EL GOBIERNO FABRICA LAS BARRERAS Y SE RESERVA LA LLAVE. El Gobierno pretende obligar a los centros de datos privados a cubrir el 80% de su consumo eléctrico con renovables, hora a hora. Una exigencia brutal que encarece las inversiones y amenaza la viabilidad de numerosos proyectos. ¿Y qué sucede cuando su propia gigafactoría de inteligencia artificial en Tarragona no puede cumplir esas mismas exigencias? Muy sencillo: cambia las reglas. Introduce un régimen privilegiado y una cláusula que permite excluir a determinadas instalaciones públicas consideradas críticas. La burocracia descubre milagrosamente la flexibilidad cuando tiene que aplicarse sus propias prohibiciones. Esto retrata perfectamente el funcionamiento del intervencionismo político español. Primero, el Estado impone obstáculos regulatorios que dificultan la inversión privada. Después, selecciona proyectos estratégicos, canaliza fondos públicos hacia ellos y finalmente los protege de las mismas restricciones que impone a sus competidores. Los empresarios arriesgan su patrimonio. Los políticos arriesgan el dinero de los contribuyentes. Los primeros deben someterse a la arbitrariedad administrativa. Los segundos pueden modificar las reglas. Y todo se presenta bajo el envoltorio propagandístico de la sostenibilidad, la soberanía tecnológica y el interés general. ¿Acaso las emisiones de CO₂ de una gigafactoría gubernamental son diferentes de las de un centro de datos privado? ¿O la sostenibilidad deja de importar cuando hay miles de millones de euros, subvenciones europeas y réditos políticos en juego? El problema no es Tarragona ni la inteligencia artificial. El problema es un Estado que pretende dirigir la economía mientras se concede privilegios para escapar de sus propias intervenciones. Eso no es libre competencia. Es capitalismo político, donde el éxito empresarial depende cada vez más de conseguir el favor del regulador. La ley deja de ser una regla general y se convierte en un instrumento para decidir quién puede competir y quién debe quedarse fuera.

In New York bestaat al bijna een eeuw iets wat volgens staatsgelovigen onmogelijk zou moeten zijn: een door handelaren georganiseerd rechtssysteem dat contracten afdwingt zonder voor elk geschil een rechter of deurwaarder nodig te hebben. De Diamond Dealers Club, opgericht in 1931 en gevestigd aan West 47th Street, verplicht per contract leden hun onderlinge handelsgeschillen aan private arbitrage voor te leggen. Wie wordt benadeeld, dient een schriftelijke klacht met bewijsstukken in. Arbiters uit de branche horen partijen en getuigen, onderzoeken documenten en beslissen bij meerderheid. Het reglement streeft naar een uitspraak binnen twintig werkdagen. Maar het indrukwekkendste is niet de procedure. Het is de handhaving. Weigert een handelaar een uitspraak na te leven? Na veertien werkdagen van niet-naleving kan de club zijn foto én de uitspraak ophangen waar handelspartners die zien. Er dreigen boetes, schorsing en royement. Wie in beroep gaat, moet zekerheid stellen voor het volledige bedrag van de uitspraak. Via het internationale netwerk van diamantbeurzen kan reputatieschade de grenzen van New York overschrijden. Dat is de economische logica: wie vandaag een schuld ontduikt, kan morgen zijn leveranciers, krediet en klanten verliezen. De toekomstige waarde van betrouwbaar handelen kan groter zijn dan de eenmalige winst van bedrog. Je woord is je onderpand, omdat je reputatie je kapitaal is. Deze arbitrage bestaat binnen het Amerikaanse recht en uitspraken kunnen door staatsrechters worden bekrachtigd. Maar regels, geschillenbeslechting en de dagelijkse prikkel tot naleving zijn door handelaren zelf georganiseerd. Dit is spontane orde, geen centrale planning. Geen politicus bezit de verspreide kennis van diamantairs om hun handelsgeschillen beter te beoordelen. Hun eigen belang stimuleert betrouwbare instituties. De etatist beweert dat zonder staatsdwang ieder contract waardeloos is. De diamanthandel toont het tegenovergestelde: juist omdat bedrog mogelijk is, bouwen vrije mensen instituties die betrouwbaarheid belonen en fraude bestraffen. Rechtsorde is geen synoniem voor staatsmonopolie. @Handre @BurgerMetNuance

Hindoeïstische Joden in Israël? Een fascinerende geschiedenis van religie, migratie en culturele identiteit. Israël kent een kleine maar historisch bijzondere gemeenschap van Joden uit India. Zij worden soms ten onrechte hindoeïstische Joden genoemd. De meesten zijn religieus joods, maar hun culturele wortels liggen in de Indiase beschaving, die eeuwenlang sterk door het hindoeïsme werd beïnvloed. De belangrijkste gemeenschappen zijn de Bene Israel uit Maharashtra, de Cochin-Joden uit Kerala en de Baghdadi-Joden uit steden als Mumbai en Kolkata. Vooral de Bene Israel hebben een bijzondere geschiedenis. Volgens hun eigen overlevering kwamen hun voorouders ongeveer tweeduizend jaar geleden na een schipbreuk aan de Indiase westkust terecht. De historische juistheid van die oorsprong is niet vastgesteld. Eeuwenlang leefden zij tussen hindoes en moslims, spraken Marathi, namen Indiase gebruiken over en behielden tegelijkertijd hun joodse identiteit. Hun religieuze tradities ontwikkelden zich gedeeltelijk onafhankelijk van andere joodse gemeenschappen. Na de stichting van Israël in 1948 emigreerden duizenden Indiase Joden naar de nieuwe staat. Hun integratie verliep niet altijd probleemloos. Vooral de Bene Israel kregen te maken met twijfels van religieuze autoriteiten over hun joodse afstamming en huwelijksrechten. In 1964 erkende het Israëlische opperrabbinaat hun joodse status officieel, hoewel bij individuele huwelijken nog genealogische vragen konden spelen. Tegenwoordig wonen tienduizenden Joden van Indiase afkomst in Israël. Zij combineren joodse religieuze tradities met Indiase muziek, gerechten, talen en familiegebruiken. Hun geschiedenis onderstreept iets fundamenteels: het jodendom is geen cultureel homogene gemeenschap. Joodse gemeenschappen ontstonden en ontwikkelden zich gedurende eeuwen in Europa, Afrika, het Midden-Oosten en Azië. De Indiase Joden laten zien dat religieuze continuïteit en culturele aanpassing uitstekend kunnen samengaan. Hun geschiedenis is bovendien een voorbeeld van langdurige co-existentie tussen verschillende religieuze gemeenschappen, zonder dat culturele verschillen noodzakelijkerwijs tot het verdwijnen van de eigen identiteit leiden.

Van politionele acties tot speciale militaire operaties: hoe staten oorlog verhullen met taal en eufemismes. Wie de geschiedenis wil begrijpen, moet ook naar de woorden waarmee staten hun handelen rechtvaardigen. Oorlog wordt een operatie. Bezetting wordt bescherming. Militaire agressie wordt herstel van de orde. Nederland en Rusland leveren twee historische voorbeelden van hoe staatsmacht geweld probeert te legitimeren met taal. Toen Nederland tussen 1945 en 1949 zijn koloniale gezag in Indonesië probeerde te herstellen, sprak de regering over politionele acties. Die term suggereerde een beperkte binnenlandse operatie om de openbare orde te herstellen. De werkelijkheid was een grootschalige koloniale oorlog tegen een onafhankelijkheidsbeweging die op 17 augustus 1945 de onafhankelijkheid had uitgeroepen. Nederland beschouwde de Indonesische republiek als een opstandige autoriteit binnen zijn koloniale rechtsorde. Door het conflict als politieoptreden te presenteren, kon Den Haag de militaire interventie rechtvaardigen als handhaving van de bestaande orde. De terminologie was politiek nuttig. Wie spreekt over politieoptreden, suggereert dat de eigen autoriteit legitiem is en de tegenstander de wet overtreedt. Daarmee verdwijnt de fundamentele vraag naar zelfbeschikking naar de achtergrond. Ruim zeventig jaar later gebruikte Vladimir Poetin een vergelijkbare taalkundige constructie. Toen Rusland op 24 februari 2022 Oekraïne binnenviel, noemde hij dat geen oorlog, maar een “speciale militaire operatie”. Poetin rechtvaardigde zijn invasie met de vermeende noodzaak Oekraïne te demilitariseren en te denazificeren. Tegelijkertijd werden onafhankelijke berichtgeving en kritiek op het Russische militaire optreden onderdrukt. Het Nederlandse historische onderzoek uit 2022 concludeerde dat Nederlandse strijdkrachten structureel extreem geweld toepasten. Marteling, buitengerechtelijke executies en aanvallen op burgers waren geen verzameling toevallige incidenten. De Nederlandse regering erkende haar verantwoordelijkheid en bood excuses aan. De historische omstandigheden verschillen. Nederland probeerde zijn koloniale rijk te behouden, terwijl Rusland een internationaal erkende onafhankelijke buurstaat binnenviel. Maar het onderliggende mechanisme vertoont overeenkomsten: de staat presenteert zichzelf als handhaver van orde en veiligheid, terwijl hij met militair geweld de zelfbeschikking van anderen aantast. Daarom is onafhankelijke geschiedschrijving essentieel. Historische waarheid mag niet afhankelijk zijn van nationale trots, politieke loyaliteit of de belangen van machthebbers. Wie geschiedenis serieus neemt, verdedigt open archieven, vrije geschiedschrijving en het recht officiële verhalen ter discussie te stellen. Een oorlog blijft een oorlog, ook wanneer een regering haar een politionele actie of speciale militaire operatie noemt. Staatsgeweld wordt niet legitiem doordat de staat zelf de woorden bepaalt waarmee het wordt beschreven.

De Medici: hoe bankiers en politici de macht over het geld veroverden In het Florence van de vijftiende eeuw ontstond een financieel machtscentrum dat laat zien hoe kredietschepping, bankiersprivileges en politieke macht elkaar versterken. In 1397 richtte Giovanni di Bicci de’ Medici de Banco dei Medici op. Onder zijn zoon Cosimo groeide deze uit tot een internationaal bankimperium met vestigingen in Londen, Brugge, Rome en andere Europese handelscentra. De familie beheerde pauselijke financiën, financierde internationale handel en verstrekte kredieten aan vorsten. Een belangrijk instrument was de lettera di cambio, de wisselbrief. Daarmee konden internationale betalingen en krediettransacties plaatsvinden. Via wisselkoersconstructies konden bankiers bovendien het kerkelijke renteverbod omzeilen. Maar het fundamentele probleem lag dieper. De Medici combineerden depositobankieren met kredietverlening op basis van fractionele reserves. Daardoor ontstonden verplichtingen tegenover depositohouders die niet volledig door onmiddellijk beschikbare reserves werden gedekt. Precies dit mechanisme analyseert de Oostenrijkse econoom Jesús Huerta de Soto in Money, Bank Credit, and Economic Cycles. Volgens Huerta de Soto schendt fractioneel bankieren het juridische karakter van direct opeisbare deposito’s. Banken lenen middelen uit die depositohouders tegelijkertijd als onmiddellijk beschikbaar beschouwen. Wanneer hierdoor kredietexpansie ontstaat zonder overeenkomstige vrijwillige besparingen, worden rentetarieven kunstmatig gedrukt. Ondernemers investeren in projecten waarvoor onvoldoende reële middelen beschikbaar zijn. De Oostenrijkse conjunctuurtheorie verklaart hoe zulke kunstmatige hoogconjuncturen uiteindelijk leiden tot verkeerde investeringen, liquiditeitsproblemen en economische crises. De Medici combineerden hun financiële activiteiten bovendien met politieke macht. Cosimo beheerste de Florentijnse politiek via patronage, financiële afhankelijkheden en informele machtsnetwerken. De bank onderhield nauwe relaties met de pauselijke administratie en Europese vorstenhuizen. Financiële macht leverde politieke invloed op. Politieke connecties versterkten de commerciële positie van de bank. Onder Lorenzo de’ Medici verslechterde het bankbedrijf. Riskante kredieten, slecht toezicht en verliezen bij buitenlandse vestigingen ondermijnden het imperium. In 1494 stortte de bank definitief in. Huerta de Soto trekt uit de geschiedenis van het bankwezen een radicale conclusie. Direct opeisbare deposito’s moeten volledig door reserves gedekt zijn. Kredietverlening moet worden gefinancierd met daadwerkelijk beschikbaar gestelde besparingen. Centrale-bankprivileges en politieke bescherming van banken moeten verdwijnen. Zijn alternatief is een vrije monetaire orde gebaseerd op eigendomsrechten, contractuele aansprakelijkheid, concurrentie en monetaire discipline. De geschiedenis van de Medici toont hoe financiële en politieke macht elkaar kunnen versterken, terwijl onverantwoord kredietbeleid uiteindelijk zelfs machtige bankiers kan ruïneren. Het moderne centrale-bankstelsel heeft de verwevenheid tussen banken en staten verder geïnstitutionaliseerd. Geldschepping en kredietexpansie worden mede beïnvloed door politieke besluiten en centrale-bankbeleid. De libertaire conclusie is helder: Geen politiek beschermde bankiers. Geen staatsprivileges voor kredietschepping. Geen afwenteling van financiële risico’s op burgers en belastingbetalers. Geld moet de vrije samenleving dienen, niet de macht van bankiers en politici. @Handre @MisesNL

Wanneer zelfs @arjenlubach begrijpt dat de Franse hiperstaat niet meer te redden is, dan is de kettingzaag ook niet meer ver weg. youtu.be/Cl1swKdyqQw?si=w5eW…

Vialidad, Cuadernos de las Coimas, Hotesur, Los Sauces, Memorándum con Irán, Ruta del Dinero K, Ciccone, Sueños Compartidos, los bolsos de José López, Once, Odebrecht… Cristina ya tiene condena firme. Máximo enfrenta causas judiciales. Báez, Boudou, De Vido, Jaime, López y tantos otros completan un extenso historial de procesos, con condenas, absoluciones y causas todavía abiertas. Y ahora se entiende la estrategia inmobiliaria del kirchnerismo: comprar los departamentos del edificio de San José 1111, en pleno centro porteño, donde Cristina cumple prisión domiciliaria. Con tantos compañeros pasando por Tribunales, mejor ir ampliando las instalaciones. La primera cárcel privada del kirchnerismo, financiada por sus propios protagonistas. Eso sí que es planificación a largo plazo. ¡Y sin necesidad de expropiar!

Handboek van de volmaakte Europese idioot Een libertaire aanklacht tegen links, rechts en de politieke klasse die Europa verneukt en verstikt In 1996 publiceerden Plinio Apuleyo Mendoza, Carlos Alberto Montaner en Álvaro Vargas Llosa het legendarische Handboek van de volmaakte Latijns-Amerikaanse idioot. Een vernietigende kritiek op de politieke en intellectuele mythes waarmee zowel links als rechts staatsinterventie, protectionisme, nationalisme, collectivisme en economisch wanbeleid rechtvaardigden. Dertig jaar later verdient Europa zijn eigen editie. Welkom bij het Handboek van de volmaakte Europese idioot. De volmaakte Europese idioot kan radicaal socialist, christendemocraat, conservatief, etno-nationalist of sociaaldemocraat zijn. Zijn politieke kleur verandert, maar zijn geloof in de almachtige staat blijft onaangetast. Links wil de economie besturen namens de gelijkheid. Rechts namens de natie, traditie of nationale veiligheid. Beiden vinden dat politici beter weten hoe burgers hun leven, geld en eigendom moeten beheren. De socialist wil inkomens herverdelen. De nationalist wil industrieën beschermen. De conservatief wil ook nog bepaalde levenskeuzes reguleren. De christendemocraat noemt zijn interventies solidariteit. De sociaaldemocraat spreekt van sociale rechtvaardigheid. Verschillende vlaggen, dezelfde dwangmiddelen. Wanneer de woningmarkt vastloopt door bestemmingsplannen, bouwbeperkingen en vergunningen, eisen ze meer overheidsingrijpen. Wanneer energie duurder wordt door belastingen en politieke keuzes, verlangen ze subsidies en prijsplafonds. Iedere mislukte interventie vormt voor hen het bewijs dat er onvoldoende is geïntervenieerd. De volmaakte Europese idioot spreekt graag over marktfalen, maar zelden over overheidsfalen. Hij vergeet dat politici en ambtenaren eveneens persoonlijke belangen nastreven, met één essentieel verschil: zij beschikken over dwangmiddelen en besteden andermans geld. Links wil een Europese planeconomie voor het klimaat. Rechts wil een Europese industriepolitiek voor “strategische autonomie”. Beide kampen vertrouwen op bureaucraten die investeringen, technologie en productie moeten sturen. De Oostenrijkse economen Ludwig von Mises en Friedrich Hayek legden al uit waarom centrale planners de verspreide kennis, subjectieve voorkeuren en ondernemende ontdekkingsprocessen van miljoenen individuen niet kunnen vervangen. Maar onze Europese idioot heeft geen economische theorie nodig. Hij heeft een ministerie, een commissie en een vijfjarenplan. Hij noemt zichzelf progressief, patriottisch of verantwoordelijk, terwijl hij concurrentie beperkt, gevestigde belangen beschermt en nieuwkomers buitensluit. Hij zegt de armen te verdedigen, maar maakt arbeid duurder, woningen schaarser en ondernemerschap ingewikkelder. Hij zegt de nationale soevereiniteit te beschermen, maar vergeet dat de belangrijkste soevereiniteit die van het individu over zijn eigen leven is. De grootste paradox is dat Europa zijn historische welvaart mede dankt aan precies die vrijheden die zijn politieke klasse steeds verder ondergraaft. Álvaro Vargas Llosa en zijn medeauteurs begrepen dat het probleem van Latijns-Amerika nooit uitsluitend links was. Ook militaire dictaturen, nationalistische regeringen en conservatieve machthebbers konden economische vrijheid vernietigen. Europa herhaalt dezelfde fouten, verpakt in democratische procedures, Europese richtlijnen en nationale reddingsplannen. De oplossing is geen rechtse of linkse machtswisseling die dezelfde staatsmachine opnieuw bemant. Europa heeft minder politieke macht, lagere belastingen, vrije concurrentie, gezonde overheidsfinanciën en onaantastbare individuele rechten nodig. De volmaakte Europese idioot stemt links of rechts, maar verwacht telkens opnieuw dat de staat hem zal redden van de problemen die diezelfde staat veroorzaakt. Misschien wordt het tijd dat beide kampen het oorspronkelijke handboek lezen.

Wist je dat Noord-Korea een unieke geografische positie deelt met slechts twee andere landen ter wereld? Het land grenst namelijk aan zowel Rusland als China. De contrasten tussen deze twee grenzen zijn enorm. De grens met Rusland is via de Tumen-rivier slechts 17 kilometer lang. Aan de andere kant deelt Noord-Korea een grens van 1.416 kilometer met China, die grotendeels wordt gevormd door de Yalu- en Tumen-rivieren. Naast Noord-Korea zijn Mongolië en Kazachstan de enige twee staten die directe landgrenzen delen met beide landen. Hoewel deze drie landen de buurlanden verbinden, is Noord-Korea de enige van het drietal met een directe, open verbinding naar de wereldzeeën via de Japanse Zee en de Gele Zee.

Murray Rothbard legt haarfijn uit waarom de vrije markt welvaart creëert en waarom de overheid niet kan bewijzen dat haar ingrijpen de maatschappelijke welvaart vergroot. De kern van zijn betoog is eenvoudig: economische waarde is subjectief. Waarde bestaat niet onafhankelijk van mensen. Ieder individu heeft eigen doelen, voorkeuren en behoeften. Die voorkeuren worden zichtbaar wanneer mensen daadwerkelijk handelen en keuzes maken. Rothbard noemt dit “demonstrated preference” of “aangetoonde voorkeur”. Wanneer jij vrijwillig een brood koopt voor €3, toon je aan dat je op dat moment het brood hoger waardeert dan die €3. De bakker waardeert die €3 hoger dan het brood. Anders zou de transactie niet plaatsvinden. Beide partijen verwachten erop vooruit te gaan. Niemand hoeft daarvoor de voorkeuren van anderen te kennen, te meten of centraal vast te stellen. Dat is het wonder van vrijwillige samenwerking. Rothbard rekent vervolgens af met een fundamentele misvatting van de traditionele welvaartseconomie: het idee dat individuele nutsbelevingen kunnen worden gemeten, opgeteld en onderling vergeleken. Dat kunnen ze niet. Er bestaat geen objectieve eenheid waarmee we kunnen vaststellen hoeveel voldoening iemand ervaart. We kunnen evenmin wetenschappelijk bewijzen dat €100 voor een arme meer nut oplevert dan €100 voor een rijke. En toch bouwen politici complete herverdelingsprogramma’s op dergelijke onbewezen aannames. Vervolgens komt Rothbard bij de overheid. Vrijwillige transacties demonstreren dat beide deelnemers verwachten te profiteren. Overheidsingrijpen berust daarentegen op dwang. Belastingen worden niet vrijwillig betaald. Verboden verhinderen transacties die mensen anders zouden aangaan. Subsidies worden gefinancierd met middelen die onder dwang bij anderen zijn weggehaald. Daarom kan de overheid volgens Rothbard nooit aantonen dat haar ingrijpen de maatschappelijke welvaart verhoogt volgens het unanimiteitscriterium van Pareto. Dat onderscheid is cruciaal. Een democratische meerderheid verandert dwang niet in vrijwilligheid. Wanneer 51 procent besluit de overige 49 procent te belasten, ontstaat daardoor geen unanieme instemming. Stemmen is geen economische transactie waarbij iedere deelnemer zijn eigen voorkeur kan realiseren. Ook het argument van collectieve behoeften houdt volgens Rothbard geen stand. Mensen kunnen vrijwillig samenwerken, verenigingen oprichten, infrastructuur financieren, verzekeringen organiseren en gezamenlijke voorzieningen realiseren. Daarvoor bestaat geen economische noodzaak om één organisatie een monopolie op geweld en belastingheffing te geven. Zelfs het beroemde free rider probleem vormt geen automatische rechtvaardiging voor staatsdwang. Dat iemand profiteert van de investeringen van anderen zonder daarvoor rechtstreeks te betalen, bewijst geen marktfalen. We profiteren allemaal dagelijks van kennis, uitvindingen en investeringen van vorige generaties. Rothbards conclusie is radicaal. De vrije markt is geen chaotisch systeem dat door politici moet worden gecorrigeerd. Zij is een proces van vrijwillige menselijke samenwerking waarin miljoenen individuen hun eigen doelen nastreven. De overheid daarentegen vervangt vrijwillige keuzes door politieke bevelen. Welvaart ontstaat door productie, ondernemerschap, kapitaalvorming en vrijwillige uitwisseling. Niet door politieke meerderheden die zich het recht toe-eigenen over andermans eigendom en vrijheid te beschikken. Dat is de economische verdediging van laissez-faire. De morele verdediging begint bij individuele vrijheid en eigendomsrechten.

Staatsgreep tegen de rechtsstaat in Spanje. Op 29 november a.s. zijn er parlementsverkiezingen in Spanje. Ondertussen heeft de regering van socialisten en communisten onder leiding van Pedro Sánchez geen aantoonbare uitvoering gegeven aan een bevel van het Spaanse Hooggerechtshof dat betrekking heeft op 163.020 potentiële kiezers. De zaak begon bij een ministeriële instructie uit 2022, waarmee de regering-Sánchez de toepassing van de nationaliteitswet voor nakomelingen van Spaanse emigranten na de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) verruimde. Daardoor konden mensen de Spaanse nationaliteit en uiteindelijk het kiesrecht verkrijgen, terwijl de wettelijke grondslag voor een deel van die registraties wordt betwist. Vox en Iustitia Europa stapten naar de rechter. Op 10 september 2026 beval het Tribunal Supremo (hooggerechtshof) maatregelen om te voorkomen dat mogelijk onrechtmatig geregistreerde kiezers aan de verkiezingen zouden deelnemen. De verantwoordelijkheid voor de uitvoering lag bij de uitvoerende macht onder leiding van premier Pedro Sánchez. Op 12 oktober stelde het Hooggerechtshof vast dat de verantwoordelijke overheidsinstanties geen aantoonbare uitvoering hadden gegeven aan zijn bevel. Zelfs een benaderend aantal onderzochte dossiers ontbrak. Dat betekent dat de regering-Sánchez verantwoordelijk is voor een overheidsapparaat dat een rechterlijk bevel niet aantoonbaar heeft uitgevoerd. Het Constitutionele Hof wees op 21 oktober een spoedberoep van de Ombudsman af, omdat de gewone rechtsgang nog niet was uitgeput. Dit is geen gewoon administratief conflict. Dit is een constitutionele crisis. De regering van Pedro Sánchez mag rechterlijke uitspraken aanvechten. Maar zolang die bindend zijn, moeten de verantwoordelijke overheidsinstanties ze uitvoeren. Zeker tijdens verkiezingen, wanneer de samenstelling van het kiesregister rechtstreeks invloed kan hebben op de verkiezingsuitslag. Een staatsgreep vereist geen tanks of militairen. Ook door rechterlijke controle buiten werking te stellen kan een regering de constitutionele machtsorde ondergraven. Pedro Sánchez draagt als premier de politieke verantwoordelijkheid voor de uitvoering van rechterlijke bevelen door zijn regering. Een regering staat niet boven het Hooggerechtshof.

In Spanje is de socialistische klucht compleet. Links en extreemlinks gingen massaal de straat op voor inmiddels overleden Maricarmen (87), het arme oudje dat door de verschrikkelijke kapitalistische huisjesmelkers uit haar woning was gezet. Sánchez maakte haar tot nationaal symbool. Er kwam zelfs een Maricarmen-decreet. En natuurlijk deed onze NOS enthousiast mee. Een hartverscheurend verhaal over het boegbeeld van de Spaanse woningcrisis. Inclusief demonstraties, traangas en boze activisten. Alle ingrediënten voor een socialistische tranentrekker. Maar nu blijkt uit onderzoek van OKDiario dat Maricarmen jarenlang administradora única, enig statutair bestuurder, van vastgoedonderneming FIEBA S.A. was. Een naamloze vennootschap. De cijfers van FIEBA over 1993: €8,41 miljoen aan activa en €755.917 winst. Vervolgens werd ze bestuurslid van JINUR S.A., een vastgoedonderneming met 950 miljoen peseta’s maatschappelijk kapitaal, ongeveer €5,7 miljoen, gespecialiseerd in vastgoedinvesteringen en verhuur. De heldin van de strijd tegen vastgoedinvesteerders had dus zelf aan het hoofd van een vastgoedonderneming gestaan. Het blijft natuurlijk tragisch dat ze op 87-jarige leeftijd haar oude huurwoning verloor. Maar de politieke hypocrisie is werkelijk hilarisch. En nu de NOS. Wanneer krijgen we het vervolg op jullie sentimentele Spaanse onzin sprookje? Een reconstructie van haar zakelijke verleden? De jaarcijfers? Haar bestuursfuncties? Of is journalistiek onderzoek alleen nodig wanneer de feiten in het fantasievolle socialistische wereldbeeld passen? nos.nl/l/2634066