A nie, no to spoko. Przyznaję, że mi ulżyło.
Donald Trump często używa określenia „przyjaciel” w odniesieniu do światowych przywódców, w tym Władimira Putina.
W jakich sytuacjach prezydent USA posługuje się tym słowem i do kogo jeszcze je kierował? Joanna Pinkwart przedstawia przykłady wypowiedzi Donalda Trumpa.
3
39
645
Dziś polski #WieczorekTaneczny. Na początek remix Skalpela Magiery. Fajowski.
youtu.be/hZ5daUyolKU?si=0C8O…
1
7
476
Może dla odmiany coś z melodią. Pablopavo „Piosenka ze śmieci”
youtu.be/_H3SXv0gths?si=q8tj…
1
4
178
Warszawiacy lubią pogawędzić przy muzyce i kawie.
To wciąż jest zajebiste. Taco
youtu.be/RBcUzm7JFEo?si=7YUJ…
2
143
Piątek, więc domowa pizza. Czasem chciałbym już zwyczajnie zamówić, ale muszę amortyzować piecyk do pizzy. Jestem niewolnikiem amortyzacji piecyka do pizzy. Bo dostałem go w prezencie od rodziny.
PS Po prawdzie to sam o tym piecu marzyłem. I teraz ponoszę tego konsekwencje.
Z cyklu "informacje nikomu niepotrzebne" dzisiaj dowiedziałem się, że losowaniom wietnamskiej loterii przez lata towarzyszyła "Melodia dla Zuzi" Marka i Wacka. I że jest ona rozpoznawana przez wszystkich Wietnamczyków oraz była mocno samplowana.
youtube.com/shorts/Kxnolfgnk…
Często (także tu) można przeczytać, że dziś nie ma sensu płacić prawnikowi, bo AI napisze pismo lepiej. Nie napisze, przynajmniej nie lepiej od rzetelnego prawnika. Natomiast przypadki takie jak pani mec. z Rumunii, zdecydowanie nie zachęcają do szukania pomocy wśród prawników.
Europejski Trybunał Praw Człowieka na dwa lata zakazał rumuńskiej prawniczce reprezentowania przed nim skarżących. Powód? Podpieranie się przez adwokatkę nieistniejącymi orzeczeniami i cytatami spreparowanymi przez sztuczną inteligencję.
rp.pl/sady-i-trybunaly/art45…
Sławek Wikariak retweeted
A jeśli już o zaufaniu i świeżym starcie mowa, to może ktoś chciałby skorzystać z promocji na cyfrową subskrypcję @rzeczpospolita? 10% zniżki w prezencie od redakcji. Promocje się łączą, więc do i tak promocyjnej ceny z okazji black week można sobie dorzucić kolejną zniżkę i zakupić nasz pakiet w naprawdę okazyjnej cenie. Zachęcam, polecam! Instrukcja jak skorzystać:
1. Kliknij TUTAJ - czytaj.rp.pl/promo/cmp-rp-2
2. Zarejestruj się lub zaloguj, jeśli masz już konto
3. Kliknij w: Mam kod rabatowy
4. Wprowadź kod rabatowy: Redakcja10
Gdy we wrześniu obejmowałem kierowanie „Rzeczpospolitą”, kilka osób pytało, czy napiszę tekst programowy. Nie chciałem tego robić wtedy; wydawało mi się dziwne ogłaszać, jak powinna działać redakcja, której ludzi, możliwości i problemów nie zdążyłem jeszcze dobrze poznać. Wolałem najpierw słuchać, rozmawiać i przyglądać się temu, co w redakcji robi się dobrze, a co wymaga zmiany. Dziś mam już więcej powodów, by zabrać głos.
Jednym z nich jest decyzja dotycząca „Parkietu”, którego model wydawniczy zmieniamy od stycznia. Jego dziennikarze będą codziennie przygotowywać cztery strony w głównym wydaniu „Rzeczpospolitej”. Od 18 listopada będziemy codziennie prezentować w grzbiecie „Rz” treści „Parkietu”, by czytelnicy mogli oswoić się z tą formułą. Jednocześnie od dziś bardzo mocno stawiamy na serwis internetowy: uruchamiamy gruntownie przebudowany parkiet.com, z nowymi narzędziami, bieżącymi newsami, pogłębionymi analizami, danymi i możliwościami dla inwestorów.
Tak, to duża zmiana. „Parkiet” ma swoją bogatą historię, wiernych odbiorców i ludzi, dla których osobna gazeta znaczy czasem tyle samo, co informacje w niej zawarte. Rozumiem przywiązanie i rytuał, jednak jako wydawnictwo musimy iść do przodu, reagować na rynkowe zmiany i potrzeby czytelników. Przy obecnej skali sprzedaży papierowych wydań, a z drugiej strony potędze internetu – szczególnie w bardzo dynamicznym środowisku inwestorskim i rynków finansowych – stawianie w centrum procesu wydawniczego papieru byłoby sentymentalnym trwaniem w modelu bez biznesowej przyszłości. Z szacunkiem dla historii tytułu, z ekscytacją i wielką nadzieją idziemy ku nowemu. Nie podjęliśmy tej decyzji, by ograniczać dziennikarstwo ekonomiczne ani by redukować zespół. Wręcz przeciwnie: przeznaczamy energię i środki na pracę dziennikarzy, jakość materiałów i produkty, z których nasi odbiorcy rzeczywiście korzystają. „Parkiet” zyskuje miejsce w gazecie o szerszym zasięgu i nową przestrzeń do rozwoju w internecie.
Ta decyzja mówi też o tym, jak wyobrażam sobie przyszłość „Rzeczpospolitej”. Nie interesuje mnie zarządzanie schyłkiem, godzenie się z tym, że „rynek jest trudny, a media tradycyjne mogą już tylko bronić tego, co zostało”. W ostatnich miesiącach wielokrotnie słyszałem to z ust koleżanek i kolegów po fachu. Marudzenie mnie nie interesuje, chcę budować redakcję, która jest zwrotna, potrafi się zmieniać, mierzyć z dyskomfortem wychodzenia z kolein, docierać do nowych odbiorców i jednocześnie pilnować standardów, dzięki którym czytelnicy temu tytułowi ufają od lat. Technologie i sposób dotarcia do czytelników będą się zmieniały, ale o tym, czy ktoś będzie chciał za nasze dziennikarstwo płacić i do niego wracać, zdecyduje jakość, a także dostarczanie naszym odbiorcom dodatkowej wartości.
O „Rzeczpospolitej” myślę, jak o ekosystemie, w którym czytelnik nie musi przedzierać się przez informacyjny chaos, by dowiedzieć się, co naprawdę ważne. W świecie zalewanym treściami sama umiejętność wyboru i hierarchizowania informacji staje się ogromną przewagą. Dlatego rp.pl ma być najlepszym hubem informacyjnym, który szybko i rzetelnie opisuje najważniejsze wydarzenia, a następnie pomaga zrozumieć ich przyczyny i konsekwencje. W polityce, gospodarce, biznesie, prawie i sprawach międzynarodowych ma dostarczać czytelnikom wiedzę, której mogą zaufać. Wierzę, że można budować duże zasięgi i skuteczny biznes medialny bez taniej sensacji i sztucznego podsycania kontrowersji pod algorytmy. Istnieje duża grupa odbiorców, którzy oczekują właśnie takiego dziennikarstwa i są gotowi za nie płacić.
Bardzo ważna pozostaje dla nas papierowa „Rzeczpospolita”. Chcemy, by była produktem wyjątkowym: starannie przygotowanym, przemyślanym, dającym przyjemność spokojnej lektury i poczucie obcowania z czymś wartościowym. Nie musi ścigać się z internetem na tempo podawania informacji – ma dawać to, czego w codziennym strumieniu informacji brakuje: pomóc porządkować obraz rzeczywistości, z szacunkiem dla czasu, inteligencji i zaufania naszych czytelników.
W moim rozumieniu tego zawodu jakość, na którą wciąż się powołuję, zawsze zaczyna się od niezależności. „Rzeczpospolita” będzie patrzeć na ręce politykom, samorządowcom, urzędnikom, ludziom biznesu i wszystkim, którzy dysponują publicznymi pieniędzmi albo wpływem na życie innych, niezależnie od tego, z której strony sporu pochodzą. Nie będziemy wybierać tematów według tego, komu pomogą, ani rezygnować z publikacji, bo komuś zaszkodzą. Naszym zadaniem jest ustalać fakty, zadawać trudne pytania, weryfikować odpowiedzi i nie odpuszczać, gdy rozmówca jest wpływowy. Będziemy mieć odwagę publikować mocne ustalenia, ale też powiedzieć „nie wiemy”, kiedy dowodów brakuje. W dziennikarstwie łatwo pomylić butę z niezależnością.
Nie zapiszemy się do żadnego z politycznych obozów. Polska debata publiczna od lat działa według mechanizmu, w którym każdy tekst czy materiał staje się amunicją dla jednej strony przeciw drugiej: jeśli krytykujesz rząd, uznają cię za człowieka opozycji; jeśli krytykujesz opozycję, stajesz się obrońcą rządzących. A jeśli próbujesz zachować własne zdanie, oskarżą cię o „symetryzm”. To słowo zrobiło w polskiej debacie zaskakującą karierę, głównie jako sposób dyscyplinowania tych, którzy nie chcą się zadeklarować.
Nie mam problemu z tym, że ktoś nazwie nas symetrystami, jeśli ma to oznaczać, że wszystkim stawiamy pytania i od wszystkich wymagamy uczciwości. Przykładem, jak będziemy relacjonować wydarzenia, niech będzie spór wokół Trybunału Konstytucyjnego. Idziemy prosto, niezależnie, szukając prawdy, choć branża medialna, politycy, środowiska prawnicze, autorytety próbowały, czasem brutalnie, wpychać nas w okopy zarówno po prawej, jak i lewej stronie wojny polsko-polskiej. Niezależność nie oznacza stania w połowie drogi między prawdą a fałszem – to gotowość do uznania, że nie każdy spór daje się uczciwie opisać w czarno-białych barwach.
„Rzeczpospolita” wciąż będzie miejscem rozmowy – również podczas organizowanych przez nas konferencji – w której można się zasadniczo nie zgadzać, a mimo to wysłuchać argumentów drugiej strony. Będziemy otwierać łamy na różne poglądy, a granicą pozostaną fakty, uczciwość i szacunek do człowieka. Nie potrzebujemy kolejnego miejsca, w którym publicyści mówią wyłącznie do swoich, a przeciwnik pojawia się tylko po to, by go z pogardą wytknąć palcem.
Niegdyś w credo „Rzeczpospolitej” zapisano szacunek dla porządku konstytucyjnego, demokratycznych wyborów, wolności gospodarczej i praw obywateli, a także obowiązek niezależności i wiarygodności. Wiele z tych zasad pozostaje aktualnych. Chciałbym jednak, żeby nie były jedynie tekstem do przywołania od święta, ale by ich sens znajdował odzwierciedlenie w codziennej pracy – w decyzji o publikacji, sposobie rozmowy z bohaterem materiału, w gotowości do kontrolowania również tych, z którymi łatwiej nam się zgodzić.
„Rzeczpospolita” będzie tytułem, do którego się wraca, bo pomaga lepiej rozumieć świat i któremu można ufać także wtedy, gdy pisze rzeczy wypychające czytelnika ze strefy komfortu. Warto być z nami! Dajcie się zaprosić do naszego świata, w którym tradycyjne dziennikarstwo to nie sen o latach minionych a codzienność, zobowiązanie wobec czytelników, a przy okazji po prostu nasza pasja. @rzeczpospolita @MSzuldrzynski @MarcinGDN @czuryloPL @TychmanowiczP @JHaszczynski @JNizinkiewicz @michal_kolanko @A_Andrysiak @MikowskiM @AwDitrich @estera_flieger @BartSaw @michalplocinski @d_pietrzyk @MiloszMaciej
Będzie mi go bardzo brakowało. Świetny prawnik, jeden z najlepszych od nowych technologii, wielokrotnie tłumaczył mi problemy, których nie rozumiałem, potrafił przekonać, że nie mam racji. Ale i wspaniały kompan do zabawy, śmieszkujący, prostolinijny. Wielka strata [*]
Sławek Wikariak retweeted
Gdy we wrześniu obejmowałem kierowanie „Rzeczpospolitą”, kilka osób pytało, czy napiszę tekst programowy. Nie chciałem tego robić wtedy; wydawało mi się dziwne ogłaszać, jak powinna działać redakcja, której ludzi, możliwości i problemów nie zdążyłem jeszcze dobrze poznać. Wolałem najpierw słuchać, rozmawiać i przyglądać się temu, co w redakcji robi się dobrze, a co wymaga zmiany. Dziś mam już więcej powodów, by zabrać głos.
Jednym z nich jest decyzja dotycząca „Parkietu”, którego model wydawniczy zmieniamy od stycznia. Jego dziennikarze będą codziennie przygotowywać cztery strony w głównym wydaniu „Rzeczpospolitej”. Od 18 listopada będziemy codziennie prezentować w grzbiecie „Rz” treści „Parkietu”, by czytelnicy mogli oswoić się z tą formułą. Jednocześnie od dziś bardzo mocno stawiamy na serwis internetowy: uruchamiamy gruntownie przebudowany parkiet.com, z nowymi narzędziami, bieżącymi newsami, pogłębionymi analizami, danymi i możliwościami dla inwestorów.
Tak, to duża zmiana. „Parkiet” ma swoją bogatą historię, wiernych odbiorców i ludzi, dla których osobna gazeta znaczy czasem tyle samo, co informacje w niej zawarte. Rozumiem przywiązanie i rytuał, jednak jako wydawnictwo musimy iść do przodu, reagować na rynkowe zmiany i potrzeby czytelników. Przy obecnej skali sprzedaży papierowych wydań, a z drugiej strony potędze internetu – szczególnie w bardzo dynamicznym środowisku inwestorskim i rynków finansowych – stawianie w centrum procesu wydawniczego papieru byłoby sentymentalnym trwaniem w modelu bez biznesowej przyszłości. Z szacunkiem dla historii tytułu, z ekscytacją i wielką nadzieją idziemy ku nowemu. Nie podjęliśmy tej decyzji, by ograniczać dziennikarstwo ekonomiczne ani by redukować zespół. Wręcz przeciwnie: przeznaczamy energię i środki na pracę dziennikarzy, jakość materiałów i produkty, z których nasi odbiorcy rzeczywiście korzystają. „Parkiet” zyskuje miejsce w gazecie o szerszym zasięgu i nową przestrzeń do rozwoju w internecie.
Ta decyzja mówi też o tym, jak wyobrażam sobie przyszłość „Rzeczpospolitej”. Nie interesuje mnie zarządzanie schyłkiem, godzenie się z tym, że „rynek jest trudny, a media tradycyjne mogą już tylko bronić tego, co zostało”. W ostatnich miesiącach wielokrotnie słyszałem to z ust koleżanek i kolegów po fachu. Marudzenie mnie nie interesuje, chcę budować redakcję, która jest zwrotna, potrafi się zmieniać, mierzyć z dyskomfortem wychodzenia z kolein, docierać do nowych odbiorców i jednocześnie pilnować standardów, dzięki którym czytelnicy temu tytułowi ufają od lat. Technologie i sposób dotarcia do czytelników będą się zmieniały, ale o tym, czy ktoś będzie chciał za nasze dziennikarstwo płacić i do niego wracać, zdecyduje jakość, a także dostarczanie naszym odbiorcom dodatkowej wartości.
O „Rzeczpospolitej” myślę, jak o ekosystemie, w którym czytelnik nie musi przedzierać się przez informacyjny chaos, by dowiedzieć się, co naprawdę ważne. W świecie zalewanym treściami sama umiejętność wyboru i hierarchizowania informacji staje się ogromną przewagą. Dlatego rp.pl ma być najlepszym hubem informacyjnym, który szybko i rzetelnie opisuje najważniejsze wydarzenia, a następnie pomaga zrozumieć ich przyczyny i konsekwencje. W polityce, gospodarce, biznesie, prawie i sprawach międzynarodowych ma dostarczać czytelnikom wiedzę, której mogą zaufać. Wierzę, że można budować duże zasięgi i skuteczny biznes medialny bez taniej sensacji i sztucznego podsycania kontrowersji pod algorytmy. Istnieje duża grupa odbiorców, którzy oczekują właśnie takiego dziennikarstwa i są gotowi za nie płacić.
Bardzo ważna pozostaje dla nas papierowa „Rzeczpospolita”. Chcemy, by była produktem wyjątkowym: starannie przygotowanym, przemyślanym, dającym przyjemność spokojnej lektury i poczucie obcowania z czymś wartościowym. Nie musi ścigać się z internetem na tempo podawania informacji – ma dawać to, czego w codziennym strumieniu informacji brakuje: pomóc porządkować obraz rzeczywistości, z szacunkiem dla czasu, inteligencji i zaufania naszych czytelników.
W moim rozumieniu tego zawodu jakość, na którą wciąż się powołuję, zawsze zaczyna się od niezależności. „Rzeczpospolita” będzie patrzeć na ręce politykom, samorządowcom, urzędnikom, ludziom biznesu i wszystkim, którzy dysponują publicznymi pieniędzmi albo wpływem na życie innych, niezależnie od tego, z której strony sporu pochodzą. Nie będziemy wybierać tematów według tego, komu pomogą, ani rezygnować z publikacji, bo komuś zaszkodzą. Naszym zadaniem jest ustalać fakty, zadawać trudne pytania, weryfikować odpowiedzi i nie odpuszczać, gdy rozmówca jest wpływowy. Będziemy mieć odwagę publikować mocne ustalenia, ale też powiedzieć „nie wiemy”, kiedy dowodów brakuje. W dziennikarstwie łatwo pomylić butę z niezależnością.
Nie zapiszemy się do żadnego z politycznych obozów. Polska debata publiczna od lat działa według mechanizmu, w którym każdy tekst czy materiał staje się amunicją dla jednej strony przeciw drugiej: jeśli krytykujesz rząd, uznają cię za człowieka opozycji; jeśli krytykujesz opozycję, stajesz się obrońcą rządzących. A jeśli próbujesz zachować własne zdanie, oskarżą cię o „symetryzm”. To słowo zrobiło w polskiej debacie zaskakującą karierę, głównie jako sposób dyscyplinowania tych, którzy nie chcą się zadeklarować.
Nie mam problemu z tym, że ktoś nazwie nas symetrystami, jeśli ma to oznaczać, że wszystkim stawiamy pytania i od wszystkich wymagamy uczciwości. Przykładem, jak będziemy relacjonować wydarzenia, niech będzie spór wokół Trybunału Konstytucyjnego. Idziemy prosto, niezależnie, szukając prawdy, choć branża medialna, politycy, środowiska prawnicze, autorytety próbowały, czasem brutalnie, wpychać nas w okopy zarówno po prawej, jak i lewej stronie wojny polsko-polskiej. Niezależność nie oznacza stania w połowie drogi między prawdą a fałszem – to gotowość do uznania, że nie każdy spór daje się uczciwie opisać w czarno-białych barwach.
„Rzeczpospolita” wciąż będzie miejscem rozmowy – również podczas organizowanych przez nas konferencji – w której można się zasadniczo nie zgadzać, a mimo to wysłuchać argumentów drugiej strony. Będziemy otwierać łamy na różne poglądy, a granicą pozostaną fakty, uczciwość i szacunek do człowieka. Nie potrzebujemy kolejnego miejsca, w którym publicyści mówią wyłącznie do swoich, a przeciwnik pojawia się tylko po to, by go z pogardą wytknąć palcem.
Niegdyś w credo „Rzeczpospolitej” zapisano szacunek dla porządku konstytucyjnego, demokratycznych wyborów, wolności gospodarczej i praw obywateli, a także obowiązek niezależności i wiarygodności. Wiele z tych zasad pozostaje aktualnych. Chciałbym jednak, żeby nie były jedynie tekstem do przywołania od święta, ale by ich sens znajdował odzwierciedlenie w codziennej pracy – w decyzji o publikacji, sposobie rozmowy z bohaterem materiału, w gotowości do kontrolowania również tych, z którymi łatwiej nam się zgodzić.
„Rzeczpospolita” będzie tytułem, do którego się wraca, bo pomaga lepiej rozumieć świat i któremu można ufać także wtedy, gdy pisze rzeczy wypychające czytelnika ze strefy komfortu. Warto być z nami! Dajcie się zaprosić do naszego świata, w którym tradycyjne dziennikarstwo to nie sen o latach minionych a codzienność, zobowiązanie wobec czytelników, a przy okazji po prostu nasza pasja. @rzeczpospolita @MSzuldrzynski @MarcinGDN @czuryloPL @TychmanowiczP @JHaszczynski @JNizinkiewicz @michal_kolanko @A_Andrysiak @MikowskiM @AwDitrich @estera_flieger @BartSaw @michalplocinski @d_pietrzyk @MiloszMaciej
Trzeba przyznać, że w Korei urządzają bardziej eleganckie apres ski niż w Europie.
North Korean leader Kim Jong Un inspected construction of a tourism zone near the Chinese border in recent days, amid speculation over a China trip fueled by comments from US and Russian officials reut.rs/3WJ3HAh
N. Korea's Kim inspects ski resort as talk of China trip mounts - News
No zupełnie nie pasi mi ten Pattison jako Bond, James Bond, ale bardzo chciałbym się mylić. W sumie z Craigiem odszczekiwałem, bo początkowo też nie było nam po drodze. Choć nie tyle chodziło Craiga, co o zmianę charakteru samego Bonda.
11
36
2,936
Nigdy nie skończyłem tego wątku. I pewnie nie skończę. Więc tylko powiem, że dla mnie przeteledyskiem jest teledysk Orbital - Halcyon On and On
youtu.be/bV-hSgL1R74?si=VduA…
Replying to @S_Wikariak
Teledysk prosty jak drut. Ale zaje jest pokazanie, jak najprostsze decyzje zmieniają życie.
Nr 7 Chase & Status
youtu.be/hkDGGsuVKVo?si=pNqB…
Cieszą mnie Te wyniki, chociaż opcja cukrowa jest silna, zwłaszcza, gdy doliczy się głosy pikników, którym wszystko jedno, byle placek ziemniaczany był.
Wczoraj obowiązki zawodowe mi nie pozwoliły, ale dzisiaj zrobiłem prawilne placki ziemniaczane z gulaszem wołowym.
Dzisiaj Dzień Placów Ziemniaczanych. Zatem #WażnaSondaPolityczna. Jeśli placki ziemniaczane, to?
46%Na słono (sos, dip, itp.)
24%Z cukrem (brrrr)
27%Każde są pyszka
4%Wszystkie są ohydne
582 votes • Final results





















