Sławek Wikariak retweeted
A jeśli już o zaufaniu i świeżym starcie mowa, to może ktoś chciałby skorzystać z promocji na cyfrową subskrypcję @rzeczpospolita? 10% zniżki w prezencie od redakcji. Promocje się łączą, więc do i tak promocyjnej ceny z okazji black week można sobie dorzucić kolejną zniżkę i zakupić nasz pakiet w naprawdę okazyjnej cenie. Zachęcam, polecam! Instrukcja jak skorzystać:
1. Kliknij TUTAJ - czytaj.rp.pl/promo/cmp-rp-2
2. Zarejestruj się lub zaloguj, jeśli masz już konto
3. Kliknij w: Mam kod rabatowy
4. Wprowadź kod rabatowy: Redakcja10
Gdy we wrześniu obejmowałem kierowanie „Rzeczpospolitą”, kilka osób pytało, czy napiszę tekst programowy. Nie chciałem tego robić wtedy; wydawało mi się dziwne ogłaszać, jak powinna działać redakcja, której ludzi, możliwości i problemów nie zdążyłem jeszcze dobrze poznać. Wolałem najpierw słuchać, rozmawiać i przyglądać się temu, co w redakcji robi się dobrze, a co wymaga zmiany. Dziś mam już więcej powodów, by zabrać głos.
Jednym z nich jest decyzja dotycząca „Parkietu”, którego model wydawniczy zmieniamy od stycznia. Jego dziennikarze będą codziennie przygotowywać cztery strony w głównym wydaniu „Rzeczpospolitej”. Od 18 listopada będziemy codziennie prezentować w grzbiecie „Rz” treści „Parkietu”, by czytelnicy mogli oswoić się z tą formułą. Jednocześnie od dziś bardzo mocno stawiamy na serwis internetowy: uruchamiamy gruntownie przebudowany parkiet.com, z nowymi narzędziami, bieżącymi newsami, pogłębionymi analizami, danymi i możliwościami dla inwestorów.
Tak, to duża zmiana. „Parkiet” ma swoją bogatą historię, wiernych odbiorców i ludzi, dla których osobna gazeta znaczy czasem tyle samo, co informacje w niej zawarte. Rozumiem przywiązanie i rytuał, jednak jako wydawnictwo musimy iść do przodu, reagować na rynkowe zmiany i potrzeby czytelników. Przy obecnej skali sprzedaży papierowych wydań, a z drugiej strony potędze internetu – szczególnie w bardzo dynamicznym środowisku inwestorskim i rynków finansowych – stawianie w centrum procesu wydawniczego papieru byłoby sentymentalnym trwaniem w modelu bez biznesowej przyszłości. Z szacunkiem dla historii tytułu, z ekscytacją i wielką nadzieją idziemy ku nowemu. Nie podjęliśmy tej decyzji, by ograniczać dziennikarstwo ekonomiczne ani by redukować zespół. Wręcz przeciwnie: przeznaczamy energię i środki na pracę dziennikarzy, jakość materiałów i produkty, z których nasi odbiorcy rzeczywiście korzystają. „Parkiet” zyskuje miejsce w gazecie o szerszym zasięgu i nową przestrzeń do rozwoju w internecie.
Ta decyzja mówi też o tym, jak wyobrażam sobie przyszłość „Rzeczpospolitej”. Nie interesuje mnie zarządzanie schyłkiem, godzenie się z tym, że „rynek jest trudny, a media tradycyjne mogą już tylko bronić tego, co zostało”. W ostatnich miesiącach wielokrotnie słyszałem to z ust koleżanek i kolegów po fachu. Marudzenie mnie nie interesuje, chcę budować redakcję, która jest zwrotna, potrafi się zmieniać, mierzyć z dyskomfortem wychodzenia z kolein, docierać do nowych odbiorców i jednocześnie pilnować standardów, dzięki którym czytelnicy temu tytułowi ufają od lat. Technologie i sposób dotarcia do czytelników będą się zmieniały, ale o tym, czy ktoś będzie chciał za nasze dziennikarstwo płacić i do niego wracać, zdecyduje jakość, a także dostarczanie naszym odbiorcom dodatkowej wartości.
O „Rzeczpospolitej” myślę, jak o ekosystemie, w którym czytelnik nie musi przedzierać się przez informacyjny chaos, by dowiedzieć się, co naprawdę ważne. W świecie zalewanym treściami sama umiejętność wyboru i hierarchizowania informacji staje się ogromną przewagą. Dlatego rp.pl ma być najlepszym hubem informacyjnym, który szybko i rzetelnie opisuje najważniejsze wydarzenia, a następnie pomaga zrozumieć ich przyczyny i konsekwencje. W polityce, gospodarce, biznesie, prawie i sprawach międzynarodowych ma dostarczać czytelnikom wiedzę, której mogą zaufać. Wierzę, że można budować duże zasięgi i skuteczny biznes medialny bez taniej sensacji i sztucznego podsycania kontrowersji pod algorytmy. Istnieje duża grupa odbiorców, którzy oczekują właśnie takiego dziennikarstwa i są gotowi za nie płacić.
Bardzo ważna pozostaje dla nas papierowa „Rzeczpospolita”. Chcemy, by była produktem wyjątkowym: starannie przygotowanym, przemyślanym, dającym przyjemność spokojnej lektury i poczucie obcowania z czymś wartościowym. Nie musi ścigać się z internetem na tempo podawania informacji – ma dawać to, czego w codziennym strumieniu informacji brakuje: pomóc porządkować obraz rzeczywistości, z szacunkiem dla czasu, inteligencji i zaufania naszych czytelników.
W moim rozumieniu tego zawodu jakość, na którą wciąż się powołuję, zawsze zaczyna się od niezależności. „Rzeczpospolita” będzie patrzeć na ręce politykom, samorządowcom, urzędnikom, ludziom biznesu i wszystkim, którzy dysponują publicznymi pieniędzmi albo wpływem na życie innych, niezależnie od tego, z której strony sporu pochodzą. Nie będziemy wybierać tematów według tego, komu pomogą, ani rezygnować z publikacji, bo komuś zaszkodzą. Naszym zadaniem jest ustalać fakty, zadawać trudne pytania, weryfikować odpowiedzi i nie odpuszczać, gdy rozmówca jest wpływowy. Będziemy mieć odwagę publikować mocne ustalenia, ale też powiedzieć „nie wiemy”, kiedy dowodów brakuje. W dziennikarstwie łatwo pomylić butę z niezależnością.
Nie zapiszemy się do żadnego z politycznych obozów. Polska debata publiczna od lat działa według mechanizmu, w którym każdy tekst czy materiał staje się amunicją dla jednej strony przeciw drugiej: jeśli krytykujesz rząd, uznają cię za człowieka opozycji; jeśli krytykujesz opozycję, stajesz się obrońcą rządzących. A jeśli próbujesz zachować własne zdanie, oskarżą cię o „symetryzm”. To słowo zrobiło w polskiej debacie zaskakującą karierę, głównie jako sposób dyscyplinowania tych, którzy nie chcą się zadeklarować.
Nie mam problemu z tym, że ktoś nazwie nas symetrystami, jeśli ma to oznaczać, że wszystkim stawiamy pytania i od wszystkich wymagamy uczciwości. Przykładem, jak będziemy relacjonować wydarzenia, niech będzie spór wokół Trybunału Konstytucyjnego. Idziemy prosto, niezależnie, szukając prawdy, choć branża medialna, politycy, środowiska prawnicze, autorytety próbowały, czasem brutalnie, wpychać nas w okopy zarówno po prawej, jak i lewej stronie wojny polsko-polskiej. Niezależność nie oznacza stania w połowie drogi między prawdą a fałszem – to gotowość do uznania, że nie każdy spór daje się uczciwie opisać w czarno-białych barwach.
„Rzeczpospolita” wciąż będzie miejscem rozmowy – również podczas organizowanych przez nas konferencji – w której można się zasadniczo nie zgadzać, a mimo to wysłuchać argumentów drugiej strony. Będziemy otwierać łamy na różne poglądy, a granicą pozostaną fakty, uczciwość i szacunek do człowieka. Nie potrzebujemy kolejnego miejsca, w którym publicyści mówią wyłącznie do swoich, a przeciwnik pojawia się tylko po to, by go z pogardą wytknąć palcem.
Niegdyś w credo „Rzeczpospolitej” zapisano szacunek dla porządku konstytucyjnego, demokratycznych wyborów, wolności gospodarczej i praw obywateli, a także obowiązek niezależności i wiarygodności. Wiele z tych zasad pozostaje aktualnych. Chciałbym jednak, żeby nie były jedynie tekstem do przywołania od święta, ale by ich sens znajdował odzwierciedlenie w codziennej pracy – w decyzji o publikacji, sposobie rozmowy z bohaterem materiału, w gotowości do kontrolowania również tych, z którymi łatwiej nam się zgodzić.
„Rzeczpospolita” będzie tytułem, do którego się wraca, bo pomaga lepiej rozumieć świat i któremu można ufać także wtedy, gdy pisze rzeczy wypychające czytelnika ze strefy komfortu. Warto być z nami! Dajcie się zaprosić do naszego świata, w którym tradycyjne dziennikarstwo to nie sen o latach minionych a codzienność, zobowiązanie wobec czytelników, a przy okazji po prostu nasza pasja. @rzeczpospolita @MSzuldrzynski @MarcinGDN @czuryloPL @TychmanowiczP @JHaszczynski @JNizinkiewicz @michal_kolanko @A_Andrysiak @MikowskiM @AwDitrich @estera_flieger @BartSaw @michalplocinski @d_pietrzyk @MiloszMaciej
Sławek Wikariak retweeted
Gdy we wrześniu obejmowałem kierowanie „Rzeczpospolitą”, kilka osób pytało, czy napiszę tekst programowy. Nie chciałem tego robić wtedy; wydawało mi się dziwne ogłaszać, jak powinna działać redakcja, której ludzi, możliwości i problemów nie zdążyłem jeszcze dobrze poznać. Wolałem najpierw słuchać, rozmawiać i przyglądać się temu, co w redakcji robi się dobrze, a co wymaga zmiany. Dziś mam już więcej powodów, by zabrać głos.
Jednym z nich jest decyzja dotycząca „Parkietu”, którego model wydawniczy zmieniamy od stycznia. Jego dziennikarze będą codziennie przygotowywać cztery strony w głównym wydaniu „Rzeczpospolitej”. Od 18 listopada będziemy codziennie prezentować w grzbiecie „Rz” treści „Parkietu”, by czytelnicy mogli oswoić się z tą formułą. Jednocześnie od dziś bardzo mocno stawiamy na serwis internetowy: uruchamiamy gruntownie przebudowany parkiet.com, z nowymi narzędziami, bieżącymi newsami, pogłębionymi analizami, danymi i możliwościami dla inwestorów.
Tak, to duża zmiana. „Parkiet” ma swoją bogatą historię, wiernych odbiorców i ludzi, dla których osobna gazeta znaczy czasem tyle samo, co informacje w niej zawarte. Rozumiem przywiązanie i rytuał, jednak jako wydawnictwo musimy iść do przodu, reagować na rynkowe zmiany i potrzeby czytelników. Przy obecnej skali sprzedaży papierowych wydań, a z drugiej strony potędze internetu – szczególnie w bardzo dynamicznym środowisku inwestorskim i rynków finansowych – stawianie w centrum procesu wydawniczego papieru byłoby sentymentalnym trwaniem w modelu bez biznesowej przyszłości. Z szacunkiem dla historii tytułu, z ekscytacją i wielką nadzieją idziemy ku nowemu. Nie podjęliśmy tej decyzji, by ograniczać dziennikarstwo ekonomiczne ani by redukować zespół. Wręcz przeciwnie: przeznaczamy energię i środki na pracę dziennikarzy, jakość materiałów i produkty, z których nasi odbiorcy rzeczywiście korzystają. „Parkiet” zyskuje miejsce w gazecie o szerszym zasięgu i nową przestrzeń do rozwoju w internecie.
Ta decyzja mówi też o tym, jak wyobrażam sobie przyszłość „Rzeczpospolitej”. Nie interesuje mnie zarządzanie schyłkiem, godzenie się z tym, że „rynek jest trudny, a media tradycyjne mogą już tylko bronić tego, co zostało”. W ostatnich miesiącach wielokrotnie słyszałem to z ust koleżanek i kolegów po fachu. Marudzenie mnie nie interesuje, chcę budować redakcję, która jest zwrotna, potrafi się zmieniać, mierzyć z dyskomfortem wychodzenia z kolein, docierać do nowych odbiorców i jednocześnie pilnować standardów, dzięki którym czytelnicy temu tytułowi ufają od lat. Technologie i sposób dotarcia do czytelników będą się zmieniały, ale o tym, czy ktoś będzie chciał za nasze dziennikarstwo płacić i do niego wracać, zdecyduje jakość, a także dostarczanie naszym odbiorcom dodatkowej wartości.
O „Rzeczpospolitej” myślę, jak o ekosystemie, w którym czytelnik nie musi przedzierać się przez informacyjny chaos, by dowiedzieć się, co naprawdę ważne. W świecie zalewanym treściami sama umiejętność wyboru i hierarchizowania informacji staje się ogromną przewagą. Dlatego rp.pl ma być najlepszym hubem informacyjnym, który szybko i rzetelnie opisuje najważniejsze wydarzenia, a następnie pomaga zrozumieć ich przyczyny i konsekwencje. W polityce, gospodarce, biznesie, prawie i sprawach międzynarodowych ma dostarczać czytelnikom wiedzę, której mogą zaufać. Wierzę, że można budować duże zasięgi i skuteczny biznes medialny bez taniej sensacji i sztucznego podsycania kontrowersji pod algorytmy. Istnieje duża grupa odbiorców, którzy oczekują właśnie takiego dziennikarstwa i są gotowi za nie płacić.
Bardzo ważna pozostaje dla nas papierowa „Rzeczpospolita”. Chcemy, by była produktem wyjątkowym: starannie przygotowanym, przemyślanym, dającym przyjemność spokojnej lektury i poczucie obcowania z czymś wartościowym. Nie musi ścigać się z internetem na tempo podawania informacji – ma dawać to, czego w codziennym strumieniu informacji brakuje: pomóc porządkować obraz rzeczywistości, z szacunkiem dla czasu, inteligencji i zaufania naszych czytelników.
W moim rozumieniu tego zawodu jakość, na którą wciąż się powołuję, zawsze zaczyna się od niezależności. „Rzeczpospolita” będzie patrzeć na ręce politykom, samorządowcom, urzędnikom, ludziom biznesu i wszystkim, którzy dysponują publicznymi pieniędzmi albo wpływem na życie innych, niezależnie od tego, z której strony sporu pochodzą. Nie będziemy wybierać tematów według tego, komu pomogą, ani rezygnować z publikacji, bo komuś zaszkodzą. Naszym zadaniem jest ustalać fakty, zadawać trudne pytania, weryfikować odpowiedzi i nie odpuszczać, gdy rozmówca jest wpływowy. Będziemy mieć odwagę publikować mocne ustalenia, ale też powiedzieć „nie wiemy”, kiedy dowodów brakuje. W dziennikarstwie łatwo pomylić butę z niezależnością.
Nie zapiszemy się do żadnego z politycznych obozów. Polska debata publiczna od lat działa według mechanizmu, w którym każdy tekst czy materiał staje się amunicją dla jednej strony przeciw drugiej: jeśli krytykujesz rząd, uznają cię za człowieka opozycji; jeśli krytykujesz opozycję, stajesz się obrońcą rządzących. A jeśli próbujesz zachować własne zdanie, oskarżą cię o „symetryzm”. To słowo zrobiło w polskiej debacie zaskakującą karierę, głównie jako sposób dyscyplinowania tych, którzy nie chcą się zadeklarować.
Nie mam problemu z tym, że ktoś nazwie nas symetrystami, jeśli ma to oznaczać, że wszystkim stawiamy pytania i od wszystkich wymagamy uczciwości. Przykładem, jak będziemy relacjonować wydarzenia, niech będzie spór wokół Trybunału Konstytucyjnego. Idziemy prosto, niezależnie, szukając prawdy, choć branża medialna, politycy, środowiska prawnicze, autorytety próbowały, czasem brutalnie, wpychać nas w okopy zarówno po prawej, jak i lewej stronie wojny polsko-polskiej. Niezależność nie oznacza stania w połowie drogi między prawdą a fałszem – to gotowość do uznania, że nie każdy spór daje się uczciwie opisać w czarno-białych barwach.
„Rzeczpospolita” wciąż będzie miejscem rozmowy – również podczas organizowanych przez nas konferencji – w której można się zasadniczo nie zgadzać, a mimo to wysłuchać argumentów drugiej strony. Będziemy otwierać łamy na różne poglądy, a granicą pozostaną fakty, uczciwość i szacunek do człowieka. Nie potrzebujemy kolejnego miejsca, w którym publicyści mówią wyłącznie do swoich, a przeciwnik pojawia się tylko po to, by go z pogardą wytknąć palcem.
Niegdyś w credo „Rzeczpospolitej” zapisano szacunek dla porządku konstytucyjnego, demokratycznych wyborów, wolności gospodarczej i praw obywateli, a także obowiązek niezależności i wiarygodności. Wiele z tych zasad pozostaje aktualnych. Chciałbym jednak, żeby nie były jedynie tekstem do przywołania od święta, ale by ich sens znajdował odzwierciedlenie w codziennej pracy – w decyzji o publikacji, sposobie rozmowy z bohaterem materiału, w gotowości do kontrolowania również tych, z którymi łatwiej nam się zgodzić.
„Rzeczpospolita” będzie tytułem, do którego się wraca, bo pomaga lepiej rozumieć świat i któremu można ufać także wtedy, gdy pisze rzeczy wypychające czytelnika ze strefy komfortu. Warto być z nami! Dajcie się zaprosić do naszego świata, w którym tradycyjne dziennikarstwo to nie sen o latach minionych a codzienność, zobowiązanie wobec czytelników, a przy okazji po prostu nasza pasja. @rzeczpospolita @MSzuldrzynski @MarcinGDN @czuryloPL @TychmanowiczP @JHaszczynski @JNizinkiewicz @michal_kolanko @A_Andrysiak @MikowskiM @AwDitrich @estera_flieger @BartSaw @michalplocinski @d_pietrzyk @MiloszMaciej
Sławek Wikariak retweeted
14.11.2026 o godzinie 15.26, sierp rosnący 23.8 %
@brunet_dr
@DankaKoz @bauer_jola23206 @JasinaKrystyna @krzyches @macmil71 @Flyboy_Pete @Skalinskalin @EwaWiniara @jola_mor @kolter_hugh @ojciec_tomasz
Sławek Wikariak retweeted
In 1977 @NASA launched Voyager 1, currently traveling at 38,000 mph. Hailing from beyond all the Sun’s planets, on Nov. 18, 2026, Voyager reaches a distance of exactly 1 Light-Day from Earth.
Before you get too excited by this, the Sun's nearest stars are Light **Years** away.
Sławek Wikariak retweeted
Wydarzenia na taką skalę nie było od 9/11 25 lat temu. Federalna Agencja Lotnicza @FAANews wydała nakaz uziemienia wszystkich samolotów pasażerskich. Te w powietrzu mają bezpiecznie wylądować. Nie ma startów. Przestała działać komunikacja między centrami kontroli lotów w USA
Sławek Wikariak retweeted
There are just 1,000 airborne flights bound for US airports, compared to the more than 4,500 flights at the same time last week.
Sławek Wikariak retweeted
Ministerstwo Finansów przekazało, że darowizny na rzecz ofiar ataku w Krakowie oraz ich krewnych będą zwolnione z podatku.
Sławek Wikariak retweeted
Sprostowania wymaga poniższa narracja, która nabiera rozpędu w sieci i dotyczy wczorajszych wydarzeń w Krakowie:
Na (niezbyt wyraźnym) filmie ze strzelaniny policja - zamachowiec widać, że za samochodem policjantów od razu zatrzymuje się drugi radiowóz (kolor żółty). Wybiegają z niego dwie osoby (kolor zielony) i kiedy dochodzi do wymiany ognia, te osoby ukrywają się za samochodem i nie dołączają się do strzelaniny.
Niektórzy internauci nazywają te osoby "tchórzami którzy nie pomagają odważnym kolegom i uciekają".
Ten drugi radiowóz to ❌ nie jest drugi patrol policji.
To pojazd straży miejskiej, (co widać na innych ujęciach lepiej) i warto dodać że krakowscy strażnicy ❌ nie są standardowo wyposażeni w broń palną.
Sławek Wikariak retweeted
🚌 Śrem. Podróż w czasie do 1978 roku.
Są miejsca, w których czas jakby się zatrzymał. Jednym z nich jest dworzec PKS w Śremie, uroczy relikt epoki PRL-u, z charakterystyczną drewnianą boazerią, okienkami kasowymi, świetlnymi szyldami i niebieskimi plastikowymi krzesełkami.
Sławek Wikariak retweeted
Esprimo profondo dolore e le mie più sentite condoglianze alla Polonia per il vile e inaccettabile atto di violenza che ha colpito la città di Cracovia.
Il mio pensiero, e quello del Governo italiano, va alle famiglie delle vittime innocenti, ai feriti, ai quali auguro una pronta e totale guarigione, e all’intero popolo polacco.
Difenderemo sempre la nostra sicurezza e la nostra libertà contro ogni forma di terrore e violenza.
Sławek Wikariak retweeted
Nie mieści mi się w głowie, że w obliczu tak potwornej tragedii, gdy wciąż trwa akcja służb, można próbować zbijać kapitał polityczny, atakować policję, służby, rząd, innych polityków. Celowo nie cytuję konkretnych wypowiedzi postaci typu Sakiewicz czy Berkowicz, ale trudno o większą patologię. Zastanawiam się, jak takie osoby mogą później patrzeć w lustro i funkcjonować w społeczeństwie. Obrzydlistwo. Takie postawy trzeba nazywać po imieniu.
Sławek Wikariak retweeted
~Aktualizacja
W zdarzeniu w Rynku Głównym śmierć poniosło 5 osób, kilkanaście jest rannych.
Sprawca został postrzelony przez policjantów, jest obecnie transportowany do szpitala.
Trwa akcja służb na miejscu zdarzenia.
Sławek Wikariak retweeted
TK został wzięty jako zakładnik politycznej walki. Prawnik wobec tego nieprawnego sporu może jedynie wskazywać możliwe, dopuszczalne prawne, drogi jego złagodzenia – mówi @rzeczpospolita prof. Ewa Łętowska.
rp.pl/polityka/art45447511-e…
Sławek Wikariak retweeted
Randomowe selfie spod TK 😉 @OficjalnyJK @pisorgpl
Sławek Wikariak retweeted
Od chwili pojawienia się informacji o rzekomym internetowym challenge’u policjanci nieustannie prowadzili czynności, aby zweryfikować te doniesienia.
Informujemy, że dotychczas nic nie wskazuje na to, by pojawienie się takiego wydarzenia rzeczywiście miało miejsce.
Niemniej policjanci w całym kraju, ale głównie @PolicjaCBZC, cały czas pracują nad sprawą, reagują na wszystkie zgłoszenia i wyłapują w sieci każdy niepokojący sygnał.
Apelujemy o zachowanie spokoju, niepowielanie niesprawdzonych doniesień i korzystanie wyłącznie z wiarygodnych źródeł informacji.
Jednocześnie przestrzegamy wszystkich, którzy w tej sytuacji celowo próbują wywołać panikę, że za takie działanie grozi odpowiedzialność karna.
Sławek Wikariak retweeted
The “Corruption Scandal of the Year” award may just have found its winner.
Jørgen Wæver is a Greenlandic politician. He is pictured here with his wife, Vivian Motzfeldt, who served as Greenland’s chairman for foreign affairs until March this year. She represented Greenland in the negotiations with the USA when Trump threatened to invade Greenland.
The Americans appear to be quite happy with this family as Jørgen Wæver has now received a house in Greenland’s capital, Nuuk, paid for by a group of American investors. The investors transferred USD 823,000 directly to the seller to pay for the house which Jørgen Wæver now owns.
One of the investors is Ronald Lauder whom John Bolton has identified as the person who gave Trump the idea to buy Greenland back in 2018.
Jørgen Wæver has declined to comment why he has gotten the house and what he has done or given in return for the 823,000 USD.
We can expect more of this as the USA tries to buy or bribe its way into Greenland and I am not sure we can count on the Greenlandic politicians to resist it.
weekendavisen.dk/samfund/ame…




































