Rob Graham

🇵🇱 Donald Tusk en zijn minister van Binnenlandse Zaken hebben de aanslag in Krakau binnen enkele uren bestempeld als een radicalisering van extreemrechts. Dezelfde dag verdwenen de Facebook-profielen van Michał Oksiński. Dezelfde dag begon men uit te leggen dat de screencaptures die circuleerden « geen enkele waarde » hadden omdat ze dateerden uit 2019-2021. Deze captures tonen echter een tiener die poseert met een gasmasker en een regenboogvlag, die de spot drijft met de paus, die een opmerking over « het rode licht van het communisme » goedkeurt door te antwoorden « subliminaal bericht XD ». Dit is niet het profiel van de « ultranationalistische Pool » dat ons sinds gisteren wordt geschetst. Het is het profiel van een provocerende jongen, anti-klerikaal, die nationale symbolen mengt met linkse verwijzingen. Niets meer, niets minder, voorlopig. Intussen herinneren we ons de aanslagen waarbij de dader « Allahu Akbar » riep, bekende antecedenten had, soms zelfs een duidelijke claim, en waarbij dezelfde politieke verantwoordelijken wekenlang nodig hadden om de woorden « islamistisch terrorisme » uit te spreken. Toen legden ze ons uit dat we « moesten wachten op de resultaten van het onderzoek », « hastige conclusies moesten vermijden », « geen amalgamen moesten maken ». Hier is het vakje aangekruist nog voordat het onderzoek een manifest, een affiliatie of een recent bewijs had opgeleverd. De vraag is niet of Oksiński « van extreemrechts » was of « van extreemlinks ». De vraag is waarom, in het ene geval, we wachten op de feiten, en in het andere, we ze voorlopen. De enige digitale elementen die het officiële verhaal tegenspreken, verdwenen zo snel, terwijl de familie van de schutter dood is gevonden in hun woning. Dit is geen complotdenken. Het is de vaststelling, inmiddels gedeeld door een aanzienlijk deel van de bevolking, dat het vertrouwen in het officiële verhaal sterk is geërodeerd.