ด๊องกิ retweeted
เจอคลิปนี้มาตอนไถฟีด tiktok ยามเย็นครับ 💜
เป็นคลิปเมื่อปีที่แล้วของกัปตันสมบูรณ์ ที่ก่อนจะได้นำเครื่องขึ้น กัปตันได้มาพูดกับผู้โดยสารในเครื่องว่า
"เที่ยวบินนี้จะเป็นเที่ยวบินสุดท้ายในชีวิตผม เที่ยวบินแรกที่ผมเริ่มบินกับการบินไทย ก็คือเส้นทางกรุงเทพ - เชียงใหม่ ของเที่ยวบิน TG108 หลังจากนั้นเวลาผ่านไป 33 ปี ได้เดินทางบินไปทั่วโลก และผมขอปิดอาชีพนักบินด้วยเส้นทาง เชียงใหม่ - กรุงเทพ ในเที่ยวบิน TG103 วันนี้"
กัปตันสมบูรณ์ปิดท้ายด้วยประโยคว่า "ผมขอขอบคุณท่านผู้โดยสารทุกท่านในเที่ยวบินนี้ ภาพของทุกท่านจะอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไปครับ"
ผมฟังแล้วขนลุกนะ ไฟล์ทแรกคือบินจากกรุงเทพมาเชียงใหม่ พอไฟล์ทสุดท้ายก็ได้ไฟล์ทจากเชียงใหม่ไปกรุงเทพ อะไรจะโป๊ะเช้ะขนาดนี้ ตอนที่พูดประโยคปิดท้ายผมยังซึ้งไปด้วยเลย
แต่ผมยืนยันได้ว่ากัปตันคนนี้เก่งแน่นอน ไม่งั้นไม่บินมา 33 ปีหรอกครับ มีคอมเม้นนึงผมชอบมาก "เปลี่ยนจากนักบิน มาเป็นผู้โดยสารที่เดินทางรอบโลกแทนนะคะ" 💜
เออ คนจะมีความสุขต้องอยู่ในกะลาเหรอคะถึงจะมีความสุขได้ งง ตรรกะอะไรดิชั้นไม่เก็ต
เขาเป็นคนต้องการความสนใจ เมื่อก่อนทำ onlyfans เน้นโป๊ เน้นแรง เช่น โนบราไปมหาลัย ไปยิมแบบโนบราเห็นจุก กางเกงสั้นตี๋หิด แล้วก็บ่นลงโซเชี่ยลตัดพ้อเจ้าของยิมว่า คือต้องดูบริบทสถานที่ ถ้านางใส่ชุดนั้นไป pole dance ของนางก็ไม่มีใครว่า เพราะเมื่อก่อนนางแรงกว่านั้น ใส่ lingerie, g string เต้น pole dance เลย
พอมาตอนหลัง เปลี่ยนแนวมาเป็นหน้าไม่แต่ง ผมสั้น มาแนว ดูปล่อยวาง แต่ยังเป็นคนล้นเหมือนเดิม
คนมีความสุข เค้าสุขในใจเงียบๆได้ เขาไม่มาตะโกนว่า มีความสุขโว้ย ไม่มาป่าวประกาศ มากรี้ดๆ ในที่สาธารณะให้คนงง คนตกใจ
จริงๆแล้วส่วนตัวนะ มองว่านางเหมือนคนหลงทางมากกว่า เหมือนคนไม่รู้ว่าความสุข ความสงบที่แท้จริงคืออะไร พยามแสดงออกว่ามีความสุขโดยพฤติกรรมล้นๆ เหมือนเพื่อกลบอะไรในใจมากกว่า
45
อิพวก Gen Y ตอนปลาย Gen Z ตอนต้นไปช่วยน้องๆ ด้วยค้าา พลีสสส #ม็อบเจนซี
ด๊องกิ retweeted
กองทุนประกันสังคมไม่ใช่เรื่องเล็กนะ เงินในนั้นคือเงินก้อนใหญ่ที่สุดในประเทศ ถ้ายังปล่อยไว้แบบนี้เงินหมดไม่รุ้ตัวอีคนส่งเงินเแก่ตายเงินก้ไม่ได้คืน
ด๊องกิ retweeted
เด็กไทยหายไป 320,000 คน! โรงเรียนกว่า 16,000 แห่งกำลังเผชิญปัญหา และนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของวิกฤตเศรษฐกิจท้องถิ่น
มีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าน่าสนใจมาก และอาจเป็นหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของประเทศไทยในอีก 10 ปีข้างหน้า
นั่นคือ เรากำลังเข้าสู่ยุคที่โรงเรียนมีมากกว่าเด็กที่ต้องการเข้าเรียนในบางพื้นที่
ลองสังเกตโรงเรียนประถมตามต่างจังหวัด หรือแม้แต่โรงเรียนเอกชนบางแห่งในกรุงเทพฯ เมื่อก่อนหลายโรงเรียนต้องสอบแข่งขันเพื่อแย่งที่นั่ง แต่วันนี้บางโรงเรียนกลับต้องแข่งขันกันเพื่อแย่งนักเรียน บางแห่งมีห้องเรียน แต่มีนักเรียนเพียงไม่กี่คน
ผมลองเอาตัวเลขมาคำนวณ แล้วพบว่าเรื่องนี้อาจรุนแรงกว่าที่เราคิด
📷 ปี 2558 ประเทศไทยมีเด็กเกิดใหม่ 736,352 คน ผ่านไป 10 ปี ปี 2568 ประเทศไทยมีเด็กเกิดใหม่เหลือเพียง 416,574 คน
เท่ากับว่าเด็กเกิดใหม่หายไป 319,778 คน หรือประมาณ 43% เมื่อเปรียบเทียบสองปีนี้
ลองนึกภาพว่าเด็กหนึ่งรุ่นเคยมี 100 คน แต่เด็กที่เกิดในอีก 10 ปีต่อมา เหลือเพียง 57 คน
และนี่ไม่ใช่การคาดการณ์ แต่เป็นจำนวนเด็กที่เกิดขึ้นจริง
คำถามคือ เมื่อเด็กหายไปเกือบครึ่งหนึ่ง ใครจะได้รับผลกระทบบ้าง?
📷 ผมอยากเริ่มจากโรงเรียนก่อน
ข้อมูลปีการศึกษา 2569 ที่สถาบันวิจัยเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษาวิเคราะห์ พบว่า ประเทศไทยมีโรงเรียนขนาดเล็กในสังกัด สพฐ. ที่มีนักเรียนต่ำกว่า 120 คน มากถึง 16,235 แห่ง คิดเป็นมากกว่าครึ่งหนึ่งของโรงเรียนในสังกัด สพฐ.
และที่น่าสนใจกว่านั้น สพฐ. ระบุว่า มีโรงเรียนที่มีนักเรียนไม่เกิน 50 คน ประมาณ 5,813 แห่ง
ลองคำนวณแบบง่าย ๆ สมมติโรงเรียนหนึ่งมีนักเรียนตั้งแต่ ป.1 ถึง ป.6 ชั้นละ 20 คน รวม 120 คน หากจำนวนเด็กใหม่ในพื้นที่ลดลง 43% ตามสัดส่วนการเกิดระดับประเทศ และไม่มีการย้ายเข้าออกมาชดเชย นักเรียนหนึ่งชั้นอาจเหลือประมาณ 11-12 คน เมื่อผ่านไปจนครบทั้ง 6 ชั้น โรงเรียนนี้อาจเหลือนักเรียนเพียง 68 คนโดยประมาณ
แต่ปัญหาคือ ถึงเด็กจะลดลงเกือบครึ่ง โรงเรียนก็ยังต้องมีอาคาร มีห้องน้ำ มีค่าไฟ มีครู และมีค่าใช้จ่ายในการบริหาร ต้นทุนหลายอย่างไม่ได้ลดตามจำนวนนักเรียน
📷 นี่คือปัญหาทางเศรษฐศาสตร์ที่เรียกว่า Fixed Cost
หากนักเรียนลดลง แต่ต้นทุนคงที่ใกล้เคียงเดิม ต้นทุนเฉลี่ยต่อเด็กหนึ่งคนจะสูงขึ้นทันที
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงตัวอย่างจำลอง เพราะจำนวนเด็กแต่ละจังหวัดไม่ได้ลดลงเท่ากัน และการย้ายถิ่นก็มีผลต่อยอดนักเรียน
แต่สิ่งที่ผมคิดว่าน่ากังวลกว่าเรื่องต้นทุนโรงเรียน คือผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับเศรษฐกิจรอบโรงเรียน
📷 ลองนึกถึงโรงเรียนประถมในต่างจังหวัดหนึ่งแห่ง ทุกเช้าจะมีร้านขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ร้านเครื่องเขียน ร้านขายชุดนักเรียน ร้านถ่ายเอกสาร รถรับส่งนักเรียน และร้านอาหารเล็ก ๆ รอบโรงเรียน
สมมติเด็ก 120 คน ใช้จ่ายเฉลี่ยคนละ 50 บาทต่อวัน เป็นเวลา 200 วันเรียน จะเท่ากับเงินหมุนเวียนจากการใช้จ่ายของนักเรียนประมาณ 1.2 ล้านบาทต่อปี
ถ้าจำนวนนักเรียนลดเหลือ 70 คน เงินส่วนนี้จะเหลือประมาณ 700,000 บาทต่อปี หายไป 500,000 บาทต่อปี จากโรงเรียนเดียว
ตัวเลขนี้เป็นเพียงสมมติฐานเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ใช่ยอดใช้จ่ายจริง และเงินไม่ได้จำเป็นต้องหมุนเวียนอยู่ในร้านค้ารอบโรงเรียนทั้งหมด
แต่ลองคิดดูว่า ถ้าเหตุการณ์ลักษณะนี้เกิดขึ้นกับโรงเรียนจำนวนมาก ร้านค้าเล็ก ๆ จะได้รับผลกระทบมากแค่ไหน
และถ้าโรงเรียนปิดตัวลงจริง ๆ ปัญหาอาจไม่ได้หยุดอยู่แค่ร้านค้า เพราะโรงเรียนเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของชุมชน
เมื่อไม่มีเด็ก ก็อาจไม่มีครอบครัวรุ่นใหม่ย้ายเข้ามา เมื่อไม่มีครอบครัวรุ่นใหม่ ร้านค้าก็อยู่ยากขึ้น เมื่อร้านค้าอยู่ยาก คนวัยทำงานก็มีแรงจูงใจย้ายออกไปหางานในเมืองใหญ่มากขึ้น และเมื่อคนย้ายออก บ้านและที่ดินในบางพื้นที่ก็อาจมีความต้องการลดลงตามไปด้วย
📷 ผมคิดว่านี่คือเรื่องที่นักลงทุนอสังหาริมทรัพย์ควรให้ความสำคัญ
เพราะในอดีต เวลาประเมินว่าทำเลไหนน่าลงทุน เรามักดูว่าใกล้ถนนใหญ่ไหม มีห้างหรือโรงพยาบาลไหม และมีโครงการพัฒนาใหม่ ๆ หรือเปล่า
แต่ในอนาคต อาจต้องเพิ่มคำถามอีกหนึ่งข้อ
พื้นที่นั้นมีเด็กเกิดใหม่กี่คน และมีคนวัยทำงานย้ายเข้าหรือย้ายออก?
เพราะทำเลที่มีแต่ผู้สูงอายุเพิ่มขึ้น ขณะที่คนรุ่นใหม่ลดลง อาจมีความต้องการอสังหาริมทรัพย์ต่างจากทำเลที่มีครอบครัวใหม่ย้ายเข้ามาตลอด
นี่อาจเป็นสาเหตุที่เราเห็นภาพสองด้านเกิดขึ้นพร้อมกัน
ด้านหนึ่ง โรงเรียนบางแห่งในเมืองใหญ่และพื้นที่ที่มีกำลังซื้อสูง อาจยังขยายตัวได้ แต่อีกด้านหนึ่ง โรงเรียนในพื้นที่ที่เด็กเกิดน้อยและคนย้ายออก อาจมีนักเรียนลดลงต่อเนื่อง
เป็นไปได้ว่าในอนาคตประเทศไทยจะไม่ได้ขาดแคลนสถานศึกษาทั้งประเทศเหมือนในอดีต แต่จะมีสถานศึกษามากเกินความต้องการในบางพื้นที่ ขณะที่บางพื้นที่ยังขาดโรงเรียนคุณภาพ
แล้วรัฐบาลควรทำอย่างไร?
ถ้ามองเฉพาะความคุ้มค่าทางงบประมาณ การควบรวมโรงเรียนบางแห่งอาจช่วยลดต้นทุนได้ แต่หากโรงเรียนที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไป 20-30 กิโลเมตร เด็กในครอบครัวยากจนอาจต้องแบกรับค่าเดินทางเพิ่มขึ้น
ดังนั้น การยุบโรงเรียนอาจช่วยประหยัดงบประมาณด้านหนึ่ง แต่สร้างภาระให้ครอบครัวอีกด้านหนึ่ง
ผมจึงคิดว่าปัญหานี้ไม่ควรแก้ด้วยการยุบโรงเรียนทุกแห่งที่มีเด็กน้อย แต่ต้องแยกให้ออกว่า โรงเรียนไหนควรควบรวม โรงเรียนไหนจำเป็นต้องอยู่ และโรงเรียนไหนสามารถเปลี่ยนรูปแบบการจัดการศึกษาได้
เพราะบางครั้งโรงเรียนที่มีนักเรียนเพียง 30 คน อาจเป็นโรงเรียนที่สำคัญที่สุดของเด็ก 30 คนนั้นก็ได้
📷 แต่ยังมีอีกมุมหนึ่งที่น่าสนใจ
เมื่อเด็กเกิดน้อยลง ธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับเด็กอาจเผชิญการแข่งขันรุนแรงขึ้น ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนอนุบาล โรงเรียนกวดวิชา สินค้าเด็ก หรือธุรกิจบางประเภทที่พึ่งพาจำนวนเด็กเป็นหลัก
ขณะเดียวกัน ธุรกิจที่สามารถตอบโจทย์พ่อแม่ซึ่งยอมลงทุนเพื่อคุณภาพการศึกษาของลูก อาจยังเติบโตได้
เพราะจำนวนเด็กที่ลดลง ไม่ได้หมายความว่าค่าใช้จ่ายต่อเด็กหนึ่งคนจะลดลงเสมอไป
ครอบครัวที่มีลูกเพียงหนึ่งคน อาจยอมทุ่มทรัพยากรให้ลูกคนนั้นมากขึ้นก็ได้ หากมีกำลังจ่ายเพียงพอ
นี่จึงเป็นจุดที่ผมคิดว่าน่าสนใจมาก เศรษฐกิจไทยอาจกำลังเปลี่ยนจากการแข่งขันเพื่อขายสินค้าให้คนจำนวนมาก ไปสู่การแข่งขันเพื่อขายสินค้าและบริการที่มีมูลค่าสูงขึ้นให้คนจำนวนน้อยลง
แต่โอกาสนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกธุรกิจ และไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกพื้นที่
📷 สรุปแล้ว ผมคิดว่าตัวเลขเด็กเกิดใหม่ที่หายไปกว่า 320,000 คน ระหว่างปี 2558 กับปี 2568 ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของคนไม่อยากมีลูก
มันกำลังส่งสัญญาณถึงอนาคตของโรงเรียน ร้านค้า ตลาดแรงงาน อสังหาริมทรัพย์ และเศรษฐกิจของชุมชนในอีกหลายสิบปีข้างหน้า
เพราะเมื่อจำนวนเด็กเกิดใหม่ลดลง ผลกระทบจะค่อย ๆ เดินทางไปตามช่วงอายุ เริ่มจากโรงพยาบาลคลอดและสินค้าทารก ตามด้วยสถานรับเลี้ยงเด็ก โรงเรียนอนุบาล ประถมศึกษา มัธยมศึกษา และมหาวิทยาลัย ก่อนจะไปถึงตลาดแรงงานในท้ายที่สุด
ผมคิดว่าเรื่องนี้สำคัญมาก เพราะประเทศที่มีประชากรลดลง ไม่ได้จำเป็นต้องเป็นประเทศที่เศรษฐกิจหดตัวเสมอไป
หากสามารถเพิ่มผลิตภาพแรงงาน ยกระดับการศึกษา และใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยได้มากพอ เศรษฐกิจก็ยังมีโอกาสเติบโต
แต่ถ้าเรายังบริหารประเทศด้วยสมมติฐานเดิมว่า จำนวนคนจะเพิ่มขึ้นทุกปี เราอาจกำลังสร้างโรงเรียน บ้าน ถนน และธุรกิจบางประเภท เพื่อรองรับประชากรที่อาจไม่มีอยู่จริงในอนาคต
📷 และมีคำถามหนึ่งที่ผมอยากทิ้งท้าย
ถ้าวันนี้เด็กไทยเกิดใหม่น้อยกว่าเมื่อ 10 ปีก่อนถึง 43% แล้วในอีก 20 ปีข้างหน้า ใครจะเป็นคนซื้อบ้าน ใครจะเป็นคนทำงาน และใครจะเป็นคนจ่ายภาษีเลี้ยงดูสังคมผู้สูงอายุที่กำลังเพิ่มขึ้น?
ผมคิดว่านี่ไม่ใช่แค่วิกฤตเด็กเกิดน้อย แต่มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนโครงสร้างเศรษฐกิจไทยทั้งประเทศ
#หุ้น #TAMEIG #EIG #ลงทุนเพราะอยากมีเงินใช้ตลอดชีวิต #อิกบรรพต
ไทยขอไม่เข้าร่วมประกวดนะคะ คนนี้นางมั่ว
มึงฟังนะไม่ใช่ว่าไทยไม่ไปประกวด เค้าไม่ให้ไทยเข้าร่วมประกวดมันคนละความหมายกัน ไม่เข้าใจก็อ่าน วนใหม่ค่ะ #MissUniverse2026
47
ด๊องกิ retweeted
รู้แล้วกระเป๋าปลอม บุ๋ม ปนัดดา เอามาจาก แคนดี้ รากแก่น นางขายกระเป๋า (แล้วสองคนนี้สนิทกัน และร่วมกันก่อตั้งองค์กรทำดีตั้งแต่ยุคแรก )
#บุ๋มปนัดดา #โหนกระแส
ด๊องกิ retweeted
น้ำสีรุ้งมาถึงบางปะกงแล้ว จ่อลงอ่าวไทยเป็นรายต่อไป คนไทยจะได้กินกันอย่างถ้วนหน้า มะเร็งพลัสครับพี่น้อง
ด๊องกิ retweeted
เดี๋ยวนะ เรามีเรื่องร้ายแรงขนาดนี้หรอ
แต่ทำไมเรื่องเงียบมากก มันรุนแรงมากนะสิ่งที่คุณคนนี้บอก 😰
ด๊องกิ retweeted
โรงงานญี่ปุ่น ฝรั่งเข้ามาตั้งในเมืองไทยกว่า 40 ปีไม่มีปัญหา
โรงงานจีนเข้ามาไม่ถึง 10 ปีมลพิษกระจายทั่วภูเขาแหล่งน้ำ ความโสโครกโสมมเสื่อมทรามเพิ่มขึ้นแต่ละวัน
นอกจากคอรัปชั่นของขี้ข้าราชการไทยอีกส่วนมาจากการไม่มีจริยธรรมทางธุรกิจของจีนคอมมิวนิสต์ที่ไม่เรียนรู้จากโลกอารยะ
Replying to @vindarosier_
เป็นมายเซ็ตที่อันตรายมากๆ ค่ะ การที่คนมีทัศนคติแบบนี้แสดงให้เห็นว่าโครงสร้างปทเราพังหนักมากๆ คนเลยดิ้นรนหาที่มั่นคง คำถามคือ คน 60 ล้านจะเป็น พนงรัฐได้อย่างไร ? แล้วใครจะสร้างธุรกิจหารายได้เข้าประเทศ ? น่ากลัวมากอีกไม่นานระบบน่าจะมีปัญหาหนักเลยค่ะ เพราะรายได้รัฐไม่พอ
ประเทศเรามีปัญหาหนักมากๆ เลยนะ เพราะอะไรรู้ไหมเมื่อไหร่ที่ ปชช ดิ้นรนหาความมั่นคงแบบผิดปกตินั่นแสดงว่าชีวิตตอนนี้มันไม่มั่นคงสุดๆ แล้ว มันเละทั้งระบบ ปชช ยืนด้วยขาตัวเองไม่ได้ แห่ไปเกาะเป็น พนง รัฐ กันหมดแล้วคนเก่งจะสร้างอาชีพสร้างรายได้เข้าประเทศอย่างไร มันกำลังจะล่ม






















