𝒂𝒑𝒄𝒉𝒙 ◡̈ retweeted
ไฟคอนเสิร์ตพี่เสก พุ่งสูงอย่างกับไฟบรรลัยกัลป์ 😎🔥🔥🔥🔥
#LOSO30TH #30ปีโลโซ #loso30th #เสกโลโซ #นานเท่าไหร่ก็รอ
𝒂𝒑𝒄𝒉𝒙 ◡̈ retweeted
อะไรก็ยอม - LOSO x THE TOYS
LIVE AT คอนเสิร์ต 30 ปี LOSO นานเท่าไหร่ก็รอ @ ราชมังคลากีฬาสถาน
#THETOYS #LOSO30TH
#Whattheduckmusic
ใครเคยทำงานเซเว่นอธิบายหน่อยว่า ทำไมเวลาลูกค้ายืนต่อแถวคิดเงินยาวเหยียด ที่แคชเชียร์มีพนักงานอยู่คนเดียวเปิดช่องเดียว แล้วพนักงานคนอื่นอีก 2-3 คนไปนั่งจัดของอยู่มุมอื่น ทำไมไม่มาเปิดช่องคิดเงินที่เหลือ ช่วยคิดเงินให้ลูกค้าซาๆลงก่อนค่อยกลับไปจัดของ ลูกค้าหางแถวรอนานมาก
𝒂𝒑𝒄𝒉𝒙 ◡̈ retweeted
ตำนาน “สีเทา - ฟาร์ม ปณิธาน”
พูดถึงรอบ blind audition ใคร ๆ ก็ต้องจำได้
เป็นไวรัลทั่วบ้านทั่วเมืองมากก ร้องดี เข้าถึงอารมณ์สุด ๆ
แอบคิดถึงเสียงเขานะ หายไปไหนแล้ว
𝒂𝒑𝒄𝒉𝒙 ◡̈ retweeted
แกกกกกก มันห่วยมากเลยนะ ก่อนจะท่อนพีคของเพลงเหมือนขี่มอไซค์ผ่านลูกระนาดสิบลูกในมอบูอ่ะ แล้วท่อนไฮโน้ตเหมือนรถล้มไปเลย กดหันมาได้ไง ควรไป Got Talent รอบเรโซน่า เพราะว่าแค่กล้าก็ชนะแล้ว
ตอนเด็ก ๆ อายเพื่อนมากที่เพื่อนใช้ร่มลายคิดตี้ ต่าง ๆ แต่กุได้ใช้ร่มธนาคารทุกอัน เกือบทุกธนาคาร เพราะมันเต็มตู้ที่บ้าน ทั้งกระเป๋า ร่ม 50 กว่าอันได้ทุกวันนี้ก็ยังใช้อยู่ ฟีลแบบแอบน้อยใจมาก ๆ ทั้งห้องกุใช้ร่มอะไรแบบนี้อยู่คนเดียว จน ม.6 ก็ยังรู้สึกแบบนั้น พอโตขึ้น รู้สึกภูมิใจ 🤣
𝒂𝒑𝒄𝒉𝒙 ◡̈ retweeted
ตอนแรกที่ดูก็เอ้ออ น้องน่ารักจังง สักพักลูกรีบวิ่งกลับเข้าในท้อง หันไปดูอีกที กูตกใจ 5555555 พ่อจิงโจ้ไปเล่นกล้ามมาเหรออออ
𝒂𝒑𝒄𝒉𝒙 ◡̈ retweeted
สงวนแล้ว ทำไรก็ได้
🏔️🦌 วินาทีหาชมยาก! “กวางผา” สัตว์ป่าสงวน 1 ใน 21 ชนิดของไทย อวดโฉมรับแสงแรกท่ามกลางลมหนาวเหนือหน้าผาดอยเมี่ยงขม จ.แม่ฮ่องสอน (16 พ.ย. 69) สะท้อนความสมบูรณ์ของผืนป่า 💚
📸 ภาพ: เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสันปันแดน
#กวางผา #สัตว์ป่าสงวน #แม่ฮ่องสอน #กรมอุทยานแห่งชาติ
𝒂𝒑𝒄𝒉𝒙 ◡̈ retweeted
ฮามาก เจอคนบอกผมนึกว่าคนเราเล่น GTA เพราะอยากปล้นธนาคาร ขับรถซิ่ง ยิงกับตำรวจ แต่ตอนนี้คลิป GTA VI ที่ผมเห็นมีแต่คนไปตกปลา ทาสีบ้าน ขับรถฟังเพลง เดินทะเล นอนดูทีวีกับแฟน ฯลฯ 55555555555555
𝒂𝒑𝒄𝒉𝒙 ◡̈ retweeted
Dear Microsoft,
Tomorrow is Friday. Just confirming, same as last week, yes?
Thanks.
All
𝒂𝒑𝒄𝒉𝒙 ◡̈ retweeted
นึกถึงที่หมอโอ๊คเล่าว่าอยู่ ๆ แม่ปุ๊กก็พูดขึ้นว่า 'อย่าให้ฉันต้องพูดในสิ่งที่เสด็จท่านปิดมาตลอด' 55555555555555555
ท้อง 7 เดือน บริษัทยื่น "หนังสือลาออกโดยสมัครใจ" มาให้เธอเซ็น
HR ยิ้มแล้วพูดว่า "คลอดเสร็จค่อยกลับมาสมัครใหม่นะ พี่ยินดีรับ"
คืนนั้นเธอนั่งกดเครื่องคิดเลข ถึงได้รู้ว่า — ถ้าเซ็น เธอจะเสียเงินไปเกือบ 2.7 แสนบาท
แพร อายุ 32 ปี เป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานขายในบริษัทแห่งหนึ่งย่านบางนา ทำมา 6 ปีเต็ม
เงินเดือน 27,000 บาท พอดีกับค่าผ่อนคอนโด
ส่วนเงินเดือนสามี เอาไว้จ่ายค่ารถกับค่าใช้จ่ายในบ้าน
ขาดใครไปสักคน บ้านนี้ก็อยู่ไม่ได้
แต่งงานมา 4 ปี กว่าจะมีลูกคนแรก
วันที่เห็นสองขีด เธอร้องไห้
ท้องได้สี่เดือน เธอบอกหัวหน้าเอง เพื่อวางแผนส่งต่องานล่วงหน้า
หัวหน้ายิ้มใจดี
"ยินดีด้วยนะ เรื่องงานไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่จัดการให้"
สามเดือนต่อมา เธอทำคู่มือ จัดรายชื่อลูกค้า สอนงานน้องใหม่ทีละขั้น
เธอคิดว่า นี่คือสิ่งที่พนักงานที่รับผิดชอบควรทำ
ท้องได้เจ็ดเดือน HR เรียกเธอเข้าห้องประชุม
หัวหน้ากับผู้จัดการฝ่ายบุคคลนั่งรออยู่แล้ว
บนโต๊ะมีเอกสารหนึ่งชุด
"บริษัทอยากให้แพรลาออกก่อนกำหนดคลอดสักสองสัปดาห์"
เธอนิ่งไป
"ทำไมคะ หนูตั้งใจลาคลอดแล้วกลับมาทำงานนะคะ"
"ตำแหน่งว่างตั้งสี่เดือน บริษัทก็ต้องหาคนมาแทน"
"แล้วถ้าหนูลาครบแล้วกลับมาล่ะคะ"
"ก็กลับมาสมัครใหม่ได้เลย พี่ไม่ได้ปิดประตูนะ"
"หมายความว่า...ไม่รับประกันว่าหนูจะได้ตำแหน่งเดิม ใช่ไหมคะ"
ไม่มีใครตอบ
หัวหน้าเป็นคนพูดขึ้นมา
"แพรก็ต้องเข้าใจบริษัทด้วยนะ เราเป็นธุรกิจ ไม่ใช่มูลนิธิ"
HR เลื่อนเอกสารมาตรงหน้า
"ถ้าเซ็นวันนี้ พี่จะทำเรื่องให้เรียบร้อยเลย"
เธอวางปากกาลง
"หนูขอเอากลับไปอ่านก่อนนะคะ"
"ได้ แต่ขอคำตอบภายในวันศุกร์"
คืนนั้น สามีอ่านเอกสารจบ พูดแค่ประโยคเดียว
"ไม่ต้องทำแล้วก็ได้ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง"
เธอไม่ตอบ หยิบมือถือขึ้นมาหาข้อมูล
สามีนั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นเธอค้นไป กดเครื่องคิดเลขไป
ลาคลอด 120 วัน บริษัทต้องจ่ายเงินเดือน 60 วัน — 54,000 บาท
ถ้าบริษัทเลิกจ้าง อายุงาน 6 ปี ค่าชดเชย 240 วัน — 216,000 บาท
เธอบวกสองตัวเลขเข้าด้วยกัน
นิ้วค้างอยู่บนหน้าจอ นานมาก
"เป็นอะไร"
เธอหันจอให้เขาดู
270,000
"แค่ฉันเซ็นคำว่า 'สมัครใจ' ลงไป
เงินก้อนนี้ บริษัทไม่ต้องจ่ายสักบาท"
"คลอดเสร็จค่อยกลับมาสมัครใหม่" ไม่ใช่ความหวังดี
มันคือบัญชีที่มีคนคิดไว้เรียบร้อยแล้ว
พักเที่ยงวันต่อมา เธอเล่าให้พี่อ้อยฟัง
พี่อ้อยอายุ 41 แม่ลูกสอง คนที่สนิทกับเธอที่สุดในทีม
เธอคิดว่าจะได้ยินคำว่า "แบบนี้มันเกินไปแล้ว"
แต่พี่อ้อยกลับถอนหายใจ
"พี่เข้าใจแพรนะ แต่แพรลาไปสี่เดือน งานของแพรใครจะทำ
งานเพิ่ม เงินเท่าเดิม พี่ก็เหนื่อยเป็นนะ"
เธออ้าปาก แต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมา
เธอไม่ได้โกรธพี่อ้อย
แต่เธอไม่เข้าใจ —
ทำไมผู้หญิงคนหนึ่งจะมีลูก ถึงกลายเป็นภาระของผู้หญิงอีกคน
วันศุกร์ เธอตอบ HR
"หนูไม่เซ็นค่ะ"
สองวันต่อมา หัวหน้าเรียกไปคุยส่วนตัว
"แพรไม่เซ็น บริษัทก็ลำบากนะ"
"หนูช่วยส่งต่องานให้ละเอียดกว่านี้ได้ค่ะ แต่เรื่องลาออก หนูเซ็นให้ไม่ได้"
หัวหน้ามองเธออยู่นาน
"เมื่อก่อนแพรไม่เคยเป็นคนเรื่องเยอะแบบนี้เลยนะ"
เธอไม่ได้ขอขึ้นเงินเดือน ไม่ได้ขอตำแหน่งใหม่
เธอแค่ขอรักษางานที่เป็นของเธออยู่แล้ว
หลังจากวันนั้น บรรยากาศในออฟฟิศก็เปลี่ยนไป
ประชุมทีมไม่มีชื่อเธอ
ลูกค้าที่เธอดูแลมาหกปี ถูกโอนให้น้องใหม่ทีละราย
บ่ายวันหนึ่ง เธอเดินผ่านห้องประชุม ได้ยินหัวหน้าพูดว่า
"เรียนงานจากแพรให้หมดนะ เดือนหน้าทั้งหมดนี่เป็นของน้องแล้ว"
เธอยังไม่ได้เริ่มลาคลอดด้วยซ้ำ
แต่บริษัทตัดสินใจเรื่อง "เดือนหน้า" ของเธอไว้เรียบร้อยแล้ว
สามวันต่อมา หัวหน้าเรียกเธอเข้าห้องอีกครั้ง
บนโต๊ะมีเอกสารวางอยู่อีกฉบับ
ครั้งนี้ไม่ใช่ใบลาออก
แต่เป็นหนังสือเตือน
"ยอดขายของลูกค้าที่รับผิดชอบลดลง ไม่ให้ความร่วมมือในการทำงาน"
คืนที่นั่งหาข้อมูล เธออ่านเจอมาแล้ว —
มีหนังสือเตือนเป็นลายลักษณ์อักษร แล้วทำผิดซ้ำอีกครั้ง
บริษัทเลิกจ้างได้ทันที
ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สักบาทเดียว
ใบลาออกเธอไม่เซ็น
เขาก็เลยเปลี่ยนวิธี ทำให้เธอ "ทำผิดเอง"
สายตาเธอเลื่อนลงไปบรรทัดสุดท้าย
ช่องลงชื่อพยาน มีชื่อที่เธอคุ้นเคยที่สุดเขียนอยู่
พี่อ้อย
(ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้ครับ)






































