koorosh ranjbar

لطفا این مطلب رو بخونین و با نمونه‌ای از شکوه واقعی سینما آشنا بشین. می‌دونین بازبی برکلی چطوری مجلل‌ترین آبشار انسانی هالیوود رو خلق کرد؟ تصور کنین ۱۹۳۳ است؛ درست وسط بحران و رکود بزرگ آمریکا. مردم خسته از اوضاع، پناه می‌برن به تاریکی سالن سینما و ناگهان روی پرده چیزی می‌بینن که هوش از سرشون می‌پره: سکانس موزیکال :کنار آبشار" تو فیلم "footlight parade"( بازبی برکلی، ۱۹۳۳) داستان تولد این شاهکار وقتی شروع شد که بازبی برکلی، طراح رقص و کارگردان نوآور هالیوود، تصمیم گرفت تمام قواعد رو به هم بریزه. تا قبل از ایشون، دوربین تو فیلم‌های موزیکال مثل مجسمه صاف می‌ایستاد و فقط رقص روی صحنه رو ضبط می‌کرد. اما برکلی گفت چرا خود دوربین بازیگر اصلی نباشه؟ قبل از اینکه باقی ماجرا رو بخونین در نظر داشته باشین که این شاهکار بصری نزدیک به یه قرن پیش، یعنی تقریبا ۹۰ سال قبل ساخته شده؛ زمانی که چیزی به اسم جلوه‌های ویژه کامپیوتری (CGI)، پرده سبز یا تدوین‌های دیجیتالی وجود خ نداشت. یعنی تمام چیزهایی که روی پرده می‌دیدید، ۱۰۰ درصد واقعی، فیزیکی و جلوی چشم دوربین اتفاق می‌افتاد. برکلی برای ثبت این جادوی واقعی، توی یه استودیوی وارنر یه استخر غول‌پیکر ۱۲ در ۲۴ داخلش ساخت. استخر معمولی هم نه؛ دیواره‌ها و کفش رو ز شیشه ساختن تا دوربین بتونه برای اولین بار تو تاریخ سینما بره زیر آب و از بین پاهای شناگران حرکت کنه. برای اون شات‌های معروفش از زاویه مستقیم از بالا هم کم نذاشتن؛ تکنسین‌ها سقف استودیو رو شکافتن و ریل‌ها و بوم‌های غول‌پیکر نصب کردن تا دوربین از اون بالا الگوهای هندسی شناگران رو مثل یه کالیدوسکوپ زنده و چرخان ثبت کنه. اجرای این صحنه یه مهندسی انسانی و فیزیکی عجیب بود. ۱۰۰ دختر هم‌سرا با مایوهای رنگ پوست و کلاه‌های درخشان، دو هفته تمام تمرین‌های طاقت‌فرسا تو اب داشتن و بعد وارد یه دوره فیلم‌برداری بی‌رحمانه شش‌روزه شدن. اونا بدون کپسول اکسیژن و فقط با اتکا به قدرت بدنشان، هرم‌های چندطبقه زنده می‌ساختن؛ در حالی که پمپ‌های قدرتمند در هر دقیقه ۲۰ هزار گالن آب واقعی را روی این سازه انسانی پمپاژ می‌کردن تا اثر یه آبشار طبیعی ایجاد بشه. نتیجه این ریسک بزرگ، یه جادوی خالص و دست‌نخورده سینمایی بود. تماشاگرای سال ۱۹۳۳ اونقددر شگفت‌زده شدن که تو روز اکران از جا بلند شدنو بروشورها رو به هوا پرتاب کردن. برکلی بدون حتی یه فریم افکت کامپیوتری، نه تنها زیرژانر نمایش‌های آبی (Aquacade ) رو پایه‌گذاری کرد، بلکه هنرمندای بزرگی مثل سالوادور دالی رو هم تحت تأثیر قرار داد و زبان سینما رو برای همیشه تغییر داد.