเก่งทุกอย่าง แต่ทำให้เขาเห็นว่าเรามีวิธีคิดอย่างไรเมื่อเจอสิ่งที่ไม่รู้ เจอข้อจำกัด หรือเจอคนที่คิดไม่เหมือนเรา
และขอฝากอีกอย่างครับ
อย่าเอาตัวอย่างทั้งหมดนี้ไปท่องเป็นคำตอบสำเร็จรูปนะครับ เพราะคำถามเดียวกันอาจมีคำตอบที่เหมาะสมได้หลายแบบ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์และหน้าที่ของงานนั้นๆ
สำหรับผม Hard Skill เป็นสิ่งที่เรายังเรียนรู้และฝึกฝนเพิ่มเติมได้ตลอด แต่ Soft Skill เหล่านี้ก็ต้องอาศัยเวลาและประสบการณ์ในการพัฒนาเช่นกัน
ไม่ต้องรอให้ได้งานก่อนถึงจะเริ่มฝึกครับ
เริ่มฝึกได้ตั้งแต่วันนี้เลย
ขอให้น้องๆทุกคนโชคดีกับการสัมภาษณ์งาน และได้เริ่มต้นชีวิตการทำงานในที่ที่เปิดโอกาสให้เรียนรู้นะครับ
#CareerRealityCheck #FirstJobber #มุมมองบุคลลที่สาม
ไปเห็นคลิป อ.อุ๊ ในตต ทำไมเค้าไม่แก่ขึ้นเลยวะ5555555 หน้ายังเหมือนในโปสเตอ10ปีที่แล้ว จารแกผสมสารชะละวัยไรใช้เองปะวะ
1
435
พัมพุม🐣🪿🌨️ retweeted
แล้วจักรวาลก็จะสวนว่า ถ้าเฉลย เธอก็ไม่ได้เรียนรู้น่ะสิ
gaslighting ระดับจักรวาล
อันนี้จริงๆเกือบถูกละ แต่ถ้าจะต้องวัดว่าควรจะออกจากงานดีมั้ย มันจะแยกเป็น 5 ข้อ - ตัวงาน | หัวหน้า | ทีม | เงินเดือน | โอกาสในการเรียนรู้และพัฒนาตัวเอง... ซึ่งแต่ละคนรวมถึงจังหวะของชีวิตก็ให้น้ำหนักตรงนี้ไม่เท่ากัน
ตอนเราเด็กกว่านี้ เราสนใจแค่เนื้องานกับโอกาสในการเรียนรู้ เพราะเราจะใช้มันต่อยอดไปได้อีกในชีวิตการทำงานในอีก 20-30 ปีข้างหน้า หน.แย่ ทีมห่วย เงินไม่กากไป เราก็ทนทำไปเพราะเราคิดเหมือนว่าเราไปเรียนแถมได้เงิน
แต่พอ mid-career ที่เราพอมีความสามารถ เราก็จะไปโฟกัสที่ทีมและหัวหน้าแทน เพราะคนพวกนี้จะช่วยให้เราไปได้ไกลกว่าเดิม ไม่ว่าจะ support เรา mentally or professionally ทีมที่ไม่ดีหรือหัวหน้าที่ไม่พร้อมทำตรงนี้ เราก็จะมองแล้วว่ามันเป็น hurdle ของการไปข้างหน้าของเรา
ซึ่งทั้งหมดที่พูดมา เราไม่อยากให้เอาอารมณ์มาตัดสินใจอะไรทั้งนั้น ให้มองทุกอย่างแบบ fact-based ให้หมด เพราะคนเรามันมี emotional bias อยู่แล้ว ให้มองให้ขาด ตัดอารมณ์ให้ได้ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆเสมอๆ
และสุดท้าย เรา approach การเลือกงานใหม่จากการวัด 5-6 ข้อนี้เหมือนกัน ไม่ใช่แค่คิดตอนที่จะออก แต่คิดตั้งแต่วันที่เลือกงานเลย (ข้อ 6 ของเราคือเราจะดูว่า corporate ethics/principles มันขัดต่อความเชื่อของเราหรือเปล่า)
พัมพุม🐣🪿🌨️ retweeted
ให้ใครไม่ไ้ด้ = รูปนี้เปนรูปโปรไฟล์ร.5ในหน้าประวัติศาสตร์ตลอดมา55546464564455
พัมพุม🐣🪿🌨️ retweeted
เพราะการตุ๊งรูปมีมานานม้ากกกกก เหมือนอันนี้ที่ร.5เห็นรูปตัวเองแล้วเขียนด่าไว้ กรมดำรง งง 5555555555555555
“รูปนี้ใครสั่งให้ทำ กรมดำรงฤา
ดูไม่เป็นผู้เป็นคนเลย เหมือนตุ๊กตา
ให้ใครไม่ได้ ฉิบหายเปล่า ๆ
ขออย่าให้ทำต่อไป”
พัมพุม🐣🪿🌨️ retweeted
นี่สงสัยว่าตุ๊งยังไงจนต้องไปหาข้อมูล 5555 ด้วยความที่ยุคนั้นภาพมีแค่สีขาวดำเค้าเลยตุ๊งด้วยการวาดแก้เองกับมือด้วยหมึกกับดินสอ + ใช้วิธีการขูดลงไปบนภาพฟิล์มกระจกเนกาทีฟแล้วภาพถ่ายกระดาษใบจริงจะถูกสร้างขึ้นโดยการนำกระจกแผ่นนั้นไปตากแดดเพื่อฉายแสงทะลุลงบนกระดาษไวแสง
เคล็ดลับของการใช้ชีวิตให้สนุก คือการเป็นคนเพี้ยน ๆ สักหน่อย
ไม่ใช่แค่การมองโลกในแง่ดี แต่คือการมีความอยากรู้อยากเห็นมากพอที่จะมองทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตเป็นเรื่องน่าสนใจ
ถ้าเราสนุกกับชีวิตได้เฉพาะตอนที่มีเรื่องสนุกเกิดขึ้น ชีวิตส่วนใหญ่ก็คงน่าเบื่อมาก
แต่ถ้าเราเริ่มสนใจความงี่เง่าของมนุษย์ หัวเราะให้กับความไม่ได้เรื่องของตัวเอง หรือมองเรื่องแย่ ๆ ที่เจอเป็นเรื่องชวนสงสัย ชีวิตก็จะมีอะไรให้สนุกอีกเยอะเลย
ไม่จำเป็นต้องพยายามมีความสุขตลอดเวลา แค่หลงใหลในความแปลกประหลาดของชีวิตให้มากขึ้น แล้วเราจะพบว่าแม้แต่วันที่ไม่ได้มีอะไรดีเป็นพิเศษ ก็ยังมีอะไรให้น่าสนใจอยู่เหมือนกัน
#มินนี่แปลให้
พัมพุม🐣🪿🌨️ retweeted
อาจจะดูปีลึก แต่โมเมนต์สมัยเด็กที่ชอบมากคือตอนพ่อแม่เอาไปปล่อยที่ร้านหนังสืออะ ก็นั่งอ่านกับพื้นนี่แหละ คนนั่งกันเพียบ นี่อ่านหมดตั้งแต่ลาฟลอร่า โปเม่ ครอบครัวตึ๋งหนืด ไม่ยากถ้าอยาก ละสมัยนั้นอยากอ่านเล่มไหนไปขอที่เคาน์เตอร์ พี่คนขายเขาแกะให้อ่านเลยนะ ลองอ่านเล่มเดียว จบที่ติดหนึบอ้อนพ่อขอซื้อกลับยกเซ็ต 555555 โตมาถึงรู้ว่าพ่อแม่ทำแบบนั้นเพื่อปลูกฝังนิสัยรักการอ่าน ซึ่งสำเร็จมาก…


































