ًً retweeted
“ทำได้ไหม...
รู้ความคิดอย่างวางเฉย
รู้ความฟุ้งอย่างวางเฉย
รู้ความปรุงแต่งอย่างวางเฉย
รู้ความเสียใจอย่างวางเฉย
รู้ความโกรธอย่างวางเฉย
อยู่แค่ตรงนี้ รู้เฉยๆ
รู้อย่างไม่ว่าอะไร รู้ปล่อย
เดี๋ยวใจเราก็โล่งโปร่งขึ้นมา”
- หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี
ًً retweeted
เพิ่งมาพบว่าตัวเองเสียใจซ้ำ ๆ ให้กับ Trauma ในอดีต เพราะเป็นคนชอบจัด Category
วันนี้เราได้คุยกับนักจิตเพื่อหาแนวทางการบำบัดใหม่ เพราะอันที่ทำมาสักพักเรายังไม่เห็นผล
สิ่งที่เราต้องการบำบัดคือ เราไม่อยากกลับไปเสียใจกับเรื่องที่มันผ่านไปแล้ว ซ้ำ ๆ
เรามีทรอม่าจากวัยเด็ก ที่มันจะถูก repeat ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์ในประเด็นเดียวกันกับในอดีต
คุณนักจิตก็ถามว่า เป็นเหตุการณ์ในอดีตที่คล้าย ๆ กันหรอ เราตอบว่า ใช่
สมมติตอนนี้ทะเลาะกันเพราะแม่พูดโกหก ภาพของทุกเหตุการณ์ที่อยู่ในหมวดหมู่ ‘คำพูดโกหกของแม่‘ ไม่ว่าจะเป็น คำพูดที่แม่ใช้ แววตา และการทำเป็นอารมณ์เสียใส่เมื่อถูกเราทวงคำพูดที่เขาไม่รักษา ตอน ป.3 จะวนเล่นเข้ามาในหัวเราอัตโนมัติ
รวมถึงเหตุการณ์ที่แม่เคยโกหกตอน ป.5, ม.1, ม.3, ม.4, ม.6, มหาลัยปี 1, มหาลัยปี 2 และอีกหลายครั้ง ทั้งหมดนี้ถูกเล่นซ้ำอีกรอบในหัวเราทั้งหมด
แล้วความเสียใจจากอดีตก็ปะทุขึ้นมารวมกับความเสียใจในปัจจุบัน มันทำให้เราดิ่งกว่าที่ควรจะเป็น
ถ้าทะเลาะกัน เราอยากเสียใจแค่ที่ทะเลาะกันวันนี้ก็พอ แต่เราทำไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
เราเป็นคนประเภทจัดหมวดหมู่แทบจะทุกอย่าง ตั้งแต่มีสาระไปจนถึงไร้สาระ อย่างในติกต่อก เรากดเซฟคลิป 10,000 กว่าคลิป ทั้งหมดถูกจัดหมวดหมู่หมดเลย พินเทอเรส เซฟในไอจี ก็ต้องจัดหมวดหมู่ ไม่งั้นเราไม่สบายใจ
มันจะมีความคิดที่ว่า ‘ถ้าวันนึงแกอยากจะดูคลิปนี้อีกครั้ง แกจะหาไม่เจอนะเว้ย’
คุณนักจิตก็พยายามถามเพื่อทำความเข้าใจลึกลงไปเรื่อย ๆ จนพบว่า
ความทรงจำพวกนี้เหมือนถูกเราจัดเก็บไว้เป็นหมวดหมู่ ที่พอมีอะไรมากระตุ้น ภาพเหตุการณ์เก่า ๆ จะยกมาทั้งหมวดหมู่
และเหตุการณ์ล่าสุดก็จะถูกเอาไปจัดเก็บต่อเข้าไปเพิ่มอีก ยิ่งนานวัน หางว่าวของหมวดหมู่นั้นยิ่งยาว
มันจะถูกเล่นซ้ำใหม่ทุกครั้งที่ถูกกระตุ้น ยิ่งภาพเหล่านั้นถูกเล่นซ้ำ มันยิ่งชัด ความเสียใจก็เหมือนกัน เราเสียใจเท่ากับวันนั้น วันที่เกิดเรื่องเลย
น่าจะเป็นเพราะว่า เราจัดเก็บมันไว้ดีเกินไป
เรารู้หมดแหละว่า pain point มันอยู่ตรงไหน แต่เราไม่รู้วิธี เราทำไม่เป็น และเราควบคุมสมองไม่ให้จัดเก็บความทรงจำแบบเป็นระเบียบไม่ได้
วันนี้ก็เลยได้คุยแค่เรื่องหาแนวทางการบำบัด สรุปว่าคุณนักจิตจะให้กลับไปใช้วิธีการทำจิตบำบัดแบบ EMDR ที่เราเคยทำ ซึ่งวิธีนี้ใช้พลังใจสูงมาก ๆ อารมณ์เราต้อง stable มาก ๆ ถึงจะทำได้ เพราะมันเสี่ยงมาก อาจจะจมอยู่ในอดีตจนดึงกลับมายากแล้วดิ่งกว่าเดิม
นักจิตก็ให้การบ้านเรากลับไปฝึกวิธีการดึงตัวเองกลับมาปัจจุบัน เช่น การหายใจ, เทคนิค 5 4 3 2 1, safe place, butterfly hug
ละคือเราพราวด์กับ butterfly hug มาก เราเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วนละ
ก็ตบอกโชว์นักจิตไปเลยดิ่ ปั่ก ๆ ๆ ๆ
นักจิตบอก ใจเย็น ๆ นะคะ มันต้องตบช้า ๆ เบา ๆ ค่ะ ตบเร็วแบบนั้นแทนที่จะสงบ มันจะไปกระตุ้นแทนนะคะ
อ๋าาาาาาา
มิน่าล่ะ ที่ผ่านมาถึงไม่เคยทำแล้วได้ผล
ทำเป็นหมด แต่ผิด
________________________
ในอีกแง่นึง การจัดเก็บความทรงจำแบบนี้ของเราก็มีข้อดีนะ
ความทรงจำดี ๆ ก็ถูกเราเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีเหมือนกัน
เวลาที่คุยเรื่องเก่า ๆ กับเพื่อน เรามักจะเป็นคนที่จำเรื่องเก่า ๆ ได้เยอะที่สุด ชัดเจนที่สุด
เราสามารถนึกถึงความทรงจำดี ๆ ให้วนเข้ามาในหัวซ้ำ ๆ แล้วมีความสุขได้เหมือนกัน
ถึงบอกว่าการทำจิตบำบัดมันเหนื่อย เพราะเราต้องพูดในสิ่งที่เราไม่อยากให้ใครได้ฟังออกมา
บางทีมันเป็นเหตุการณ์ที่หนักหนาสาหัสสำหรับเรา หรือแผลใจที่เคยทำเราร้องไห้แทบตาย เราเลยไม่เคยพูดให้ใครฟัง เก็บไว้ในส่วนลึกมาตลอด พอต้องกลั่นกรองเป็นคำพูดออกมา มันเหมือนกับเราต้องไป repeat เหตุการณ์นั้นอีกครั้ง น้ำตามันก็เลยพรั่งพรูออกมาก่อน
หลังทำจิตบำบัด เรามักจะเดินออกมาด้วยแววตาเหม่อ ๆ กับแผลใจที่ถูกรื้อให้เจ็บขึ้นมาอีกรอบ
แต่ที่แปลกคือ ครั้งไหนที่ทำแล้วร้องไห้ หรือถูกรื้อทรอม่าหนัก ๆ มันมักจะเห็นผลอะ อาทิตย์ต่อมาเราจะพบว่า พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยทำเราร้องไห้ ตอนนี้เราไม่เจ็บแล้วอะ อยู่ดี ๆ ก็ก้าวผ่านได้เฉย การทำจิตบำบัดอเมซิ่งจริง
ًً retweeted
เรื่องที่คนเป็นซึมเศร้าแล้วความจำสั้นมันunderatedมากกก ขนาดตัวเองที่เป็นยังเพิ่งจะรุ้ตัวไม่นานมานี้ เคยคุยกับหมอมา หมอบอกว่าเพราะยามันทำให้เราโฟกัสกับปจบมากขึ้น(?) รู้ตัวอีกทีคือลืมเรื่องอื่นไปหมดแล้ว
ًً retweeted
ฉันทราบดีว่าตัวเองเป็น มนุษย์น่ารำคาญขนาดไหน
ชอบถาม ชอบชวนคุย ชอบเรียกร้องให้คุณหันมามอง
ทั้งที่คุณก็มีธุระสำคัญตั้งมากมาย














