I want to go and build my own planet. It feels like the people of Earth are the aliens. I feel like the Little Prince— I came to Earth in search of a friend. Now I’ve lost both my flower and my planet, and soon I’ll forget my fox and my pilot too.

یک نمایشنامه فمنیستی خوندم ماه. احتمالا خیلی از دخترای ایرانی هم باهاش همذات پنداری می‌کنن. شب بخیر مادر مارشا نورمن یک دختر به نام جسی یک شب خیلی عادی به مامانش اعلام می‌کنه می‌خواد خودکشی کنه. مادر اول جدیش نمی‌گیره اما بعد سعی میکنه منصرفش کنه. ولی بلد نیست. جسی کسیه که تمام عمرش در نقش مادر، همسر و دختر کسی بوده و هویتی جدا از این‌ها نداره، مادر هم خودش به نوعی قربانی نظام مردسالارانه است.اما کنترل گره و نمیتونه بپذیره جسی چیزی جز اونیکه خودش میخواد باشه. فکر میکنه پذیرفتن نقشی که جامعه برات معین کرده تنها راهیه که میتونی توش دووم بیاری، ولی وقتی دخترش اون نقش رو قبول نمیکنه، مادر نمیتونه بپذیره دخترش با اون متفاوته. چیزهایی مثل مادری و همسری جسی رو اروم نمیکنن. از جایی به بعد دیگه نمیتونه نقش یک دختر خوب رو بازی کنه. از ویژگی‌های جالب این نمایشنامه اینکه هیچ مردی توش نیست،گفت و گو فقط بین دوتا زنه و ما تنها درمورد اثرات مردهای دیگه تو زندگی اون دوتا میشنویم. دو نسل متفاوت از زنان رو باهم رو در رو میکنه. چیزی مثل گفت و گوی بین سنت و مدرنیته. زیر متن دیالوگ‌ها هم بسیار قویه.

نشر ایران دقیقا به همچین رویی نیاز داره:

من کاری به غلط املایی ندارم‌‌. به نظر شخص بنده ما تو حوزه نشر و کتاب منتقد کم داریم. و محتوای پیج اینستاتون روهم دنبال میکنم و به نوع خودش اخبار نشر یه ایده جدید و باحاله. نمیدونم چرا ملت به خاطر یک خود و خوده باید یکیو از فعالیت محروم کنن. جدا ازینکه درمورد بهتر بودن ترجمه حبیبی درست گفتین. همینطور ادامه بدین🥂

واقعا انقدر تاثیر داره؟😭😭😭یا دارین مثل طب سنتیا سرطانو با اب قند درمان میکنین؟(شوخی)

لیترالی هر یوتیوبر خارجی که اومده ایران از مهمان نوازی مردم تعریف کرده و اینکه چقدر با خارجیا خوبن. آخوند و مشتقاتش اعصابمونو نگان ما خیلیم دنیارو دوست داریم.🧚🏼‍♀️🇮🇷

مرسیی

Here we go again

اتفاقا دارم

اوپس مای بد اگین...