ًً retweeted
“ทำได้ไหม...
รู้ความคิดอย่างวางเฉย
รู้ความฟุ้งอย่างวางเฉย
รู้ความปรุงแต่งอย่างวางเฉย
รู้ความเสียใจอย่างวางเฉย
รู้ความโกรธอย่างวางเฉย
อยู่แค่ตรงนี้ รู้เฉยๆ
รู้อย่างไม่ว่าอะไร รู้ปล่อย
เดี๋ยวใจเราก็โล่งโปร่งขึ้นมา”
- หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี
ًً retweeted
เพิ่งมาพบว่าตัวเองเสียใจซ้ำ ๆ ให้กับ Trauma ในอดีต เพราะเป็นคนชอบจัด Category
วันนี้เราได้คุยกับนักจิตเพื่อหาแนวทางการบำบัดใหม่ เพราะอันที่ทำมาสักพักเรายังไม่เห็นผล
สิ่งที่เราต้องการบำบัดคือ เราไม่อยากกลับไปเสียใจกับเรื่องที่มันผ่านไปแล้ว ซ้ำ ๆ
เรามีทรอม่าจากวัยเด็ก ที่มันจะถูก repeat ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์ในประเด็นเดียวกันกับในอดีต
คุณนักจิตก็ถามว่า เป็นเหตุการณ์ในอดีตที่คล้าย ๆ กันหรอ เราตอบว่า ใช่
สมมติตอนนี้ทะเลาะกันเพราะแม่พูดโกหก ภาพของทุกเหตุการณ์ที่อยู่ในหมวดหมู่ ‘คำพูดโกหกของแม่‘ ไม่ว่าจะเป็น คำพูดที่แม่ใช้ แววตา และการทำเป็นอารมณ์เสียใส่เมื่อถูกเราทวงคำพูดที่เขาไม่รักษา ตอน ป.3 จะวนเล่นเข้ามาในหัวเราอัตโนมัติ
รวมถึงเหตุการณ์ที่แม่เคยโกหกตอน ป.5, ม.1, ม.3, ม.4, ม.6, มหาลัยปี 1, มหาลัยปี 2 และอีกหลายครั้ง ทั้งหมดนี้ถูกเล่นซ้ำอีกรอบในหัวเราทั้งหมด
แล้วความเสียใจจากอดีตก็ปะทุขึ้นมารวมกับความเสียใจในปัจจุบัน มันทำให้เราดิ่งกว่าที่ควรจะเป็น
ถ้าทะเลาะกัน เราอยากเสียใจแค่ที่ทะเลาะกันวันนี้ก็พอ แต่เราทำไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
เราเป็นคนประเภทจัดหมวดหมู่แทบจะทุกอย่าง ตั้งแต่มีสาระไปจนถึงไร้สาระ อย่างในติกต่อก เรากดเซฟคลิป 10,000 กว่าคลิป ทั้งหมดถูกจัดหมวดหมู่หมดเลย พินเทอเรส เซฟในไอจี ก็ต้องจัดหมวดหมู่ ไม่งั้นเราไม่สบายใจ
มันจะมีความคิดที่ว่า ‘ถ้าวันนึงแกอยากจะดูคลิปนี้อีกครั้ง แกจะหาไม่เจอนะเว้ย’
คุณนักจิตก็พยายามถามเพื่อทำความเข้าใจลึกลงไปเรื่อย ๆ จนพบว่า
ความทรงจำพวกนี้เหมือนถูกเราจัดเก็บไว้เป็นหมวดหมู่ ที่พอมีอะไรมากระตุ้น ภาพเหตุการณ์เก่า ๆ จะยกมาทั้งหมวดหมู่
และเหตุการณ์ล่าสุดก็จะถูกเอาไปจัดเก็บต่อเข้าไปเพิ่มอีก ยิ่งนานวัน หางว่าวของหมวดหมู่นั้นยิ่งยาว
มันจะถูกเล่นซ้ำใหม่ทุกครั้งที่ถูกกระตุ้น ยิ่งภาพเหล่านั้นถูกเล่นซ้ำ มันยิ่งชัด ความเสียใจก็เหมือนกัน เราเสียใจเท่ากับวันนั้น วันที่เกิดเรื่องเลย
น่าจะเป็นเพราะว่า เราจัดเก็บมันไว้ดีเกินไป
เรารู้หมดแหละว่า pain point มันอยู่ตรงไหน แต่เราไม่รู้วิธี เราทำไม่เป็น และเราควบคุมสมองไม่ให้จัดเก็บความทรงจำแบบเป็นระเบียบไม่ได้
วันนี้ก็เลยได้คุยแค่เรื่องหาแนวทางการบำบัด สรุปว่าคุณนักจิตจะให้กลับไปใช้วิธีการทำจิตบำบัดแบบ EMDR ที่เราเคยทำ ซึ่งวิธีนี้ใช้พลังใจสูงมาก ๆ อารมณ์เราต้อง stable มาก ๆ ถึงจะทำได้ เพราะมันเสี่ยงมาก อาจจะจมอยู่ในอดีตจนดึงกลับมายากแล้วดิ่งกว่าเดิม
นักจิตก็ให้การบ้านเรากลับไปฝึกวิธีการดึงตัวเองกลับมาปัจจุบัน เช่น การหายใจ, เทคนิค 5 4 3 2 1, safe place, butterfly hug
ละคือเราพราวด์กับ butterfly hug มาก เราเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วนละ
ก็ตบอกโชว์นักจิตไปเลยดิ่ ปั่ก ๆ ๆ ๆ
นักจิตบอก ใจเย็น ๆ นะคะ มันต้องตบช้า ๆ เบา ๆ ค่ะ ตบเร็วแบบนั้นแทนที่จะสงบ มันจะไปกระตุ้นแทนนะคะ
อ๋าาาาาาา
มิน่าล่ะ ที่ผ่านมาถึงไม่เคยทำแล้วได้ผล
ทำเป็นหมด แต่ผิด
________________________
ในอีกแง่นึง การจัดเก็บความทรงจำแบบนี้ของเราก็มีข้อดีนะ
ความทรงจำดี ๆ ก็ถูกเราเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีเหมือนกัน
เวลาที่คุยเรื่องเก่า ๆ กับเพื่อน เรามักจะเป็นคนที่จำเรื่องเก่า ๆ ได้เยอะที่สุด ชัดเจนที่สุด
เราสามารถนึกถึงความทรงจำดี ๆ ให้วนเข้ามาในหัวซ้ำ ๆ แล้วมีความสุขได้เหมือนกัน
ถึงบอกว่าการทำจิตบำบัดมันเหนื่อย เพราะเราต้องพูดในสิ่งที่เราไม่อยากให้ใครได้ฟังออกมา
บางทีมันเป็นเหตุการณ์ที่หนักหนาสาหัสสำหรับเรา หรือแผลใจที่เคยทำเราร้องไห้แทบตาย เราเลยไม่เคยพูดให้ใครฟัง เก็บไว้ในส่วนลึกมาตลอด พอต้องกลั่นกรองเป็นคำพูดออกมา มันเหมือนกับเราต้องไป repeat เหตุการณ์นั้นอีกครั้ง น้ำตามันก็เลยพรั่งพรูออกมาก่อน
หลังทำจิตบำบัด เรามักจะเดินออกมาด้วยแววตาเหม่อ ๆ กับแผลใจที่ถูกรื้อให้เจ็บขึ้นมาอีกรอบ
แต่ที่แปลกคือ ครั้งไหนที่ทำแล้วร้องไห้ หรือถูกรื้อทรอม่าหนัก ๆ มันมักจะเห็นผลอะ อาทิตย์ต่อมาเราจะพบว่า พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยทำเราร้องไห้ ตอนนี้เราไม่เจ็บแล้วอะ อยู่ดี ๆ ก็ก้าวผ่านได้เฉย การทำจิตบำบัดอเมซิ่งจริง
ًً retweeted
เรื่องที่คนเป็นซึมเศร้าแล้วความจำสั้นมันunderatedมากกก ขนาดตัวเองที่เป็นยังเพิ่งจะรุ้ตัวไม่นานมานี้ เคยคุยกับหมอมา หมอบอกว่าเพราะยามันทำให้เราโฟกัสกับปจบมากขึ้น(?) รู้ตัวอีกทีคือลืมเรื่องอื่นไปหมดแล้ว
ًً retweeted
ฉันทราบดีว่าตัวเองเป็น มนุษย์น่ารำคาญขนาดไหน
ชอบถาม ชอบชวนคุย ชอบเรียกร้องให้คุณหันมามอง
ทั้งที่คุณก็มีธุระสำคัญตั้งมากมาย
ًً retweeted
มีอะไรที่ผู้ชายสู้ทอมได้บ้าง
You’re unable to view this Post because this account owner limits who can view their Posts. Learn more
ًً retweeted
ชั้นพยายามโอบกอดทุกความเป็นตัวเอง โอบกอดไปจนถึงเด็กน้อยในตัวชั้น ที่ผ่านมาชั้นวิ่งตาม ร้องขอความรักและการถูกยอมรับจากคนอื่นมาตลอด กว่าจะรู้สึกตัวและได้สติว่าคนที่ชั้นควรได้รับความรักและการยอมรับจากเขามากที่สุดก็คือตัวชั้นเอง






















