Lili

Avrupa’daki bazı Alevi örgütlenmeleri, maalesef son 30 yılda Kürt ve Türk Alevilerini birbirinden uzaklaştırarak toplumu inanç yerlerinde soğutmuş, toplumsal bağları zayıflatmıştır. Kimse bunu açıkça dile getirmiyor; elbette Kürt toplumunun tamamı için bunu söylemiyorum. Ancak Güneydoğu’da yaşayan Kürtlerin büyük çoğunluğu, Alevilerin elinden kesilen kurbanları yemez. Bunun nedeni, Alevilerin abdestsiz olduğuna dair inançtan kaynaklanan bir gelenektir. Bugünün çağında, bu zihniyetle hangi Alevi yolunu yürümek ister, bunu düşünmek gerekir. Türkiye’de hem Kürtler hem de Aleviler tarih boyunca ezilmiş, horlanmış ve ötelenmişlerdir; bunu kabul etmek gerekir. Bu yalnızlık, belki bazı insanları bir araya getirmiş olabilir; ancak mesele çok daha derin ve farklı boyutlardadır. “Önce Devlet olalım, sonra sorunları masaya yatıralım” gibi bir yaklaşım görünse de, mesele çok sıkıntılıdır. Tabi bu Devlet olma hayal’ den öte birşey değil,var sayalım öyle bir şey oldu, 5–10 yıl içinde Dersimli ve Maraşlı Aleviler, yani kendilerini Kürt Alevisi olarak görenler, belki de ayrışıp “Alevistan” gibi bir oluşum tartışabilirler. Bunu şaşırtıcı bulmamak gerekir. Çünkü 1930’lardan bu yana Dersim’den aktarılan bir hikâye vardır: Seyid Rıza’nın, Şeyh Sait ve gelen misafirler için kestirdiği et yemeklerini yemedikleri anlatılır.bu yalandır kimse diyemez,inkarcılar hariç.Dersim’ de bunu herkes bilir. Kürt Aleviler’in bu gerçeklerle yüzleşmesi önemlidir. Bizler ne Türklerin istediği Alevi olabiliriz, ne de Kürtlerin istediği Alevi. Bizim inanç penceremiz çok farklıdır ve çoğu zaman insanların ufuklarından uzaktır.